ΔΑΥΛΟΣ/233, Μάιος 2001 14931 ται ἀπὸ τὴν Λατινική. Στὸ σημεῖο αὐτὸ πρέπει νὰ τονίσω, ὅτι στὸ ἐν λόγῳ λεξικὸ ὑπάρχουν καὶ χιλιάδες ἀκόμη ἑλληνικὲς λέξεις, ποὺ δὲν ἀναφέρεται ἡ προέλευσή τους («Greek word») γιὰ διάφορους λόγους. Προσθέστε στὶς ἀναφερόμενες ἑλληνικὲς λέξεις τῆς Ἀγγλικῆς τὶς λατινικὲς ἀπὸ τὴ Λατινικὴ καὶ τὶς λατινογενεῖς ἀπὸ τὶς Λα- τινογενεῖς γλῶσσες καὶ ὑπολογίστε πόσες εἶναι οἱ ἑλληνογενεῖς καὶ οἱ ἑλληνικὲς λέξεις τῆς γλώσσας αὐτῆς, ποὺ εἶναι βέβαια πιὰ ἡ παγκόσμια γλῶσσα. Μὲ τιμὴ Δρ Evan Arcas Λονδῖνο Οἱ ἀπεικονίσεις καὶ οἱ μεταμφιέσεις τοῦ Ἰησοῦ Κύριε διευθυντά, Μὲ ἀφορμὴ τὴν πρόσφατη κατασκευὴ τῆς ἀνθρώπινης μορφῆς τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ Βρεταννοὺς ἐπιστήμονες μὲ ἠλεκτρονικὸ ὑπολογιστὴ οἱ παρακάτω λογικὲς καὶ γόνιμες σκέψεις μου ἔχουν θέση στὶς στῆλες τοῦ «Δαυλοῦ». Στὶς δικές μας ὀρθόδοξες ἐκκλησίες κυρίως τὰ τελευταῖα 5-10 χρόνια παρουσιάζεται ὁ Ἰησοῦς ἐνδεδυμένος μὲ στολὴ ἀρχιερέα. Δηλαδὴ μὲ μίτρα, ἀρχιερατικὴ ράβδο καὶ ἄλλα φανταχτερά ἄμφια (λιλιὰ) ἀντὶ τοῦ ἁπλοῦ χιτῶνα ἢ κάτι ἀνάλογου, ποὺ ἦταν ἡ ἀμφίεσή του στὶς μέ- χρι πρότινος εἰκόνες του. Ποιός τὸν ἔντυσε ἔτσι καὶ γιατί; Γιατί οἱ ἱεράρχες ἐπέβαλαν, ἢ ἔστω ἐπέτρεψαν, αὐτὴ τὴν ἐμφάνιση τοῦ Ἰησοῦ; Ἂν ὁ Ἰησοῦς ἤθελε τέτοιες στολές, φανταχτερὲς καὶ λουσσᾶτες, θὰ τὶς φοροῦσε τότε ποὺ ἀποφάσιζε ὁ ἴδιος καὶ ὄχι οἱ «ἐνδυματολόγοι» του. Τοὐναντίον τὶς καυτηρίασε λέγοντας (Ματθ. ΚΓ, 5). «...Διότι δένουν καὶ κρεμοῦν ἀπὸ τὰ χέρια τους πλατειὲς λωρίδες μὲ ρητὰ ἐκ τοῦ Νόμου καὶ κατασκευάζουν μεγαλύτερα τὰ κρόσσια γύρω ἀπὸ τὰ ἱμάτιά τους, γιὰ νὰ φανοῦν ἔτσι ὅτι εἶναι εὐσεβεῖς καὶ γιὰ (C); Εἶναι τυχαῖο αὐτό; Ὄχι βέβαια, γιατὶ καὶ νὰ θέλουμε νὰ τὸ θεωρήσουμε τυχαῖο, ἀπὸ τὴ μιὰ θεωρεῖ τὸν ἀριθμὸ τέσσερα θεμελιακὸ ἀριθμὸ (ἡ μουσικὴ ἁρμονία τοῦ σύμπαντος καὶ τῶν οὐρανίων σωμάτων ἐκφράζεται μὲ τὴν τετρακτύν, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ καὶ βάση τῆς πρώτης, τέταρτης, πέμπτης καὶ ὀγδόης ἁρμονικῆς της ὀκτάδας) καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη ὑπάρχει ἡ παραπέρα διατύπωση τοῦ Ἐμπεδοκλῆ, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία τὰ 4 ριζώματα διαμορφώνονται μέσῳ τῶν 20 φυσητήρων μέσα στὸ χωνευτήρι, σὲ ὅλες τὶς σάρκες καὶ ἱστοὺς ὅλων τῶν ζῴων καὶ φυτῶν, ἡ ὁποία διατύπωση δὲν μᾶς ἀφήνει καμμιὰ ἀμφιβολία γιὰ τὴν ταύτιση τῶν «ριζωμάτων» καὶ τῶν 4 βάσεων τοῦ DNA, δεδομένου ὅτι 20 εἶναι καὶ τὰ ἀμινοξέα τοῦ γενετικοῦ κώδικα (βασικὰ συστατικὰ καὶ οἰκοδομικοὶ λίθοι πρωτεϊνῶν). Τὰ 4 λοιπὸν ριζώματα (δηλ. οἱ 4 βάσεις A, T, G, C) τοῦ DNA εἶναι ἀπανταχοῦ παρόντα σὲ (cid:2)