ΔΑΥΛΟΣ/233, Μάιος 2001 14931 ται ἀπὸ τὴν Λατινική. Στὸ σημεῖο αὐτὸ πρέ- πει νὰ τονίσω, ὅτι στὸ ἐν λόγῳ λεξικὸ ὑπάρ- χουν καὶ χιλιάδες ἀκόμη ἑλληνικὲς λέξεις, ποὺ δὲν ἀναφέρεται ἡ προέλευσή τους («Greek word»)γιὰ διάφορους λόγους. Προσθέστε στὶς ἀναφερόμενες ἑλληνικὲς λέξεις τῆς Ἀγγλικῆς τὶς λατινικὲς ἀπὸ τὴ Λατινικὴ καὶ τὶς λατινογενεῖς ἀπὸ τὶς Λα- τινογενεῖς γλῶσσες καὶ ὑπολογίστε πόσες εἶναι οἱ ἑλληνογενεῖς καὶ οἱ ἑλληνικὲς λέ- ξεις τῆς γλώσσας αὐτῆς, ποὺ εἶναι βέβαια πιὰ ἡ παγκόσμια γλῶσσα. Μὲ τιμὴ Δρ Evan Arcas Λονδῖνο Οἱ ἀπεικονίσεις καὶ οἱ μεταμφιέσεις τοῦ Ἰησοῦ Κύριε διευθυντά, Μὲ ἀφορμὴ τὴν πρόσφατη κατασκευὴ τῆς ἀνθρώπινης μορφῆς τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ Βρεταννοὺς ἐπιστήμονες μὲ ἠλε- κτρονικὸ ὑπολογιστὴ οἱ παρακάτω λο- γικὲς καὶ γόνιμες σκέψεις μου ἔχουν θέ- ση στὶς στῆλες τοῦ «Δαυλοῦ». Στὶς δικές μας ὀρθόδοξες ἐκκλησίες κυ- ρίως τὰ τελευταῖα 5-10 χρόνια παρου- σιάζεται ὁ Ἰησοῦς ἐνδεδυμένος μὲ στολὴ ἀρχιερέα. Δηλαδὴ μὲ μίτρα, ἀρχιερατικὴ ράβδο καὶ ἄλλα φανταχτερά ἄμφια (λι- λιὰ) ἀντὶ τοῦ ἁπλοῦ χιτῶνα ἢ κάτι ἀνά- λογου, ποὺ ἦταν ἡ ἀμφίεσή του στὶς μέ- χρι πρότινος εἰκόνες του. Ποιός τὸν ἔντυ- σε ἔτσι καὶ γιατί; Γιατί οἱ ἱεράρχες ἐπέ- βαλαν, ἢ ἔστω ἐπέτρεψαν, αὐτὴ τὴν ἐμφάνιση τοῦ Ἰησοῦ; Ἂν ὁ Ἰησοῦς ἤθελε τέτοιες στολές, φα- νταχτερὲς καὶ λουσσᾶτες, θὰ τὶς φοροῦσε τότε ποὺ ἀποφάσιζε ὁ ἴδιος καὶ ὄχι οἱ «ἐνδυματολόγοι» του. Τοὐναντίον τὶς καυτηρίασε λέγοντας (Ματθ. ΚΓ, 5). «...Διότι δένουν καὶ κρεμοῦν ἀπὸ τὰ χέ- ρια τους πλατειὲς λωρίδες μὲ ρητὰ ἐκ τοῦ Νόμου καὶ κατασκευάζουν μεγαλύτερα τὰ κρόσσια γύρω ἀπὸ τὰ ἱμάτιά τους, γιὰ νὰ φανοῦν ἔτσι ὅτι εἶναι εὐσεβεῖς καὶ γιὰ (C); Εἶναι τυχαῖο αὐτό; Ὄχι βέβαια, γιατὶ καὶ νὰ θέλουμε νὰ τὸ θε- ωρήσουμε τυχαῖο, ἀπὸ τὴ μιὰ θεωρεῖ τὸν ἀριθμὸ τέσσερα θεμελιακὸ ἀριθμὸ (ἡ μουσικὴ ἁρμονία τοῦ σύμπαντος καὶ τῶν οὐρανίων σωμά- των ἐκφράζεται μὲ τὴν τετρακτύν, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ καὶ βάση τῆς πρώτης, τέταρτης, πέμπτης καὶ ὀγδόης ἁρμονικῆς της ὀκτάδας) καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη ὑπάρχει ἡ παραπέρα διατύπωση τοῦ Ἐμπεδοκλῆ, σύμ- φωνα μὲ τὴν ὁποία τὰ 4 ριζώματα διαμορφώνονται μέσῳ τῶν 20 φυ- σητήρων μέσα στὸ χωνευτήρι, σὲ ὅλες τὶς σάρκες καὶ ἱστοὺς ὅλων τῶν ζῴων καὶ φυτῶν, ἡ ὁποία διατύπωση δὲν μᾶς ἀφήνει καμμιὰ ἀμφι- βολία γιὰ τὴν ταύτιση τῶν «ριζωμάτων» καὶ τῶν 4 βάσεων τοῦ DNA, δεδομένου ὅτι 20 εἶναι καὶ τὰ ἀμινοξέα τοῦ γενετικοῦ κώδικα (βασικὰ συστατικὰ καὶ οἰκοδομικοὶ λίθοι πρωτεϊνῶν). Τὰ 4 λοιπὸν ριζώματα (δηλ. οἱ 4 βάσεις A, T, G, C) τοῦ DΝΑεἶναι ἀπανταχοῦ παρόντα σὲ �