14934 ΔΑΥΛΟΣ/233, Μάιος 2001 προέλευση τῆς Ἀλφαβήτου γιὰ παράδειγ- μα, ἀρνούμενοι κάθε ἐπιτευγμα τῶν Ἑλλή- νων πρὸ τῆς χαρακτηρισμένης ὡς κλασ- σικῆς τους περιόδου. Ἑλληνικὴ παιδεία δὲν εἶναι ἡ ἱστορία τῶν Ἀβραὰμ, Δαυίδ καὶ Ἰησοῦ. Ἡ προ- σπάθεια ἐπιβολῆς τῆς ἑβραϊκῆς νοοτροπίας σὲ ἀντίθεση πρὸς τὴν ἑλληνικὴ σκέψη φέρ- νει τὴν σύγχυση, ὅπου μόνο τὸ ξένο στοι- χεῖο μπορεῖ νὰ ἐπωφεληθῇ. Ἡ ἑβραιοχρι- στιανικὴ παιδεία μὲ τὰ κηρύγματα πὼς ἡ ζωὴ πάνω στὴ γῆ εἶναι προσωρινὴ κι ἡ μέλ- λουσα στοὺς οὐρανοὺς εἶναι ἡ αἰώνια, ἀπο- κοιμίζει κι ἀδρανοποιεῖ. Ἐπιτυχία τους θὰ ἦταν, ἂν μποροῦσαν νὰ στείλουν τοὺς ἐλεύ- θερους ἐξορία στὰ μοναστήρια, ὅπως οἱ μαρξιστὲς στὰ ἀπομονωτήρια τῆς Σιβηρίας, γιὰ ν’ ἀπαλλαγοῦν ἀπ’ τὸν ἀντίλογο. Πάντα οἱ Ἕλληνες εἴμαστε ἀριθμητικὰ λιγώτεροι, ἔχουμε ὅμως τὸ χάρισμα τοῦ Λό- γου καθὼς κι ἀπεριόριστη ψυχικὴ δύναμη. Γι’ αὐτὸ ἐνδόμυχα μᾶς ἀποζητοῦν οἱ κου- ρασμένοι ἀπ’ τὰ δόγματα λαοὶ τοῦ κόσμου. Δὲν ἔχουμε, παρὰ νὰ τοὺς ξαναδώσουμε τὸ στῖγμα μας. Μετὰ τιμῆς Νικηφόρος Πολίτης Heswall, Ἀγγλία Ἡ βεβήλωση τοῦ ἱεροῦ χώρου τοῦ Μαραθῶνος Κύριε διευθυντά, Μὲ τὰ ὑπάρχοντα ἀρχαιολογικὰ δεδο- μένα ἡ τοποθεσία ποὺ ἔχει ἐπιλεγῆ ἀπὸ τοὺς ἁρμόδιους γιὰ τὴν κατασκευὴ τοῦ κωπηλατοδρομίου, ποὺ εὑρίσκεται ἐντὸς τῆς πεδιάδας τοῦ Μαραθῶνος, ὅπου διε- ξήχθη ἡ μεγάλη μάχη, δὲν νομίζω ὅτι μπορεῖ νὰ προσδιορισθῇ μὲ ἀπόλυτη ἀκρίβεια, ἀλλὰ εὐνόητον εἶναι, ὅτι, γιὰ νὰ παραταχθῇ ὁ στρατὸς τῶν Περσῶν (κατὰ μὲν τὸν Πλάτωνα ὁ στρατὸς τῶν Περσῶν καὶ τῶν συμμάχων τους ἔφθανε τὶς 500.000, ἀριθμὸς ὑπερβολικὸς κατὰ νεωτέρους ἱστορικούς, τῶν δὲ Ἑλλήνων τὶς 11.000, ἐκ τῶν ὁποίων 10.000 Ἀθη- ναῖοι καὶ 1.000 Πλαταιεῖς, ἀλλὰ στὸν ἄνω ἀριθμὸ τῶν Ἀθηναίων δέον νὰ προστεθῇ καὶ ἔνας ἀριθμὸς ἐλαφρῶς ὡπλισμένων), ὁπωσδήποτε θὰ εἶχε καταληφθῆ μεγάλη ἔκτασι τῆς πεδιάδος τοῦ Μαραθῶνος. Τὸ ἔτος 1890 ἀνεκαλύφθη ὁ Τύμβος τῶν Ἀθηναίων πολεμιστῶν, ὁ ὁποῖος εὑρέθη στὸ κέντρο σχεδὸν τῆς πεδιάδας. Ἐν συ- νεχείᾳ, τὸ ἔτος 1969, ὁ καθηγητὴς Ἀρχαι- ολογίας τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν Σπυρ. Μαρινᾶτος μετὰ ἀπὸ ἐπίπονες ἔρευνες μιᾶς 10ετίας ἀνεκάλυψε τὸν Τύμ- βο τῶν Πλαταιέων. Μετὰ καὶ ἀπὸ αὐτὴν τὴν σπουδαία ἀνακάλυψι προσδιωρίσθη ἀπὸ τοὺς εἰδικοὺς κατὰ προσέγγισιν ἡ περιοχή, ὅπου διεξήχθη ἡ μάχη. Ἀλλὰ καίτοι δὲν εἶναι δυνατόν μὲ τὰ ὑπάρχοντα ἕως σήμερα εὑρήματα νὰ προσδιορισθῇ ἐπακριβῶς τὸ σημεῖο τῆς μάχης, ὡς ἀνεφέρθη καὶ ἀνωτέρω, ἀπὸ ὅλους μας ἡ περιοχὴ αὐτὴ θεωρεῖται ἱερὸς χῶρος. Ὅταν δὲ περνοῦμε ἀπὸ τὴν περιοχὴ αὐτή, ἐπικρατεῖ ἡ γαλήνη τοῦ τοπίου, τὸ ὁποῖον ὄντως ἔχει παραμείνει ταπεινὸ καὶ φυσικό. Στὸ ὅτι σὲ μερικὰ ση- μεῖα ἡ περιοχὴ «φιλοξενεῖ» σκουπίδια, σὲ αὐτὸ φυσικὰ δὲν πταίει τὸ τοπίο τοῦ Μαραθῶνος, ἀλλὰ οἱ ἁρμόδιοι, οἱ ὁποῖοι δὲν ἐπιμελοῦνται τοῦ ἱεροῦ αὐτοῦ χώρου. Καὶ νῦν ἀνακύπτουν τὰ ἐρωτήματα: Γιατὶ νὰ θέλουμε στὸν χῶρον αὐτόν, ὁ ὁποῖος ἔχει παραμείνει γαλήνιος καὶ φυ- σικὸς ἀλλὰ καὶ προσιτὸς γιὰ κάθε πολί- τη (Ἕλληνα ἢ ξένο), νὰ τὸν μετατρέ- ψουμε σὲ τσιμεντούπολι μὲ τὸ κωπηλα- τοδρόμιο, τὰ καταστήματα κ.λπ. ἐγκατα- στάσεις, μὲ τὴν συνεπαγόμενη βεβήλωσι καὶ τὴν ἀλλοίωσι τοῦ περιβάλλοντος; Μήπως θὰ ἔπρεπε ἐδῶ, στὴν Ἑλλάδα,