ΔΑΥΛΟΣ/233, Μάιος 2001 14935 ποὺ ἐδιδάχθη ἡ φιλοσοφία καὶ οἱ πολιτικὲς ἀλλὰ καὶ οἱ κοινωνικὲς ἐπιστῆμες, νὰ δείξουμε περισσότερο σεβασμὸ στοὺς πρόγονούς μας, οἱ ὁποῖοι στὴν προκειμένη περίπτωσι «χρυσοφόρων Μήδων ἐστόρεσαν δύναμιν» καὶ ἔσωσαν ὄχι μόνο τὸν Ἑλλαδικὸ χῶρο ἀλλὰ καὶ ὁλό- κληρη τὴν τότε Εὐρώπη, καὶ νὰ τοὺς ἀφήσουμε νὰ ἀναπαύωνται στὴν ἡσυχία των, μακριὰ ἀπὸ τὰ τσιμέντα καὶ τὶς «μπίζνες»; Εὐχαριστῶ γιὰ τὴν φιλοξενία Δημήτριος Χαρ. Σταμπέλος Πολιτικὸς ἐπιστήμων - δικηγόρος Ἁπλῶς καλοῦνται Ἕλληνες οἱ μετέχοντες τῆς ἡμετέρας Παιδείας Ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, Ἔστω καὶ καθυστερημένα σᾶς ἀποστέλλω τὴν ἐπιστολή μου αὐτὴ σχετικὰ μὲ τὸ γνωστὸ θέμα τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 2000, ἂν δηλ. θὰ ἔπρεπε ἢ ὄχι νὰ κρατήσῃ ὁ Ἀλβανόπαις τὴν ἐλληνικὴ σημαία. Ἀναφέρομαι στὴν γνωστὴ ρήση τοῦ Ἰσοκράτους, τὴν ὁποίαν ὡρισμένοι εἴτε ἀπὸ ἄγνοια εἴτε ἀπὸ σκοπιμότητα διαστρέβλωσαν. Ὁ Ἰσοκράτης λοιπὸν στὸν «Πανηγυρικόν» του λέγει τὰ ἑξῆς: ...«Καὶ τὸ τῶν Ἑλλήνων ὄνομα πεποίηκεν μηκέτι τοῦ γένους, ἀλλὰ τῆς διανοίας δοκεῖν εἶναι καὶ μᾶλλον Ἕλληνας καλεῖσθαι τοὺς τῆς παιδεύσεως τῆς ἡμετέρας ἢ τοὺς τῆς κοινῆς φύσεως μετέχοντας...» (IV 50). Λέγει δηλ. ὄχι ὅτι εἶναι Ἕλληνες οἱ μετέχοντες τῆς ἡμετέ- ρας παιδεύσεως – ὅπως κατὰ διαστροφὴν τοῦ κειμένου ὑποστηρίζεται –, ἀλλὰ ὅτι αὐτοὶ (οἱ μετέχοντες) ἁπλῶς καλοῦνται μᾶλλον Ἕλληνες. Ὣς γνωστόν, τὸ «εἶναι» εἶναι ἀπαρέμφατο τοῦ ρήματος εἰμὶ = εἶμαι, ὑπάρχω καὶ τὸ «καλεῖσθαι» ἀπαρέμφατο τοῦ ρήματος καλοῦμαι = ὀνομάζομαι. Ἄλλο λοιπὸν «εἶναι» καὶ ἄλλο «καλεῖσθαι». Ὅταν λοιπὸν λέγεται ὅτι οἱ μετέχοντες τῆς ἡμετέρας παιδείας «εἶναι» Ἕλληνες, διαστρέφεται ἡ ἔννοια τοῦ κειμένου, διότι ὁ Ἰσοκράτης λέγει ὅτι αὐτοὶ «καλοῦνται» μᾶλλον Ἕλληνες. Μετὰ τιμῆς Ἠλίας Γ. Παπαδόπουλος Καθηγητὴς Μουσικῆς, Πάτρα «Μαῦρα μεσάνυχτα», ἄγνοια καὶ σκοταδισμὸς Ἀξιότιμε κ. διευθυντά, Εἶμαι ἀναγνώστρια τοῦ περιοδικοῦ σας ἐδῶ καὶ δύο χρόνια. Συγγνώμη γιὰ τὸ μονοτονικὸ καὶ γενικὰ γιὰ τὰ ἑλληνικά μου κατ’ ἀρχάς: Εἶμαι 25 ἐτῶν καὶ δυστυχῶς αὐτὴ τὴ γλῶσσα καὶ γραφὴ μᾶς δίδαξαν. Θὰ ἤθελα νὰ ἐκφράσω τὶς ἐντυπώσεις ποὺ μοῦ δημιουργήθηκαν διαβάζοντας τὸν «Δαυλό», ὁ ὁποῖος μ’ ἄφησε κατάπληκτη ἀπὸ τὰ κείμενα ποὺ περιέχονται μέσα στὶς στῆλες του. Μὲ τὴ βοήθειά σας ἔμαθα καὶ προβληματίστηκα γιὰ τὸ πῶς διασύρεται ὁ Ἑλληνισμός. Πρὶν ἀπὸ 2 χρόνια δὲν φα- νταζόμουν κἂν αὐτὰ ποὺ ξέρω τώρα ὅτι συμβαίνουν. Διαπιστώνω, μέσα ἀπὸ τὶς συζητήσεις μὲ ἄτομα ποὺ συναναστρέφομαι, τὴν ἄγνοια καὶ τὸν σκοταδισμὸ ποὺ ὑπάρχει γύρω μας. Ὁ κόσμος ἔχει αὐτὸ ποὺ λέμε «μαῦρα μεσάνυχτα»· καὶ λυπᾶμαι πολύ. Θὰ ἤθελα νὰ σᾶς εὐχαριστήσω, ποὺ διαφωτίζετε μὲ σημαία σας τὴν ἀλήθεια καὶ μόνον αὐτὴ καὶ ποὺ μοῦ ἀνοίξατε ἕναν δρόμο. Μὲ ἐκτίμηση Κατερίνα Σ. Δράμα