ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

233ΜΑΙΟΣ 2001

Τυπωμένη σελίδα
σελ. 15002 συμπερασμένος
Φύλλο στό PDF
77 ἀπό 81
Πηγή κειμένου
ψηφιακό κείμενο τοῦ PDF
Τεῦχος
δεῖτε τό τεῦχος
Τό PDF
Ἀνάγνωση PDF Λῆψις PDF

Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο

  1. Η ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ — χωρίς ὄνομα στόν κατάλογο
    ἀρχή: σελ. 15002 συμπερασμένος · τέλος: ἄγνωστο · τχ. 233
  2. Τα ιερά λείψανα της δεισιδαιμονίας — ΧΑΤΖΗΣΤΑΥΡΙΔΗΣ, ΓΕΩΡΓΙΟΣ
    ἀρχή: σελ. 15002 συμπερασμένος · τέλος: ἄγνωστο · τχ. 233

Πρωτογενές κείμενο, χωρίς καμία ἐπέμβαση

HHHH ΚΚΚΚΙΙΙΙΝΝΝΝΗΗΗΗΣΣΣΣΙΙΙΙΣΣΣΣ ΤΤΤΤΩΩΩΩΝΝΝΝ ΙΙΙΙΔΔΔΔΕΕΕΕΩΩΩΩΝΝΝΝ OYPANIA TOYTOYNTZH,Τὰ Μυστήρια τῶν Ἑλλήνων Τὸ βιβλίο «Τὰ Μυστήρια τῶν Ἑλλήνων. – Μύθος καὶ Λόγος στὴν Προχρι- στιανικὴ Ἑλλάδα» τῆς Οὐκρανίας Τουτουντζῆ, διδάκτορος Κοινωνικῶν καὶ Πολιτικῶν Ἐπιστημῶν, ἀποτελεῖ ὀξυδερκῆ διείσδυσι στὸν προχριστιανικὸ συμπαντικὸ μοναδικὸ πολιτισμὸ τῶν Ἑλλήνων καὶ τῶν ὑψιπετῶν διανοητῶν τους. Ἡὡριμότης καὶ περιγραφικὴ ἱκανότης της ἀναδεικνύει μὲ ἁπλότητα καὶ παρρησία τὸν Ἑλληνισμό, ποὺ ἐλευθέρωσε τὸν ἄνθρωπο μελετῶντας τὴν φύσι, φιλοσοφῶντας δι’ ἐμπνευσμένων φυσικῶν καὶ λοιπῶν φιλοσόφων καὶ διανοητῶν. Μὲ τὰ Μυστήρια, τοὺς θεοὺς καὶ τὶς ἀλληγορίες τους, τοὺς ἡμι- θέους καὶ ἥρωές της διέλυσε τὴν πνευματικὴ σύγχυσι, τὴν ἄγνοια, τὴν βαρ- βαρότητα καὶ τὶς προλήψεις. Ὁ Ἑλληνικὸς Μύθος καὶ ὁ Λόγος ἐδίδαξαν, ὅτι γέννησις, θάνατος καὶ ἀναγέννησις εἶναι ἀλληλουχία τῆς ζωῆς. Τὸν θάνατο ὁ Ἕλλην ἀντιμετώπιζε ὡς φυσικὴ διαδικασία. Ἡφιλοσοφία καὶ τὰ Μυστή- ρια ἦσαν «παιδεία θανάτου». Ἀπελάμβανε τὴν Μητέρα Φύσι, κατενόει τὸ με- γαλεῖο τοῦ Ἔρωτος Φάνητος, τοῦ δημιουργοῦ τῆς ἁρμονίας καὶ ἰσορροπίας τοῦ σύμπαντος. Ἦτο λάτρης τοῦ ὡραίου καὶ ἀληθοῦς. Δημιούργησε τὶς ἐπι- στῆμες, ἐλάτρεψε τὶς Μοῦσες, ἔζη ἀπολλώνια καὶ διονυσιακά. Αὐτὸν τὸν πολιτισμὸ ἰσοπέδωσαν μανιασμένοι ἄξεστοι κήρυκες, ἐπελθού- σης νέας τότε τάξεως, ὑποκινούμενοι ἀπὸ πνευματοκτόνο βαρβαρότητα δογ- Τὰ ἱερὰ λείψανα τῆς δεισιδαιμονίας Ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, Τὸν τέταρτο αἰῶνα μ.X. ὁ Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνὸς ἔγραφε στὸν ἅγιο Ἱερώνυμο: «Ἔχουμε ἀνάγκη ἀπὸ ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερους μύθους, γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ ἐντυπωσιάζουμε τὸν ὄχλο. Ὅσο λιγώτε- ρο καταλαβαίνει ὁ ὄχλος, τόσο πιὸ ἐνθουσιώδης γίνεται. Οἱ Πατέρες καὶ οἱ Δάσκαλοί μας δὲν ἔλεγαν πάντοτε τί σκέφτονταν, ἀλλὰ ἔλεγαν αὐτὸ ποὺ τοὺς ὑπαγόρευαν οἱ συνθῆκες καὶ οἱ ἀνάγκες.» Ὁ δὲ ἐπίσκοπος Συνέσιος τὸ 400 μ.X. ἔγραφε: «Ὁλαὸς ζητάει ἐπί- μονα νὰ τὸν ἐξαπατᾶς, ἀλλιῶς δὲν μπορεῖς νὰ κάνῃς τίποτα μ’ αὐτόν.» Στὸ βιβλίο του «Ἀρχαῖες Ἐπιβιώσεις στὸν Χριστιανισμὸ» ὁ Γιῶργος Σιέττος γράφει: «Ἡ Βυζαντινὴ Ἐκκλησία κατώρθωσε νὰ συγκε- ντρώσῃ στὴν Κωνσταντινούπολι τὰ σπάργανα τοῦ Χριστοῦ, τὸ που- �
← καθαρισμένο κείμενο