Ἡ πολιορκημένη Ἀκρόπολη Στὸ σημεῖο προσβάσεως πρὸς τὸ Σύμβολο τοῦ Παγκόσμιου Πολιτισμοῦ, τὴν Ἀκρόπολη τῶν Ἀθηνῶν, οἱ Μεγάλοι Ἀρχιερεῖς τῶν ἐπιγόνων τῶν δημιουργῶν τοῦ Μεσαιωνισμοῦ συνευρέθησαν καὶ συνώμοσαν, δίδοντας ἄφεση ἁμαρτιῶν γιὰ ὅσα μεταξύ τους διέπραξαν ἢ παρέλειψαν νὰ διαπράξουν στὴν πορεία τους μέσα στὸ σκότος τῶν αἰώνων. Οὔτε μία λέξη μετάνοιας δὲν ἀκούστηκε γιὰ τὴν καταστροφὴ τοῦ Πολιτισμοῦ καὶ τὴν δολοφονία τῆς Σοφίας, ἡ προστάτις τῆς ὁποίας βρίσκεται ἐπὶ 17 αἰῶνες ἐνταφιασμένη 200 μέτρα ἀνατολικώτερα, μέσα στὸ σημερινὸ ρημαδιὸ τοῦ πάλαι ποτὲ περίλαμπρου ναοῦ της. Καὶ ὁ χῶρος, κατακτημένος, κατασκαμμένος καὶ λεηλατημένος, εἶναι ὡριοθετημένος ἀπὸ δύο μόνιμα συμβολικὰ κιγκλιδώματα περιφράξεως, τὶς ὁδοὺς Ἀποστόλου Παύλου καὶ Διονυσίου Ἀρεοπαγίτου: Δὲν μπορεῖς ν’ ἀνεβῇς στὸν Πολιτισμό, χωρὶς νὰ περάσῃς ἀπὸ τὰ δύο φυλάκια τῶν κατακτητῶν. Ὁ πρῶτος, ἂν καὶ ἐξεβλήθη ἐν μέσῳ τῆς «χλεύης»τῶν Ἀθηναίων («Πράξεις Ἀποστόλων»,ιζ´ 32) καὶ ὁ δεύτερος, ἂν καὶ μέλος ξένης (τῆς ἑβραϊκῆς) παροικίας τῆς Ἀθήνας καὶ ὁ μόνος ποὺ «ἐπίστευσε» τὸν πρῶτο (μαζὶ μὲ τὴν γυναῖκα του, τῆς ἴδιας ἐπίσης παροικίας, τὴν Θάμαρ, κρυπτόμενη πίσω ἀπὸ τὸν ἐξελληνισμένο ὄνομα «Δάμαρις»: βλέπε Ἐγκυκλοπαίδεια «Ἥλιος», τόμος «Ἑλλάς», σελ. 1266), ἔχουν ἐγκατασταθῆ ἀπὸ τὸ Ρωμαίικο ὡς ὁριοφύλακες, δεσμοφύλακες καὶ κλειδοκράτορες ταυτόχρονα στὴν εἴσοδο τοῦ Συμβόλου τοῦ Πολιτισμοῦ. Τί ἀνάγκασε τοὺς ἐγκεφάλους τοῦ ἐπιβιώνοντος Μεσαιωνισμοῦ νὰ ἑνώσουν τὶς δυνάμεις τους στὸν Λόφο τοῦ Ἄρεως, νὰ συντονίσουν τὶς δεήσεις τους καὶ νὰ ὑψώσουν τὰ ἀναστήματά τους – γιὰ πρώτη φορὰ μαζὶστὴν ἱστορία καὶ στὸ συγκεκριμένο (πόσο εὔστοχα ἐπιλεγμένο, ἀλήθεια!) σημεῖο, μπροστὰ στὴν Πύλη τῆς Σοφίας; Ἕνωση δυνάμεων γίνεται, ὅταν ὑπάρχῃ ἀδυναμία, δέηση ψάλλεται ἐν ὥρᾳ ἀνάγκης καὶ ὕψωση τοῦ ἀναστήματος ἐπιχει-