15012 ΔΑΥΛΟΣ/234, ’Ιούνιος 2001 γητὴ τῆς ἀρχαιολογίας τοῦ A.Π.Θ. κ. Δημήτρη Παντερμαλῆ, ὁ ὁποῖος, ὡς γνωστόν, διενεργεῖ καὶ τὶς ἀνασκαφές, ἀναφέρεται κατὰ λέξη: «Τὸ ἀσυνήθιστο αὐτὸ ὄργανο εἶναι ἡ Νάβλα, ποὺ ἀναφέρουν τὰ ἀρχαῖα κείμενα, ἕνα πολὺ παλιὸ ἀνατολίτικο ὄργανο, ποὺ ὑπῆρχε στὸ ναὸ τοῦ Σολομώντα. Τὸ χρησιμοποιοῦσαν δὲ Ἡ νάβλα τοῦ Δίου. Φυσικὰ δὲν στὰ συμπόσια οἱ βρέθηκε πουθενὰ καμμία «νάβλα τοῦ Σολομῶντος» (ἢ τοῦ Ἕλληνες καὶ οἱ Ρωπαπᾶ -Μεταλληνοῦ). μαῖοι». Γιὰ τὸ ἀλφάβητο ἀναφέρεται στὸ ἐγχειρίδιο ὅτι: «Ὁ πίνακας δείχνει τὴν ἐξέλιξη ἀπὸ τὸ φοινικικὸ στὸ ἐλληνικὸ καὶ στὴ συνέχεια στὸ λατινικό». Πρὶν ἀπὸ μερικὲς ἡμέρες, διαβάζοντας ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις «Κάκτος» τὸ «Περὶ τοῦ Ει τοῦ ἐν Δελφοῖς» τοῦ Πλουτάρχου, ἔπεσε στὴν ἀντίληψή μου ὁ στίχος τοῦ Σοφοκλῆ, ποὺ λέγει: «οὐ νάβλα κωκυτοῖσιν οὐ λύρα φίλα», ποὺ ἑρμηνεύεται «οὔτε στὴ νάβλα οὔτε στὴ λύρα ἀρέσουν οἰ θρῆνοι». Γυρίζοντας πίσω στὰ σχόλια, τὰ ὁποῖα εἶναι ἐπεξεργασμένα ἀπὸ τὴν φιλολογικὴ ὁμάδα τοῦ «Κάκτου» μὲ σύμβουλο ἐκδόσεως τὸν πρωτοπρεσβύτερο Γεώργιο Μεταλληνό, διαβάζω τὰ ἑξῆς: «Ἡ νάβλα ἦταν ἔγχορδο ὄργανο τῶν Ἑβραίων (nebel) σὲ σχῆμα λύρας, ἅρπας καὶ ἄλλοτε λαούτου. Ἦταν γνωστὸ στοὺς Αἰγυπτίους, στοὺς Χαλδαίους καὶ στοὺς Φοίνικες, οἱ ὁποῖοι τὸ γνώρισαν καὶ στοὺς Ἕλληνες». Τελικὰ ὅλα τὰ πήραμε ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες ἀπὸ τοὺς Φοίνικες καὶ τοὺς Ἑβραίους; Μετὰ τιμῆς Δημήτριος Καζιόλας Θεσσαλονίκη Ἡ σύγχρονη ἐπιστήμη ἐπαναλαμβάνει τοὺς Προσωκρατικοὺς Κύριε Λάμπρου, Κατ’ ἀρχὰς συγχαρητήρια γιὰ τὸ περιοδι- κό σας. Ἀπὸ τὸ 1990, ὅταν πλέον εἶχα ἀποκτήσει τὸ διδακτορικό μου στὴν Ἀστροφυσι- ἐκ τῶν οὐρανῶν, λέγουσα, οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα», ὁ Μᾶρκος A´ 11: «καὶ φωνὴ ἐγένετο ἐκ τῶν οὐρανῶν, σὺ εἶ ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν σοὶ ηὐδόκησα», ὁ Λουκᾶς Γ´ 22: «...φωνὴν ἐξ οὐρανοῦ γενέσθαι λέγουσαν, σὺ εἶ ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν σοὶ εὐδόκησα» καὶ ὁ Ἰωάννης A´ 34: «κἀγὼ ἑώρακα καὶ μεμαρτύρηκα ὅτι αὐτός ἐστιν ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ». Γιὰ τὴν (β) ὑπόθεση συνηγοροῦν κατὰ σειρὰν: Ματθαῖος A´ 1-16: «Βίβλος γενέσεως Ἰησοῦ Χριστοῦ... Ἰακὼβ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰωσὴφ τὸν ἄνδρα τῆς Μαρίας, ἐξ ἧς ἐγεννήθη Ἰησοῦς ὁ λεγόμενος Χριστός». Ἄρα ὁ Ἰωσὴφ ἦταν ἀπὸ τὴν γενιὰ Δαυὶδ καὶ ἑπομένως ὁ φυσικὸς πατέρας τοῦ Ἰησοῦ· Λουκᾶς B´ 48-50: «...ἰδοὺ ὁ πατήρ σου κἀγὼ ὀδυνώμενοι ἐζητοῦμέν σε καὶ εἶπε... ὅτι ἐν τοῖς τοῦ πατρός μου λεῖ εἶναί με; καὶ αὐτοὶ οὐ συνῆκαν τὸ ρῆμα ὃ ἐλάλησεν αὐτοῖς». Στὴν περικοπὴ αὐτὴ μπορεῖ ἴσως κάποιος νὰ ἐπικαλεσθῇ τὸ ὅτι ἡ μητέρα του χρησιμοποιεῖ τὴν λέξη «πατέρας» γιὰ τὸν Ἰωσὴφ μπροστὰ σὲ ξένους, στὸν ναό;Ὅταν ὅμως ὁ μικρὸς Ἰησοῦς (cid:2)