15014 ΔΑΥΛΟΣ/234, ’Ιούνιος 2001 Πρὸς τὸν ὑπουργὸ Χωροταξίας καὶ Περιβάλλοντος Κύριε διευθυντά, Ἐπιτρέψτε μου μέσῳ τῶν στηλῶν τοῦ «Δ» νὰ ἀπευθύνω πρὸς τὸν ΥΠΕΧΩΔΕ κ. K. Λαλιώτη τὰ ἀκόλουθα: Στὸν Μαραθῶνα, κ. ὑπουργέ, διδάσκεται ἡ μορφὴ τῆς ἀλληλεγγύης, ποὺ πλέον χάθηκε ἀπὸ τὰ ἀγελαῖα ζῷα τῆς ὑδροκέφαλης πόλης, ὅπου κυβερνᾶ ἡ παγωνιὰ τοῦ ἀφῃρημένου λογισμοῦ. Ἐκεῖ, στὸν Μαραθῶνα, κ. ὑπουργέ, βρίσκεται ἕνα σημεῖο ἀναφορᾶς. Ὅλοι οἰ χῶροι γύρω ἀπ’ αὐτόν, ὅταν ξεκόβωνται, λειτουργοῦν μ’ ἀφῃρημένες ἔννοιες, τὸ ἴδιο καὶ οἰ ἄνθρωποι. Θὰ καλέσῃς, κ. ὑπουργέ, χωροφύλακες ἀπὸ τὸ ἐξωτερικὸ νὰ μὲ διαφυλάξουν ἀπὸ τὸ κορμὶ τῆς μάνας μου; Παλαιά, ἐκεῖ ποὺ ἔκαιγαν βιβλία, ἡ ἐπόμενη κίνηση ἦταν νὰ κάψουν καὶ ἀνθρώπους. Ἐδῶ, ὅταν οἱ κυβερνῶντες κομματιάζουν τὸ κορμὶ τῆς πατρίδας τους, τί μέλλει γενέσθαι; Νὰ μὴν καταστρέψῃς, κ. ὑπουργέ, τὸν ἱερὸ χῶρο τῶν Ἑλλήνων, τὸν Μαραθῶνα, γιὰ ἕνα γύφτικο πανηγύρι, ὅπως ἔχουν καταντήσει τὸν ἱερὸ θεσμὸ τῶν Ὀλυμπιακῶν ἀγώνων. Δὲν εἶναι σωστό, δὲν πρέπει. Ἔχει ἡ Ἑλλάδα χώρους κατάλληλους γιὰ ἀγῶνες κωπηλατι- κούς. Μὴν βρωμίζετε τὸ ἄδυτο τοῦ ναοῦ. Ἡ ἀξίωσή μου προέρχεται ἀπὸ μία πανάρχαια ρίζα, ἐκεῖ ποὺ γεννιέται ἡ ἠθικὴ συμπεριφορά καὶ αὐτὴ ἡ ἠθικὴ ἔρχεται ὣς τὶς μέρες μας σὰν ὐπεύθυνη καὶ ἔμπρακτη κατάφαση τῆς πνευματικῆς ὑπόστασης. Δὲν εἶναι ὁ Μαραθώνας ἕνα ἄθλιο ἰδιοκατασκεύασμα τῶν σημερινῶν χρηματιστηρίων τοῦ πλανήτη. Εἶναι στοχασμὸς καὶ παράσταση ἐκεῖ, ποὺ ἕνα γερὸ χορτάρι καλύπτει τὸ κράνος τοῦ Μιλτιάδη,ἐκεῖ ποὺ ἡ πέτρα γεμίζει τὴν κενὴ θέση τοῦ Θησέα, ἐκεῖ ποὺ ὁ θάνατος δὲν γεννάει ὑποθετικὰ συμπεράσματα. Κύριε ὑπουργέ, κάνε μία προσπάθεια γιὰ πρώτη φορά στὴν ζωή σου καὶ δὲς τὴν πατρίδα σου σὰν μάνα. Πές μου, θὰ πουλοῦσες ποτὲ τὴν μάνα σου; Δὲν ἔχω ἀπαίτηση νὰ ἀκολουθήσῃς τὴν δική μου πορεία, ποὺ εἶμαι ὁριστικὰ ξεχασμένος στὴ Ρωμαϊκὴ ἀγορά. Ἔχω ὄμως ἀπαίτηση σὰν συνέλληνας, νὰ φερθῇς σὰν πολεμιστὴς καὶ γιὰ πρώτη φορὰ στὴ ζωή σου νὰ πῇς ὄχι στὴν καταστροφὴ τοῦ χώρου, ὅπου εἶναι θαμμένοι ὅσοι σκοτώθηκαν, γιὰ νὰ εἶσαι ἐσὺ ἐλεύθερος σήμερα καὶ νὰ ἀποφασίζῃς. Δὲν τοὺς Ὁπότε ἡ (στ) ὑπόθεση εὐσταθεῖ αὐτονόητα καὶ ἡ ὁποία συνάγεται πάλι ἀπὸ τὴν Καινὴ Διαθήκη, Ματθαῖος A´ 25, ὅπου ὁ Ἰωσὴφ «καὶ οὐκ ἐγίγνωσκεν αὐτήν, ἕως οὗ ἔτεκε τὸν υἰὸν αυτῆς τὸν πρωτότοκον...» καὶ ὅπου σαφέστατα ἀναφέρεται ὁ πρωτότοκος καὶ ὄχι ὁ μονογενής, ποὺ θὰ κυριολεκτοῦσε. Ἐπίσης ἡ διευκρίνιση ὅτι «...οὐκ ἐγίνωσκεν αὐτήν, ἕως οὗ ἔτεκε...» σημαίνει, πὼς μετὰ «ἐγίνωσκεν». Συνήγορος ἔρχεται ὁ Λουκᾶς B´ 7: «καὶ ἔτεκε τὸν υἰὸν αὐτῆς τὸν πρωτότοκον....», πρὸς ἀποφυγὴν παρεξηγήσεων καὶ παρανοήσεων τοῦ Μάρκου ΣΤ´ 4: «...ὁ υἱὸς τῆς Μαρίας, ἀδελφὸς δὲ Ἰακώβου καὶ Ἰωσῆ καὶ Ἰούδα καὶ Σίμωνος, καὶ οὐκ εἰσὶν αἱ ἀδελφαὶ αὐτοῦ ὧδε...», καθὼς καὶ τοῦ Ἰωάννη B´ 12: «...ἡ μήτηρ αὐτοῦ καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ...». Εὐελπιστῶν ὅτι διεφώτισα Γ. Καραμολέγκος Γλυφάδα