ΔΑΥΛΟΣ/234, ’Ιούνιος 2001 15015 ταιριάζει αὐτὸ τὸ εἰς βάρος τους δεδομένο. Προσωρινὲ ὑπουργέ, προσωρινὲ ἄνθρωπε. Μητρός τε πατρός τε καὶ τῶν ἄλλων προγό- νων τιμιώτερον καὶ ἀξιώτερόν ἐστι ἡ Πατρίς. Ἰωάννης Δ. Παπαμιχαήλ Ψαχνὰ Εὐβοίας Πάπας καὶ Ἀρχιεπίσκοπος στὰ πρόθυρα τῆς Ἀκροπόλεως Κύριε διευθυντά, Μὲ πόνο ψυχῆς παρακολούθησα τὴν ἐπίσκεψη τοῦ προκαθήμενου τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας στὴ χώρα μας. Μὰ καλά, δὲν ὑπῆρχαν θέματα σοβαρά, νὰ ἀσχοληθοῦν τὰ MME; Μόνον οἱ ἔμποροι τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων ἡμῶν ἀξίζουν, ὡς φαίνεται, τὴν προβολὴ καὶ τὴ διαφήμιση... Καὶ ὅταν τοὺς εἶδα αὐτούς, τοὺς ἀρχιερεῖς τοῦ δογματισμοῦ, στὴ σκιὰ τοῦ ἱεροῦ βράχου τῆς Ἀκροπόλεως, στὸ χῶρο ποὺ μεγαλούργησε ἡ Δημοκρατία καὶ ἡ Ἐλευθερία, δὲν ἄντεξα. «Δία, τόσους κεραυνοὺς ἔρριξες, χτύπα ἄλλη μία φορά, χτύπα ἐκεῖ ποὺ πρέπει!» Ἀπὸ τὴν ἄλλη ὅμως κάποιο λόγο θὰ ἔχῃ νὰ περιμένῃ ὁ Αἰγίοχος σκέφτηκα: Νὰ ξεπεραστοῦν ἀπὸ τὴν Ἱστορία, τὴν Ἐπιστήμη, τὴ Λογική, νὰ πάρουν σιγὰ σιγὰ τὴ θέση ποὺ τοὺς ἀξίζει σὲ κάποιο σκονισμένο χρονοντούλαπο! «Δύο γάιδαροι μαλώνανε σὲ ξένο ἀχυρῶνα». Μὲ τιμὴ Παναγιώτης Κοκκινιώτης Ἀθήνα Τὸ Ἀλφάβητο διδάσκεται,... ἀλλὰ μετὰ τὴ διδασκαλία του! Κύριε Λάμπρου, Μὲ ἀφορμὴ ἐπιστολὴ τῆς κυρίας Σίσσυ Ἀρτσίτα σχετικὰ μὲ τὸ ἑλληνικὸ ἀλφάβητο («Δ», τ. 232), θὰ ἤθελα, ἂν μοῦ ἐπιτρέπετε, νὰ διευκρινίσω τὰ ἐξῆς: Διδάσκω δύο συνεχόμενα σχολικά ἔτη στὴν πρώτη δημοτικοῦ καὶ σᾶς διαβεβαιῶ, πὼς τὸ ἀλφάβητο διδάσκεται καὶ σήμερα ὅπως καὶ παλαιότερα. Ἡ διαφορὰ εἶναι, πὼς τὰ παιδιὰ τὸ συναντοῦν ὡς γνωστικὸ ἀντικείμενο ὄχι στὴν ἀρχὴ τῶν μαθημάτων, ἀλλὰ ἀφοῦ ὁλοκληρωθῇ τὸ πρῶτο τεῦχος τοῦ βιβλίου «Ἡ Γλῶσσα μου», δηλαδὴ τὸ Φεβρουάριο. Αὐτὸ γίνεται, γιατὶ σκοπὸς τῆς διδασκαλίας ὣς ἐκεῖνο τὸ χρονικὸ σημεῖο εἶναι ἡ γνωριμία τῶν μαθητῶν μὲ τὰ γραπτὰ σύμβολα: -δ- ἀντιστοιχεῖ στὸν ἦχο ποὺ παράγεται, ὅταν ἡ γλῶσσα βρίσκεται ἀνάμεσα στὰ δόντια. Ἐπιμένουμε, τὰ παιδιὰ νὰ φτειάχνουν, ἰδίως τὰ σύμφωνα, μὲ τὸ συγκεκριμένο τρόπο καὶ ὄχι ὅπως τὰ μαθαίναμε ἐμεῖς π.χ. δουκαιε = δε, γιατὶ δοῦ καὶ ἒ κάνει δουκαιέ, δὲν κάνει σὲ καμμιὰ περίπτωση δέ. Πόσο μᾶλλον, ἂν τὰ παιδιὰ τὴν ὥρα ποὺ ἀγωνίζονται νὰ φτειάξουν λέξεις μὲ τὰ γραπτὰ σύμβολα, ἀντιμετωπίσουν τὰ γράμματα μὲ τὰ ὀνόματά τους. Ὑπάρχει περίπτωση, μαθητὴς νὰ διαβάσῃ τὴ συλλαβὴ -δε- δελταέψιλον (σὲ μία λέξη). Νὰ γιατὶ συμβουλεύουμε τοὺς γονεῖς νὰ μὴ διδάξουν τὸ ἀλφάβητο μὲ τὸ παλιὸ σύστημα. Αὐτὸ δὲ σημαίνει ὅμως σὲ καμμία πε- ρίπτωση, πὼς στὴν 57η ἑνότητα, ὁπότε καὶ διδάσκεται τὸ ἀλφάβητο, δὲ ζητεῖται ἀπὸ τὰ παιδιὰ νὰ μάθουν τὴν ὀνομασία τῶν γραμμάτων. Ἄλλωστε τὸ βιβλίο τοῦ δασκάλου ἀναφέρει ρητῶς: «Θὰ ἐπιδιώξουμε νὰ τὸ κάνουν κτῆμα τους – προφορικὰ καὶ γραπτὰ – στὸ σύνολό τους. Σ’ αὐτὸ θὰ ἐπιμείνουμε πολὺ κάνοντας ὅση πρόσθετη ἄσκηση χρειαστῇ». Δίνει μάλιστα καὶ ἐνδεικτικὲς ἀσκήσεις, προκειμένου νὰ διαπιστώσουμε τὸ βαθμό κατανόησής τους ἀπὸ τὰ παιδιά. Στὸ δεύτερο τεῦχος, σελ. 30, 69 καὶ 73, ὑπάρχουν ἀσκήσεις, ποὺ ὡς ἀντικείμενο ἔχουν τὴν ἀλφαβητικὴ τοποθέτηση λέξεων, πρᾶγμα ποὺ προϋποθέτει γνώση τοῦ ἀλφαβήτου. Συμφωνῶ πάντως στὸ ὅτι τὰ παιδιὰ χαίρονται νὰ μαθαίνουν τὸ ἀλφάβητο. Διαπίστωσα πώς, ὅταν τοὺς τὸ δίδαξα, τὸ ἔμαθαν χωρὶς ἰδιαίτερη δυσκολία. Θὰ ἤθελα ἐπίσης νὰ συγχαρῶ τὴν ἐπιστολογράφο, γιὰ τὴν εὐαισθησία ποὺ ἔδειξε σὲ ἕνα τόσο σημαντικὸ θέμα, ὅπως αὐτό. Καὶ τὸ ἐννοῶ! Πιστεύω, πὼς ἡ παρεξήγηση ὀφείλεται σὲ ἐλλιπῆ ἐνημέρωση τῆς κυρίας Ἀρτσίτα. Ἂν συζητήσῃ μὲ τὸν ἢ τὴ συνάδελφο ποὺ διδάσκει τὸ παιδί της, θὰ πάρῃ περισσότερες πληροφορίες γιὰ τὸ θέμα. Εὐχαριστῶ γιὰ τὴ φιλοξενία Κώστας Σταυρόπουλος 136 71 Ἀθήνα