ΔΑΥΛΟΣ/234, ’Ιούνιος 2001 15015 ταιριάζει αὐτὸ τὸ εἰς βάρος τους δεδομένο. Προσωρινὲ ὑπουργέ, προσωρινὲ ἄνθρωπε. Μητρός τε πατρός τε καὶ τῶν ἄλλων προγό- νων τιμιώτερον καὶ ἀξιώτερόν ἐστι ἡ Πατρίς. Ἰωάννης Δ. Παπαμιχαήλ Ψαχνὰ Εὐβοίας Πάπας καὶ Ἀρχιεπίσκοπος στὰ πρόθυρα τῆς Ἀκροπόλεως Κύριε διευθυντά, Μὲ πόνο ψυχῆς παρακολούθησα τὴν ἐπί- σκεψη τοῦ προκαθήμενου τῆς Ρωμαιοκαθο- λικῆς Ἐκκλησίας στὴ χώρα μας. Μὰ καλά, δὲν ὑπῆρχαν θέματα σοβαρά, νὰ ἀσχοληθοῦν τὰ MME; Μόνον οἱ ἔμποροι τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων ἡμῶν ἀξίζουν, ὡς φαίνεται, τὴν προβολὴ καὶ τὴ διαφήμιση... Καὶ ὅταν τοὺς εἶδα αὐτούς, τοὺς ἀρχιερεῖς τοῦ δογματισμοῦ, στὴ σκιὰ τοῦ ἱεροῦ βράχου τῆς Ἀκροπόλεως, στὸ χῶρο ποὺ μεγαλούρ- γησε ἡ Δημοκρατία καὶ ἡ Ἐλευθερία, δὲν ἄντεξα. «Δία, τόσους κεραυνοὺς ἔρριξες, χτύ- πα ἄλλη μία φορά, χτύπα ἐκεῖ ποὺ πρέπει!» Ἀπὸ τὴν ἄλλη ὅμως κάποιο λόγο θὰ ἔχῃ νὰ περιμένῃ ὁ Αἰγίοχος σκέφτηκα:Νὰ ξεπερα- στοῦν ἀπὸ τὴν Ἱστορία, τὴν Ἐπιστήμη, τὴ Λογική, νὰ πάρουν σιγὰ σιγὰ τὴ θέση ποὺ τοὺς ἀξίζει σὲ κάποιο σκονισμένο χρονο- ντούλαπο! «Δύο γάιδαροι μαλώνανε σὲ ξένο ἀχυρῶνα». Μὲ τιμὴ Παναγιώτης Κοκκινιώτης Ἀθήνα Τὸ Ἀλφάβητο διδάσκεται,... ἀλλὰ μετὰ τὴ διδασκαλία του! Κύριε Λάμπρου, Μὲ ἀφορμὴ ἐπιστολὴ τῆς κυρίας Σίσσυ Ἀρτσίτα σχετικὰ μὲ τὸ ἑλληνικὸ ἀλφάβητο («Δ», τ. 232), θὰ ἤθελα, ἂν μοῦ ἐπιτρέπετε, νὰ διευκρινίσω τὰ ἐξῆς: Διδάσκω δύο συνεχόμε- να σχολικά ἔτη στὴν πρώτη δημοτικοῦ καὶ σᾶς διαβεβαιῶ, πὼς τὸ ἀλφάβητο διδάσκεται καὶ σήμερα ὅπως καὶ παλαιότερα. Ἡ διαφορὰ εἶναι, πὼς τὰ παιδιὰ τὸ συναντοῦν ὡς γνω- στικὸ ἀντικείμενο ὄχι στὴν ἀρχὴ τῶν μαθη- μάτων, ἀλλὰ ἀφοῦ ὁλοκληρωθῇ τὸ πρῶτο τεῦχος τοῦ βιβλίου «ἩΓλῶσσα μου», δηλαδὴ τὸ Φεβρουάριο. Αὐτὸ γίνεται, γιατὶ σκοπὸς τῆς διδασκαλίας ὣς ἐκεῖνο τὸ χρονικὸ σημεῖο εἶναι ἡ γνωριμία τῶν μαθητῶν μὲ τὰ γραπτὰ σύμβολα: -δ- ἀντιστοιχεῖ στὸν ἦχο ποὺ παρά- γεται, ὅταν ἡ γλῶσσα βρίσκεται ἀνάμεσα στὰ δόντια. Ἐπιμένουμε, τὰ παιδιὰ νὰ φτειά- χνουν, ἰδίως τὰ σύμφωνα, μὲ τὸ συγκεκριμέ- νο τρόπο καὶ ὄχι ὅπως τὰ μαθαίναμε ἐμεῖς π.χ. δουκαιε = δε, γιατὶ δοῦ καὶ ἒ κάνει δουκαιέ, δὲν κάνει σὲ καμμιὰ περίπτωση δέ. Πόσο μᾶλλον, ἂν τὰ παιδιὰ τὴν ὥρα ποὺ ἀγωνίζο- νται νὰ φτειάξουν λέξεις μὲ τὰ γραπτὰ σύμ- βολα, ἀντιμετωπίσουν τὰ γράμματα μὲ τὰ ὀνό- ματά τους. Ὑπάρχει περίπτωση, μαθητὴς νὰ διαβάσῃ τὴ συλλαβὴ -δε- δελταέψιλον (σὲ μία λέξη). Νὰ γιατὶ συμβουλεύουμε τοὺς γονεῖς νὰ μὴ διδάξουν τὸ ἀλφάβητο μὲ τὸ παλιὸ σύ- στημα. Αὐτὸ δὲ σημαίνει ὅμως σὲ καμμία πε- ρίπτωση, πὼς στὴν 57η ἑνότητα, ὁπότε καὶ δι- δάσκεται τὸ ἀλφάβητο, δὲ ζητεῖται ἀπὸ τὰ παιδιὰ νὰ μάθουν τὴν ὀνομασία τῶν γραμ- μάτων. Ἄλλωστε τὸ βιβλίο τοῦ δασκάλου ἀναφέρει ρητῶς:«Θὰ ἐπιδιώξουμε νὰ τὸ κά- νουν κτῆμα τους – προφορικὰ καὶ γραπτὰ – στὸ σύνολό τους. Σ’ αὐτὸ θὰ ἐπιμείνουμε πολὺ κάνοντας ὅση πρόσθετη ἄσκηση χρειαστῇ». Δίνει μάλιστα καὶ ἐνδεικτικὲς ἀσκήσεις, προ- κειμένου νὰ διαπιστώσουμε τὸ βαθμό κατα- νόησής τους ἀπὸ τὰ παιδιά. Στὸ δεύτερο τεῦχος, σελ. 30, 69 καὶ 73, ὑπάρχουν ἀσκήσεις, ποὺ ὡς ἀντικείμενο ἔχουν τὴν ἀλφαβητικὴ το- ποθέτηση λέξεων, πρᾶγμα ποὺ προϋποθέτει γνώση τοῦ ἀλφαβήτου. Συμφωνῶ πάντως στὸ ὅτι τὰ παιδιὰ χαίρο- νται νὰ μαθαίνουν τὸ ἀλφάβητο. Διαπίστωσα πώς, ὅταν τοὺς τὸ δίδαξα, τὸ ἔμαθαν χωρὶς ἰδιαίτερη δυσκολία. Θὰ ἤθελα ἐπίσης νὰ συγ- χαρῶ τὴν ἐπιστολογράφο, γιὰ τὴν εὐαισθη- σία ποὺ ἔδειξε σὲ ἕνα τόσο σημαντικὸ θέμα, ὅπως αὐτό. Καὶ τὸ ἐννοῶ! Πιστεύω, πὼς ἡ πα- ρεξήγηση ὀφείλεται σὲ ἐλλιπῆ ἐνημέρωση τῆς κυρίας Ἀρτσίτα. Ἂν συζητήσῃ μὲ τὸν ἢ τὴ συνάδελφο ποὺ διδάσκει τὸ παιδί της, θὰ πάρῃ περισσότερες πληροφορίες γιὰ τὸ θέμα. Εὐχαριστῶ γιὰ τὴ φιλοξενία Κώστας Σταυρόπουλος 136 71 Ἀθήνα