O ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ Τουμπεκὶ ψιλοκομμένο Ὑπάρχουν στιγμές, ποὺ αἰσθάνομαι τὰ μάτια μου νὰ βουρκώνουν σὰν τοῦ κροκοδείλου, ποὺ δυσκολεύεται νὰ χωνέψῃ τὴν πάπια ποὺ καταβρόχθισε. Δὲν συνηθίζω βέβαια νὰ συγκινοῦμαι παρὰ μόνο ἀπὸ ὑπερβολικὴ χαρά, ὅταν τὰ ἀποτελέσματα τῶν «βρωμοδουλειῶν» μου εἶναι θετικά. Ἔτσι συμβαίνει καὶ τώρα. Πῶς νὰ μείνω ἀπαθὴς μπροστὰ σὲ τέτοιο θέαμα. Τὰ καλά μου παιδιά, οἱ κεφαλὲς τῆς ἀνατολικῆς καὶ δυτικῆς θεοκρατίας, τὸ ’ριξαν στὸ πίτσι - πίτσι κάτω ἀπὸ τὴν πνευματικὴ καθοδήγησή μου. Κι ὅλα αὐτὰ ποῦ; Στὸ χῶρο τῆς μεγάλης ἅλωσης, στοὺς βράχους, ὄπου κάποτε γεννήθηκαν – κι εὐτυχῶς στὴ συνέχεια τὶς ψόφησαν – ἡ δημοκρατία, ἡ ἐλευθερία τοῦ λόγου, ἡ τέχνη, ἡ φιλοσοφία, ὁ διάλογος καὶ ὅλα τὰ ἄλλα ἀκατονόμαστα γεννήματα τοῦ πολιτισμοῦ τῶν τρισκατάρατων. Ὅσο γιὰ τὰ παλιοκόκκαλα τῶν ἀρχαίων, ποὺ θεμελίωσαν καὶ ἀνέπτυξαν ἐκεῖ αὐτὰ ποὺ ἐγὼ ἐχθρεύομαι, ἀφήστε τα νὰ τρίζουν κάτω ἀπὸ τὰ σεπτὰ πατήματα τοῦ Σαοὺλ καὶ τῶν μεταγενεστέρων πρακτόρ..., παρντόν, ἀποστόλων μου. Ἕως τώρα, ἀγαπητοί μου ἐν Γιαχβὲ ἀδελφοί, γνωρίζατε ἀπὸ τὸν κινηματογράφο τὰ πολιτικὰ θρίλερ. Τώρα ἦρθε ἡ στιγμή, νὰ γνωρίσετε καὶ τὸ πρῶτο σὲ παγκόσμια παρουσίαση πολιτικὸ «μελό», ἄψογα σκηνοθετημένο ἀπὸ μένα. Ποιὰ σκηνὴ νὰ πρωτοθυμηθῇ κανείς... Τὶς δακρύβρεχτες συγγνῶμες, τὰ κοινὰ ἀνακοινωθέντα ἢ τὶς ἀδελφοκουβέντες; Ἄσε δὲ τὰ γλυκερὰ φιλιά ὑπὸ τοὺς ἤχους τοῦ Βιβάλντι καὶ τοῦ ἁγίου Μπάχ. Καὶ γιὰ τὸ τέλος ὀλίγη ἑλληνοχριστιανικὴ σάλτσα, γιὰ νὰ ὁλοκληρωθῇ τὸ σερβίρισμα καὶ νὰ μείνουν ὅλοι εὐχαριστημένοι. Εὐτυχῶς γιὰ μένα, κανεὶς δὲν ἔκανε λόγο γιὰ τὴν «ταμπακέρα». Ποιά «ταμπακέρα»; Μὰ φυσικὰ τὴν ἱστορικὴ πραγματικότητα τῆς συντριβῆς τοῦ ἄθλιου καὶ κολασμένου Ἑλληνισμοῦ ἀπὸ τὴν αὐτοῦ ἁγιότητα τὸν Ρωμιο-βυζαντινισμό. Ἔχω διοχετεύσει ἐδῶ καὶ αἰῶνες τεράστιες ποσότητες πνευματικὸ ἀφιόνι στὴν πιάτσα, γιὰ νὰ ξεχαστῇ τὸ γεγονὸς καὶ τοὺς ἔχω κάνει ὅλους μόμολα. Πόσοι ἀπὸ τοὺς ἐπισήμους, ἡμιεπισήμους, ἀνεπισήμους καὶ ἀνωνύμους Νεορρωμιοὺς ἔκαναν λόγο γι’ αὐτὸ στὶς συναντήσεις, στὰ συμβούλια, τὰ διαβούλια, τὰ τηλεοπτικὰ πάνελς καὶ τὴν γενικώτερη φιλολογία, ὅπου ὅλοι ἐπέρδοντο διὰ τοῦ στόματος, χωρὶς νὰ ἀκουμποῦν τὴν οὐσία; Κανείς. Ὅλοι ἔκαναν «τουμπεκὶ ψιλοκομμένο». Καὶ μέσα σ’ ὅλα νὰ κι ὁ «μεγάλος» μὲ τὶς δηλώσεις του περὶ «κανονιοῦ μεγατόννων» κατὰ τὴ χειροτονία ἑνὸς διάκου. Τὸ κανόνι αὐτὸ χρησιμοποιῶ κι ἐγώ, γιὰ νὰ ἰσοπεδώσω ὅ,τι ἔμεινε ἀπὸ τοὺς καταραμένους. Σὺν τοῖς ἄλλοις ὁ κρότος ποὺ παράγεται, ὅταν ἐκπυρσοκροτῇ, ξεκουφαίνει τοὺς πάντες, κι ἔτσι οἱ «ἀντιδραστικὲς» φωνὲς δὲν εἰσακούονται. Ἐκεῖνο ποὺ μὲ τρομοκρατεῖ ὡστόσο εἶναι τὸ τί θά συμβῇ, ἐὰν ξαφνικὰ καταλαγιάσουν ὁ ἧχος καὶ ὁ ἀχὸς τοῦ κανονιοῦ καὶ ξανακουστῇ ὁ τριγμὸς τῶν ὀστῶν, ποὺ λέγαμε προηγουμένως. Τότε (Γιαχβέ μου, φύλαγε!) οὔτε ἕνα τρισεκατομμύριο συγγνῶμες δὲν μᾶς γλυτώνουν ἀπὸ τὸ Σάρωθρον