H ΠΑΝΑΡΧΑΙΗ ΕΞΑΠΛΩΣΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ-ΓΡΑΦΗΣ ΣΕ ΙΝΔΟΝΗΣΙΑ-ΠΟΛΥΝΗΣΙΑ Οἱ μαρτυρίες τῶν ἀρχαίων συγγραφέων καὶ ἡ ἔρευνα τοῦ καθηγητῆ N. Γιόζεφσον Στὸ προηγούμενο τεῦχος τοῦ «Δ» παρουσιάσαμε ὅλες τὶς πληροφορίες τῶν ἀρχαίων συγγραφέων τὶς σχετικὲς μὲ τὸν πανάρχαιο ἐποικισμὸ τῆς Ἰνδονησίας καὶ τῆς Πολυνησίας ἀπὸ Ἕλληνες καὶ ταυτίσαμε τὰ νησιὰ μὲ τὶς σημερινὲς ὀνομασίες τους. Ὁ διαχωρισμὸς τῶν στοιχείων ἐκείνων, τὰ ὁποῖα διασῴζονται ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες, ἀποσκοπεῖ στὴ θεμελίωση τῶν βάσεων γιὰ τὸν προσδιορισμὸ τοῦ βάθους τοῦ χρόνου, καθ’ ὅν ἔλαβαν χώραν τὰ γεγονότα τῆς ἐποικίσεως τῶν νήσων τῶν Παγχαίων ἀπὸ πανάρχαιους Ἕλληνες. Τὰ τρία πρῶτα δεδομένα εἶναι: Ἡ παρουσία στὸ χῶρο τῆς Παγχαίας ναοῦ ἀφιερωμένου στὸν Δία, τὸν ἐπονομαζόμενον Τριφύλιον. Ὁμοίως ἑνὸς ψηλοῦ βουνοῦ ἢ ὄρους, ὀνομαζομένου «Θρόνος τοῦ Οὐρανοῦ», ποὺ ἀργότερα, ὅταν στὴν Παγχαία ἦλθε ὁ Ζεὺς μὲ τοὺς Κρῆτες, μετωνομάστηκε «Τριφύλιος Ὄλυμπος» ἐκ τοῦ ἱδρυθέντος στὴν Παγχαία ἱεροῦ τοῦ Τριφυλίου Διός. Ἡ χρήση τῆς κορυφῆς ἑνὸς ψηλοῦ βουνοῦ ἢ ὄρους ἔχει ἄμεση σχέση μὲ τὸ θρόνο τῶν θεῶν τοῦ Ἑλληνικοῦ Πανθέου, τὸν Ὄλυμπον τῆς Ἑλλάδος, καὶ γι’ αὐτὸ ἔλαβε τὸ ὄνομα Ὄλυμπος ἀπὸ Ἕλληνες ἀποίκους. Θὰ ἦταν ἀδύνατο νὰ παρουσιασθοῦν αὐτὰ τὰ ἑλληνικὰ ὀνόματα στὸν ἀντίποδα σχεδὸν τῆς Ἑλλάδος χωρὶς τὴν ἐπὶ τόπου παρουσίαν ἀνθρώπων προερχομένων ἐκ τῆς Κρήτης. Ἄρα τὰ τρία ἀρχικὰ δεδομένα εἶναι τὰ ἱερὰ ἢ οἱ ναοὶ μὲ τὰ ἑλληνικὰ ὀνόματα, οἱ λατρευτικὲς παραδόσεις τῶν Ἑλλήνων καὶ ἡ γραφή, ποὺ σὲ πρώτη φάση ἀποδεικνύουν τὴν πραγματικὴ παρουσία τῶν ἀρχαιοτάτων Ἑλλήνων ἐκ τῆς Κρήτης στὰ νησιὰ τῶν Παγχαίων.