H ΠΑΝΑΡΧΑΙΗ ΕΞΑΠΛΩΣΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ-ΓΡΑΦΗΣ ΣΕ ΙΝΔΟΝΗΣΙΑ-ΠΟΛΥΝΗΣΙΑ Οἱ μαρτυρίες τῶν ἀρχαίων συγγραφέων καὶ ἡ ἔρευνα τοῦ καθηγητῆ N. Γιόζεφσον Στὸ προηγούμενο τεῦχος τοῦ «Δ» παρουσιάσαμε ὅλες τὶς πλη- ροφορίες τῶν ἀρχαίων συγγραφέων τὶς σχετικὲς μὲ τὸν πανάρ- χαιο ἐποικισμὸ τῆς Ἰνδονησίας καὶ τῆς Πολυνησίας ἀπὸ Ἕλλη- νες καὶ ταυτίσαμε τὰ νησιὰ μὲ τὶς σημερινὲς ὀνομασίες τους. Ὁ διαχωρισμὸς τῶν στοιχείων ἐκείνων, τὰ ὁποῖα διασῴζονται ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες, ἀποσκοπεῖ στὴ θεμελίωση τῶν βάσεων γιὰ τὸν προσδιορισμὸ τοῦ βάθους τοῦ χρόνου, καθ’ ὅν ἔλαβαν χώραν τὰ γεγονότα τῆς ἐποικίσεως τῶν νήσων τῶν Παγχαίων ἀπὸ πανάρχαιους Ἕλληνες. Τὰ τρία πρῶτα δεδομένα εἶναι: Ἡ παρουσία στὸ χῶρο τῆς Παγχαίας ναοῦ ἀφιερωμένου στὸν Δία, τὸν ἐπονομαζόμενον Τριφύλιον. Ὁμοίως ἑνὸς ψηλοῦ βουνοῦ ἢ ὄρους, ὀνομαζομένου «Θρόνος τοῦ Οὐρανοῦ», ποὺ ἀργότερα, ὅταν στὴν Παγχαία ἦλθε ὁ Ζεὺς μὲ τοὺς Κρῆτες, μετωνομάστη- κε «Τριφύλιος Ὄλυμπος»ἐκ τοῦ ἱδρυθέντος στὴν Παγχαία ἱε- ροῦ τοῦ Τριφυλίου Διός. Ἡ χρήση τῆς κορυφῆς ἑνὸς ψηλοῦ βου- νοῦ ἢ ὄρους ἔχει ἄμεση σχέση μὲ τὸ θρόνο τῶν θεῶν τοῦ Ἑλλη- νικοῦ Πανθέου, τὸν Ὄλυμπον τῆς Ἑλλάδος, καὶ γι’ αὐτὸ ἔλαβε τὸ ὄνομα Ὄλυμπος ἀπὸ Ἕλληνες ἀποίκους. Θὰ ἦταν ἀδύνατο νὰ παρουσιασθοῦν αὐτὰ τὰ ἑλληνικὰ ὀνόματα στὸν ἀντίπο- δα σχεδὸν τῆς Ἑλλάδος χωρὶς τὴν ἐπὶ τόπου παρουσίαν ἀνθρώπων προερχομέ- νων ἐκ τῆς Κρήτης. Ἄρα τὰ τρία ἀρχικὰ δεδομένα εἶναι τὰ ἱερὰ ἢ οἱ ναοὶ μὲ τὰ ἑλληνικὰ ὀνό- ματα, οἱ λατρευτικὲς παραδόσεις τῶν Ἑλλήνων καὶ ἡ γραφή, ποὺ σὲ πρώτη φάση ἀποδεικνύουν τὴν πραγματικὴ παρουσία τῶν ἀρχαιοτάτων Ἑλλήνων ἐκ τῆς Κρήτης στὰ νησιὰ τῶν Παγχαίων.