Ἡ «ἰντελλιγκέντσια» τῆς Ρωμιοσύνης Ἡ θεολογοῦσα (ἐν ἀγνοίᾳ της!) ἰντελλιγκέντσια τοῦ κράτους τῆς Ρωμιοσύνης: Ἄνθρωποι ἐντελῶς ἀντίθετοι τοῦ Ἀρχαίου Ἑλληνικοῦ Πνεύματος, οἱ ὁποῖοι μὲ περισσὴ κακεντρέχεια «κριτικάρουν» κατὰ τὸν πλέον μικρονοϊκό, πλεγματικὸ καὶ φανατικὸ τρόπο, γνωστοὶ γιὰ τὸ ἐσωτερικό τους ἔλλειμμα ἀπὸ παιδιά. Κατὰ μέγιστο ποσοστὸ ἀποτυχημένοι στὸ παιχνίδι τοῦ ἔρωτα, ὅπου ἡ πίκρα... τοὺς ἔκανε ἱεροκήρυκες ἢ μαρξιστὲς ἰνστρούχτορες (καθ’ ὅτι ἰδεολογικὰ συγγενεῖς), ὅπως ἀπέδειξε τὸ φιάσκο τοῦ ὑπαρκτοῦ Σοσιαλισμοῦ. Ἀνακυκλώνουν ἰουδαϊκὲς ἰδέες, οἱ ὁποῖες δὲν κάνουν τίποτε ἄλλο, παρὰ νὰ ἀναμοχλεύουν ὅ,τι βρώμικο καὶ παθητικὸ ἔχει ἡ ἀνθρώπινη ψυχή, τὸ ὁποῖο καλλιεργοῦν μέσῳ τοῦ ἐλέγχου, ποὺ ἀπὸ χρόνια πολλὰ διαθέτουν συνωμοτικὰ σὲ παγκόσμια κλίμακα, παριστάνοντας τὰ θύματα. Δόλος, μίσος, δολιοφθορὰ ἐναντίον τῶν πάντων, ὅταν τὸ ἄνθος τῆς εὐρωπαϊκῆς νεολαίας σύρθηκε σὲ δύο σκηνοθετημένους παγκόσμιους πολέμους, ὅπου ἡ οἰκονομικὴ κυριαρχία τους προκάλεσε τὸ χάλι τῆς Εὐρώπης. Ἡ πίστη, κατωτερικὴ ψυχικὴ λειτουργία, ὅπου συρρικνωμένα μὴ φυσιολογικὰ ψυχολογικὰ φαινόμενα καραδοκοῦν πίσω ἀπὸ φανατισμὸ ἐγκληματικό, ἐκδικητικά, νὰ σκοτώσουν τὴν ὀμορφιά, τὴν ἀμφισβήτηση, τὴν κριτικὴ σκέψη, τὸ χωρατό, τὸν ἔρωτα, τὸ φῶς καὶ ὅ,τι ἄλλο φωτεινὸ ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Προμηθέα ἔρχεται. Θλιβερὲς ὑπάρξεις, ποὺ μὲ τὰ ἐξανδραποδισμένα μέσα ἐνημέρωσης, ἀνήκοντα στὸν ἐξωτερικὸ καὶ ἐσωτερικὸ ἐχθρό, θρασύτατα κάνουν ἀνεπίτρεπτες συγκρίσεις κακεντρέχειας τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ ἐναντίον τοῦ Ἀρχαίου Ἑλληνικοῦ Πνεύματος. Ἐξασφαλισμένοι, ὅτι κανεὶς δὲν θὰ τοὺς ἀντικρούσῃ. Ἔτσι ἀνέστιος ὁ πνευματικὸς κόσμος τῆς χώρας, στερημένος ἑνὸς ἀνωτέρου ἐπιπέδου μορφώσεως καὶ ψυχισμοῦ, νὰ μὴν ἔχῃ τόπο νὰ σταθῇ, ἕνα βῆμα, ὅπου ὁ λόγος του θὰ κεραύνωνε τὴν πνευματικὴ αὐτὴ ἀναπηρία. Μετὰ τὴν ἐπανάσταση τοῦ 1821 καὶ μὲ τὴν δολοφονία τοῦ Καραϊσκάκη καὶ τοῦ Καποδίστρια ὡς καὶ τὴ φυλάκιση τῶν Κολοκοτρωναίων (ὅλα ἀπὸ ξένα κέντρα) ἔχομε μέχρι τὶς μέρες μας ἀκατάπαυτα τὸ ξενοκίνητο κράτος τῆς Ρωμιοσύνης, ὅπου σὲ συνεργασία μὲ τὸν ἑβραιοχριστιανισμὸ δὲν ἀφήνει ἐλεύθερο ἔδαφος στὴν ἐθνικὴ συνείδηση· αὐθαίρετα καὶ ὑποκριτικὰ τὴν ἔχει ὑποκαταστήσει, ὅταν ἡ Ἑλληνικὴ Ἀρχαιότης σὰν ἀπομονωμένο ἢ καὶ τουριστικὸ εἶδος, ἀποτελεῖ, συγκεκαλυμμένα ἢ μή, ὄχι ἀποδεκτὸ πνεῦμα ἀπὸ ἐγκάθετους τῆς κρατικῆς μηχανῆς. Ἀπὸ ἐδῶ πηγάζουν ὅλες μας οἱ ἐθνικὲς περιπέτειες, ὅπου συρθήκαμε αἱμάσσοντες γιὰ τὰ ξένα συμφέροντα. Τὸ εἶπαν ξεδιάντροπα: Πρῶτα ἡ θρησκεία καὶ βλέπομε ...γιὰ τὰ ἄλλα! Παντελῆς Γλάρος