Ἡ «ἰντελλιγκέντσια» τῆς Ρωμιοσύνης Ἡθεολογοῦσα (ἐν ἀγνοίᾳ της!) ἰντελλιγκέντσια τοῦ κράτους τῆς Ρω- μιοσύνης: Ἄνθρωποι ἐντελῶς ἀντίθετοι τοῦ Ἀρχαίου Ἑλληνικοῦ Πνεύ- ματος, οἱ ὁποῖοι μὲ περισσὴ κακεντρέχεια «κριτικάρουν» κατὰ τὸν πλέον μικρονοϊκό, πλεγματικὸ καὶ φανατικὸ τρόπο, γνωστοὶ γιὰ τὸ ἐσωτερικό τους ἔλλειμμα ἀπὸ παιδιά. Κατὰ μέγιστο ποσοστὸ ἀποτυχημένοι στὸ παι- χνίδι τοῦ ἔρωτα, ὅπου ἡ πίκρα... τοὺς ἔκανε ἱεροκήρυκες ἢ μαρξιστὲς ἰνστρούχτορες (καθ’ ὅτι ἰδεολογικὰ συγγενεῖς), ὅπως ἀπέδειξε τὸ φιά- σκο τοῦ ὑπαρκτοῦ Σοσιαλισμοῦ. Ἀνακυκλώνουν ἰουδαϊκὲς ἰδέες, οἱ ὁποῖες δὲν κάνουν τίποτε ἄλλο, παρὰ νὰ ἀναμοχλεύουν ὅ,τι βρώμικο καὶ παθητικὸ ἔχει ἡ ἀνθρώπινη ψυχή, τὸ ὁποῖο καλλιεργοῦν μέσῳ τοῦ ἐλέγ- χου, ποὺ ἀπὸ χρόνια πολλὰ διαθέτουν συνωμοτικὰ σὲ παγκόσμια κλίμα- κα, παριστάνοντας τὰ θύματα. Δόλος, μίσος, δολιοφθορὰ ἐναντίον τῶν πά- ντων, ὅταν τὸ ἄνθος τῆς εὐρωπαϊκῆς νεολαίας σύρθηκε σὲ δύο σκηνοθε- τημένους παγκόσμιους πολέμους, ὅπου ἡ οἰκονομικὴ κυριαρχία τους προ- κάλεσε τὸ χάλι τῆς Εὐρώπης. Ἡ πίστη, κατωτερικὴ ψυχικὴ λειτουργία, ὅπου συρρικνωμένα μὴ φυ- σιολογικὰ ψυχολογικὰ φαινόμενα καραδοκοῦν πίσω ἀπὸ φανατισμὸ ἐγκληματικό, ἐκδικητικά, νὰ σκοτώσουν τὴν ὀμορφιά, τὴν ἀμφισβήτη- ση, τὴν κριτικὴ σκέψη, τὸ χωρατό, τὸν ἔρωτα, τὸ φῶς καὶ ὅ,τι ἄλλο φω- τεινὸ ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Προμηθέα ἔρχεται. Θλιβερὲς ὑπάρξεις, ποὺ μὲ τὰ ἐξανδραποδισμένα μέσα ἐνημέρωσης, ἀνήκοντα στὸν ἐξωτερικὸ καὶ ἐσωτερικὸ ἐχθρό, θρασύτατα κάνουν ἀνε- πίτρεπτες συγκρίσεις κακεντρέχειας τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ ἐναντίον τοῦ Ἀρχαί- ου Ἑλληνικοῦ Πνεύματος. Ἐξασφαλισμένοι, ὅτι κανεὶς δὲν θὰ τοὺς ἀντι- κρούσῃ. Ἔτσι ἀνέστιος ὁ πνευματικὸς κόσμος τῆς χώρας, στερημένος ἑνὸς ἀνωτέρου ἐπιπέδου μορφώσεως καὶ ψυχισμοῦ, νὰ μὴν ἔχῃ τόπο νὰ σταθῇ, ἕνα βῆμα, ὅπου ὁ λόγος του θὰ κεραύνωνε τὴν πνευματικὴ αὐτὴ ἀναπηρία. Μετὰ τὴν ἐπανάσταση τοῦ 1821 καὶ μὲ τὴν δολοφονία τοῦ Καραϊσκά- κη καὶ τοῦΚαποδίστρια ὡς καὶ τὴ φυλάκιση τῶν Κολοκοτρωναίων (ὅλα ἀπὸ ξένα κέντρα) ἔχομε μέχρι τὶς μέρες μας ἀκατάπαυτα τὸ ξενοκίνητο κράτος τῆς Ρωμιοσύνης, ὅπου σὲ συνεργασία μὲ τὸν ἑβραιοχριστιανισμὸ δὲν ἀφήνει ἐλεύθερο ἔδαφος στὴν ἐθνικὴ συνείδηση· αὐθαίρετα καὶ ὑπο- κριτικὰ τὴν ἔχει ὑποκαταστήσει, ὅταν ἡ Ἑλληνικὴ Ἀρχαιότης σὰν ἀπο- μονωμένο ἢ καὶ τουριστικὸ εἶδος, ἀποτελεῖ, συγκεκαλυμμένα ἢ μή, ὄχι ἀποδεκτὸ πνεῦμα ἀπὸ ἐγκάθετους τῆς κρατικῆς μηχανῆς. Ἀπὸ ἐδῶ πη- γάζουν ὅλες μας οἱ ἐθνικὲς περιπέτειες, ὅπου συρθήκαμε αἱμάσσοντες γιὰ τὰ ξένα συμφέροντα. Τὸ εἶπαν ξεδιάντροπα: Πρῶτα ἡ θρησκεία καὶ βλέπομε ...γιὰ τὰ ἄλλα! Παντελῆς Γλάρος