Τὰ κόκκαλα καὶ τὸ ἐξωκκλήσι Ἡλέξι ἐκκλησίαἀποτελεῖ μέρος τοῦ τίτλου τοῦ θεσμοῦ τῆς «Ἐκκλησίας τοῦ Δήμου», ὁ ὁποῖος ἦτο ὁ κυριώτερος στύλος τοῦ δημοκρατικοῦ πολιτεύμα- τος τῶν Ἑλλήνων. Οἱ Πέρσες αὐτὸν ἀκριβῶς τὸ θεσμὸ ἤθελαν νὰ πλήξουν μὲ τὶς ἀναρίθμητες στρατιὲς ποὺ ἔφεραν στὴν Ἑλλάδα, μέχρι τὴν ὁριστικὴ συντριβή τους στὸ Μαραθῶνα ἀρχικὰ καὶ τελικὰ στὶς Πλαταιὲς τῆς Βοιωτίας τὸ 479 π.X. Ἰδοὺ ὄμως τώρα ἡ λέξι ἐκκλησία, καθὼς κρατεῖται στὰ χέρια τῶν Ἀσιατῶν, χάνει πλέον τὴ σημασία ποὺ εἶχε. Ἡ Ἀσία, ἄλλως πως ἡ Ἀνατολὴ, ἔλαβε ὕφος μειλίχιο καὶ χωρὶς νὰ δημιουργῇ θορύβους, ἀνεπαισθήτως, ὠνόμασε τὸν ἑαυτό της «Ἐκκλησία». Ἀλλὰ καὶ τὸν συρρέοντα λαὸ στοὺς χριστιανικοὺς ναοὺς τὸν ὠνόμασε «ἐκκλησία» καὶ τοὺς ἴδιους τοὺς χριστιανικοὺς ναούς, αὐτοὺς καθ’ ἐαυτούς, τοὺς ὠνόμασε «ἐκκλησία» καὶ τὰ εἰς αὐτοὺς τε- λούμενα τὰ ὠνόμασε καὶ αὐτά «ἐκκλησίες». Μέσα στοὺς καιροὺς αὐτοὺς ἦλθε ὁ αὐτοκρά- τωρ Κωνσταντῖνος ὁ A´, ὁ ὁποῖος διὰ σειρᾶς ὄλης λαθῶν παρέδωσε τὴνΡωμαϊκὴν αὐτο- κρατορία στὴν Ἀνατολή. Καὶ ἰδοὺ ὁλίγον καιρὸ μετὰ τὸν θάνατον τοῦ Κωνσταντίνου, ποὺ συνέβη τὸ ἔτος 337, τὸ ἔτος 379, ἡ Ἀνατολή, ἡ ὁποία τώρα ντύθηκε «Ἐκκλησία», ἔφερε ἀπὸ τὴν πόλι Καούκα τῆς Ἱσπανίας ἔναν ἄνθρωπο, τὸν ὁποῖο ὠνόμασε Θεοδόσιο. Ἡ ἱστορία δὲν διέσωσε τὸ πραγ- ματικό του ὄνομα, ἀπὸ τὸ ὁποῖο θὰ ἐγίνετο ἴσως γνωστὴ ἡ ἐθνότητα ἀπὸ τὴν ὁποία προήρ- χετο ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος. Πρέπει ὅμως νὰ εἰπωθῇ ἐδῶ, ὅτι ὅσοι Ἐβραῖοι διέφυγαν μετὰ τὴν κατάληψη τῆς Ἱερουσαλήμ, ποὺ ἔγινε ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους τὸ ἔτος 73, κατέφυγαν, ὡς λέγεται, στὴν Ἱσπανία. Τὸν ἄνθρωπο αὐτόν, τὸν Θεοδόσιο, ἡ Ἐκκλησία ἀνέδειξε αὐτο- κράτορα τῆς ἤδη μετασχηματισθείσης, συνεπείᾳ τῆς διαβρωτικῆς συμπεριφορᾶς τοῦ κι- νήματος τῶν Χριστιανῶν, Ρωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας εἰς ἕνα κράτος τύπου τοῦ πάλαι ποτὲ ἀκμάσαντος κράτους τῶν Μακκαβαίων. Ἱεροκρατούμενο, ἀλλὰ περσικῆς κατὰ τ’ ἄλλα δομῆς, τὸ ὁποῖο δὲν εἶχε τώρα πρω- τεύουσα τὴ Βαβυλώνα ἢ τὰ Σοῦσα, ἀλλὰ τὴν πάλαι ἱδρυθεῖσαν πόλι ἀπὸ τὸν Βύζα- ντα τὸν Μεγαρέα, τὴν πόλι ἡ ὁποία θὰ ἐγίνετο ἡ πρωτεύουσα τῶν Περσῶν, ἂν τὸ σχέ- διο Ἀρταβάζου - Μαρδοχαίου δὲν ἀποτύχαινε τὸ πάλαι, τὴν πόλι ἡ ὁποία τώρα ὠνο- μάζετο Κωνσταντινούπολι. Στὸν αὐτοκράτορα Θεοδόσιο ἡ Ἐκκλησία ὑπαγόρευσε, καὶ αὐτὸς ὑπέγραψε, σειρὰν ὅλην διαταγμάτων κατὰ τῶν Ἑλλήνων· καὶ ἐπειδὴ οἱ Θεσσαλονικεῖς ἀρνήθηκαν νὰ ἐφαρ- μόσουν ἕνα ἀπὸ τὰ διατάγματα ἐκεῖνα, τὸ περὶ νηπιοβαπτισμοῦ τῶν τέκνων ὅλων τῶν ὑπηκόων τῆς αὐτοκρατορίας, ἡ Ἐκκλησία διέταξε τὸν αὐτοκράτορα Θεοδόσιο νὰ τοὺς σφάξῃ. Ὅταν ὁ αὐτοκράτωρ Θεοδόσιος ἔσφαξε δεκαπέντε χιλιάδες Θεσσαλονικεῖς, ἡ Ἐκκλησία προέβη σὲ μερικὲς θεατρικοῦ τύπου χειρονομίες.Τιμώρησε τὸν αὐτοκράτορα διὰ τῆς ποινῆς τῆς «ἀκοινωνίας» ἐπὶ τίνα καιρὸν καὶ στὴ συνέχεια τὸν ὑπέβαλε στὸ μαρ- τύριο τῆς ἐξομολογήσεως καὶ τῆς λεγομένης μετανοίας. Διὰ τοῦ τρόπου αὐτοῦ ἡ Ἐκκλη- σία ἔθεσε ὐπὸ τὸν πλήρη ἔλεγχον αὐτῆς τὸν αὐτοκρατορικὸ θεσμὸ καὶ δῆθεν γενναιο- φρονοῦσα παρεχώρησε εἰς τὸν αὐτοκράτορα τὸν τίτλον τοῦ Ἰσαποστόλου τοῦ Χριστοῦ! Τό- τε ἡ Ἐκκλησία ὠνόμασε τὸν ἑαυτό της ἀντιπρόσωπο τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῆς Γῆς, περιεβλήθη καὶ