Στὸν αἰθέρα στέκει, νά! Τὴ στιγμὴ ποὺ κορυβαντιοῦσε στὸν λόφο τοῦ Ἀρείου Πάγου ὁ ἕνας ἐκ τῶν δύο ἁγίων ἀρχιερέων τῆς Ρωμιοσύνης ἐν ἱερᾷ συμπνοίᾳ μὲ τὸν ἅγιο κυρίαρχο τῆς Δύσης, ὁ ἕτερος ἅγιος ἀρχιρρωμιὸς εἰσέβαλεν ἐξ Ἀνατολῆς ἐν πομπῇ στὶς «Πατριαρχικὲς Ἐπαρχίες» του (ἔτσι ἀποκαλεῖ τὶς περιοχὲς τῆς Ἑλλάδος ποὺ ἐνσωματώθηκαν στὸ Ρωμαίικο μετὰ τὸ 1912, δηλ. Ἤπειρο, Μακεδονία, Θρᾴκη, Νησιὰ Αἰγαίου καὶ Κρήτη) καί, ὅπως λέμε στὴ στρατηγική, μὲ μία σύντονη πορεία ἀντιπερισπασμοῦ ἀπὸ τὸ Σουφλὶ μέχρι τὶς Σέρρες πλευροκόπησε τοὺς δύο ἱεροὺς συμμάχους, ποὺ ὤμνυαν ἐπὶ τοῦ Βράχου τοῦ Ἄρεως καὶ ἔχεον Παυλικὴν σπονδὴν ἐν ἀδελφικῇ μετανοίᾳ. Οὕτως πως ἐπανελήφθη τὸ ἐν Ἁγίᾳ Σιὼν καταρτισθὲν πρὸ δύο χιλιάδων ἐτῶν καὶ ἀενάως διὰ μέσου τῶν αἰώνων ὑλοποιούμενο στρατηγικὸ σχέδιο, γιὰ νὰ μετατραπῇ ὁ Ἑλληνισμός, ποὺ ἁπλωνόταν ἀπὸ τὸ Γιβραλτὰρ μέχρι τὴν Δεκάπολη τῆς Ἰορδανίας καὶ ἀπὸ τὴν Κυρηναϊκὴ μέχρι τὴν Κριμαία (σ’ ὅλες τὶς ἀκτὲς τῆς Μεσογείου, ὅπως οἱ βάτραχοι στὶς ὄχθες μιᾶς λίμνης, κατὰ Πλάτωνα) σὲ ἀλληλομαχόμενες «σέχτες» Ἑλληνο-γαλλο-ιταλο-τουρκο-βουλγάρων... κατὰ Γαλλο-ιταλο-τουρκο-βουλγαρο...-ελλήνων καὶ Ἑλληνο-ορθοδοξο-καθολικο-προτεσταντο-ισλαμιστῶν... κατὰ ὀρθοδοξο-καθολικο-προτεσταντο-ισλαμιστο...-ελλήνων. Καὶ οὕτω πως σήμερα οἱ δύο νέες «σέχτες» τῶν Ἑλληνο-αμερικανο-τουρκο-φαναριωτῶν ἀφ’ ἑνὸς καὶ τῶν Ἑλληνο-ευρωπαιο-φραγκο-αρεοπαγιτῶν ἀφ’ ἑτέρου προετοιμάζονται νὰ ξανακόψουν πάλι στὰ δύο τὸ ἐναπομένον θλιβερὸ ρετάλι τοῦ πάλαι ποτὲ Παμμεσογειακοῦ Ἑλληνισμοῦ, τὸ Ρωμαίικο, σὲ Ἀμερικανορρωμαίικο τῶν «Πατριαρχικῶν Ἐπαρχιῶν» καὶ σὲ Φραγκορρωμαίικο τῆς Ἐκκλησίας τῆς «Ἑλλάδος» (αὐτὴ ἄλλωστε, Πελοπόννησος-Ρούμελη-Θεσσαλία, ἦταν ἡ Ἐξαρχία καὶ τὸ «Θέμα» – βυζαντινὸς νομὸς – Πάσης Ἑλλάδος ἐπὶ ἐνδόξου καὶ ἀλήστου μνήμης Βυζαντίου). Μόνο πού... Μόνο ποὺ οἱ χιλιετίες βοοῦν, ὅτι ἡ Ἑλλάδα δὲν εἶναι γεωγραφικὴ περιοχή, δὲν εἶναι ἔδαφος, δὲν εἶναι ἐπαρχίες, δὲν εἶναι ἐξαρχία, δὲν εἶναι κράτος, δὲν εἶναι «θέμα». Εἶναι διάχυτη στὸν Πλανήτη, ἄπιαστη γιὰ τοὺς διῶκτες της, αἰθέρια γιὰ τοὺς ὁραματιστές της: «Στὴν Ἀσία ἂν ἀγγίζῃ ἀπὸ τὴ μιά, τῆς Εὐρώπης λίγο ἂν ἀκκουμπᾷ, στὸν αἰθέρα στέκει, νά! καὶ στὴ θάλασσα μόνη της.» (Ὀδυσσέας Ἐλύτης) Δ.I.Λ.