15090 ΔΑΥΛΟΣ/235, ’Ιούλιος 2001 συνεργάτη σας φιλολόγου κ. Δ. Κούτουλα, τὸ ὁποῖον δημοσιεύεται εἰς τὸ τρέχον τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ («Δ», τ. 233), αἰσθάνομαι τὴν ἀνάγκην ὅπως προβῶ εἰς δύο ἐπισημάνσεις. Εἰς τὴ σελίδα 14.975 τοῦ περιοδικοῦ ἐν μέσῳ ἄλλων τινῶν ἀναφέρονται καὶ τὰ ἑξῆς: «Ἂς σημειωθῇ ἐδῶ ὅτι τὸ “Μεγάλο Θεώρημα τοῦ Φερμᾶ” – ποὺ ἐπειδὴ ἀκόμη δὲν ἔχει ἀποδειχθῆ ἂν ἰσχύῃ... μὲ βάση τὴν Πυθαγόρεια θεωρία τῶν παραστατικῶν ἀριθμῶν.» Πρώτη ἐπισήμανσις: Ὀρθῶς ὁ κ. Κούτουλας λέγει (συμφώνως μὲ τὰ ἕως τὸ 1995 νομιζόμενα, θὰ προσέθετα ἐγὼ) ὅτι ἔπρεπε τὸ ἐν λόγῳ θεώρημα νὰ καλῆται εἰκασία καὶ οὐχὶ θεώρημα. Ὅμως ἡ εἰκασία αὐτὴ δὲν ἦτο γνωστὴ ὡς τὸ «Μεγάλο Θεώρημα τοῦ Φερμᾶ» ἀλλὰ ὡς τὸ «Τελευταῖο Θεώρημα τοῦ Φερμᾶ». Δευτέρα ἐπισήμανσις: Ἡ εἰκασία εἰς τὴν ὁποίαν ἀναφερόμεθα, ἔπαψε νὰ εἶναι μία ἁπλῆ εἰκασία: Ἀπεδείχθη τὸ ἔτος 1993 ἀρχικῶς μὲ μίαν μικρὰν ἀτέλειαν, πρέπει νὰ ὁμολογηθῇ, ἀλλὰ ἀπὸ τὸ ἔτος 1995 μᾶλλον ὁριστικῶς, πὼς ὁ Pierre de Fermat δὲν ἔσφαλε ἰσχυριζόμενος τὰ ὅσα ἀναφέρονται καὶ εἰς τὸ ἄρθρον. Εἶναι θεώρημα πλέον! Δικαίως πρέπει νὰ ἀποκαλῆται τὸ «Τελευταῖον Θεώρημα τοῦ Fermat». Πολλοὶ μαθηματικοὶ ἐμόχθησαν τὰ τελευταῖα 350 ἔτη διὰ τὴν ἀπόδειξιν τῆς τότε εἰκασίας. Ὁ ἄνθρωπος ποὺ πρόσθεσε τὴν τελευταία «πινελλιά», εἶναι ἕνας Ἄγγλος μαθηματικὸς, ποὺ ἐργάζεται στὶς ΗΠΑ, ὀνομαζόμενος Andrew John Wiles. Ὁ Wiles ἔφθασε εἰς τὸν στόχον του, ἀφοῦ κατώρθωσε νὰ ἀποδείξῃ μιά ἄλλην εἰκασίαν ἀρχικῶς: Τὴν εἰκασίαν Shimura -- Taniyama - Weil. Σημείωσις: Λυποῦμαι διὰ τὰ ἄθλια Ἑλληνικά μου. Εἶμαι 33 ἐτῶν. Αὐτὰ τὰ Ἑλληνικὰ κατώρθωσα νὰ συλλέξω εἰς τὸ Λύκειον ἀπὸ ἕναν φιλόλογο κάπως διαφορετικὸν ἀπὸ τοὺς ἄλλους. Προσπαθῶ ὅμως, ὅσον δύναμαι, νὰ ἀντισταθῶ εἰς τὴν παρακμὴ τῶν καιρῶν. Διατελῶ μετὰ πάσης τιμῆς Νικόλαος I. Μακρῆς Ἀναλυτὴς Συστημάτων Πληροφορικῆς, Ἀθήνα Ὁ φυσικὸς Δημόκριτος καὶ ὁ παρὰ φύσιν Γιαχβὲ Κύριε διευθυντά, Ὁ κ. Διαμαντῆς Κούτουλας στὸ ἐνδιαφέρον ἄρθρο του μὲ τίτλο «Ἡ ἐπανάσταση τῶν “ἀρρήτων” ἀριθμῶν στὴν Ἑλληνικὴ Σκέψη» (τ. 233, Μάιος 2001) καὶ μὲ ὑπότιτλο: «Οἱ συνέπειες στὴ θεωρία τοῦ Χάους καὶ ἡ ἀνατροπὴ τῶν ἰδεῶν τῆς Βίβλου» προβαίνει συμπερασματικὰ στὴν ἑξῆς διατύπωση: «Ἡ ἀνυπαρξία αὐτὴ τῆς ἔννοιας τοῦ μηδενὸς ἐξωστράκιζε κάθε θεωρία γιὰ δημιουργία ex nihilo (Βίβλος) ἀπὸ τὶς κοσμολογικὲς ἀντι- μα, ὅτι κανένα πρωτότυπο κείμενο τῆς Καινῆς Διαθήκης δὲν εἶναι προγενέστερο τοῦ τετάρτου αἰώνα. Δὲν μπορεῖ μία Ἐκκλησία νὰ «περισῴζῃ» λ.χ. τὰ «Δῶρα» τῶν Μάγων ἢ τὴ «Ζώνη» τῆς Παναγίας ἢ τοὺς «Ἥλους» τοῦ Σταυροῦ ἢ τὴ «Σινδόνη» ἢ τὸ «Μανδήλιο» καὶ νὰ μὴ περισώσῃ τὸ γραπτὸ κείμενο τῶν «Λογίων Ἰησοῦ». Ἴσα - ἴσα ποὺ αὐτὸ μάλιστα κατὰ τοὺς λεγόμενους Ἀποστολικοὺς χρόνους θὰ ἦταν καὶ τὸ μοναδικὸ βιβλίο ἀναγνώσματος στὶς ἱερὲς συνάξεις καὶ ὄχι ἡ Παλαιὰ Διαθήκη. Ἄποψή μου λοιπὸν εἶναι, ὅτι τὸ ὑπὸ τοῦ Παπία, ἐπισκόπου Ἱεραπόλεως τῆς Φρυγίας, συνταχθὲν ἔργο μὲ τὸν τίτλο «Κυριακῶν Ἐξηγήσεις» δὲν ἦτο γραπτὸ κείμενο ἢ βιβλίο μὲ τὰ λόγια τοῦ Ἰησοῦ, ποὺ κάθισε καὶ τὰ ἐξήγησε, ἀλλὰ ἦσαν τὰ λόγια καὶ οἱ πράξεις τοῦ Ἰησοῦ, ποὺ τὰ ἐπληροφορεῖτο διὰ ζώσης ἀπὸ τὶς ἐρωτήσεις ποὺ ὑπέβαλλε ὁ ἴδιος στοὺς ἐπισκέπτες του, πρεσβυτέρους. Ὁ ἐπὶ τῆς ἕδρας τῆς Πατρολογίας τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης καθηγητής μου Παναγιώτης Χρήστου σχετικὰ μὲ τὸ προκείμενό μας μάλιστα θέμα λέγει ὅτι ἡ λέξη «λόγιον» ἐκλαμβάνεται ὑπὸ τὴν γενικὴν ἔννοια τῶν λε(cid:2)