15090 ΔΑΥΛΟΣ/235, ’Ιούλιος 2001 συνεργάτη σας φιλολόγου κ.Δ. Κούτουλα, τὸ ὁποῖον δημοσιεύεται εἰς τὸ τρέχον τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ («Δ», τ. 233), αἰσθάνομαι τὴν ἀνά- γκην ὅπως προβῶ εἰς δύο ἐπισημάνσεις. Εἰς τὴ σελίδα 14.975 τοῦ περιοδικοῦ ἐν μέσῳ ἄλλων τινῶν ἀναφέρονται καὶ τὰ ἑξῆς: «Ἂς ση- μειωθῇ ἐδῶ ὅτι τὸ “Μεγάλο Θεώρημα τοῦ Φερ- μᾶ” – ποὺ ἐπειδὴ ἀκόμη δὲν ἔχει ἀποδειχθῆ ἂν ἰσχύῃ... μὲ βάση τὴν Πυθαγόρεια θεωρία τῶν παραστατικῶν ἀριθμῶν.» Πρώτη ἐπισήμανσις: Ὀρθῶς ὁ κ. Κούτουλας λέγει (συμφώνως μὲ τὰ ἕως τὸ 1995 νομιζόμενα, θὰ προσέθετα ἐγὼ) ὅτι ἔπρεπε τὸ ἐν λόγῳ θεώ- ρημα νὰ καλῆται εἰκασία καὶ οὐχὶ θεώρημα. Ὅμως ἡ εἰκασία αὐτὴ δὲν ἦτο γνωστὴ ὡς τὸ «Μεγάλο Θεώρημα τοῦΦερμᾶ» ἀλλὰ ὡς τὸ «Τε- λευταῖο Θεώρημα τοῦ Φερμᾶ». Δευτέρα ἐπισήμανσις: Ἡ εἰκασία εἰς τὴν ὁποίαν ἀναφερόμεθα, ἔπαψε νὰ εἶναι μία ἁπλῆ εἰκασία: Ἀπεδείχθη τὸ ἔτος 1993 ἀρχικῶς μὲ μίαν μικρὰν ἀτέλειαν, πρέπει νὰ ὁμολογηθῇ, ἀλλὰ ἀπὸ τὸ ἔτος 1995 μᾶλλον ὁριστικῶς, πὼς ὁ Pierre de Fermat δὲν ἔσφαλε ἰσχυριζόμενος τὰ ὅσα ἀναφέρονται καὶ εἰς τὸ ἄρθρον. Εἶναι θεώ- ρημα πλέον! Δικαίως πρέπει νὰ ἀποκαλῆται τὸ «Τελευταῖον Θεώρημα τοῦ Fermat». Πολλοὶ μα- θηματικοὶ ἐμόχθησαν τὰ τελευταῖα 350 ἔτη διὰ τὴν ἀπόδειξιν τῆς τότε εἰκασίας. Ὁ ἄνθρωπος ποὺ πρόσθεσε τὴν τελευταία «πινελλιά», εἶναι ἕνας Ἄγγλος μαθηματικὸς, ποὺ ἐργάζεται στὶς ΗΠΑ, ὀνομαζόμενος Andrew John Wiles. Ὁ Wilesἔφθασε εἰς τὸν στόχον του, ἀφοῦ κατώρ- θωσε νὰ ἀποδείξῃ μιά ἄλλην εἰκασίαν ἀρχικῶς: Τὴν εἰκασίαν Shimura -- Taniyama - Weil. Σημείωσις: Λυποῦμαι διὰ τὰ ἄθλια Ἑλληνικά μου. Εἶμαι 33 ἐτῶν. Αὐτὰ τὰ Ἑλληνικὰ κατώρ- θωσα νὰ συλλέξω εἰς τὸ Λύκειον ἀπὸ ἕναν φι- λόλογο κάπως διαφορετικὸν ἀπὸ τοὺς ἄλλους. Προσπαθῶ ὅμως, ὅσον δύναμαι, νὰ ἀντισταθῶ εἰς τὴν παρακμὴ τῶν καιρῶν. Διατελῶ μετὰ πάσης τιμῆς Νικόλαος I.Μακρῆς Ἀναλυτὴς Συστημάτων Πληροφορικῆς, Ἀθήνα Ὁ φυσικὸς Δημόκριτος καὶ ὁ παρὰ φύσιν Γιαχβὲ Κύριε διευθυντά, Ὁ κ. Διαμαντῆς Κούτουλας στὸ ἐνδιαφέρον ἄρθρο του μὲ τίτλο «Ἡ ἐπανάσταση τῶν “ἀρρή- των” ἀριθμῶν στὴν Ἑλληνικὴ Σκέψη» (τ. 233, Μάιος 2001) καὶ μὲ ὑπότιτλο:«Οἱ συνέπειες στὴ θεωρία τοῦ Χάους καὶ ἡ ἀνατροπὴ τῶν ἰδεῶν τῆς Βίβλου» προβαίνει συμπερασματικὰ στὴν ἑξῆς διατύπωση: «Ἡ ἀνυπαρξία αὐτὴ τῆς ἔννοιας τοῦ μηδενὸς ἐξωστράκιζε κάθε θεωρία γιὰ δημιουρ- γία ex nihilo (Βίβλος) ἀπὸ τὶς κοσμολογικὲς ἀντι- μα, ὅτι κανένα πρωτότυπο κείμενο τῆς Καινῆς Διαθήκης δὲν εἶναι προγενέ- στερο τοῦ τετάρτου αἰώνα. Δὲν μπορεῖ μία Ἐκκλησία νὰ «περισῴζῃ» λ.χ. τὰ «Δῶρα» τῶν Μάγων ἢ τὴ «Ζώνη» τῆς Παναγίας ἢ τοὺς «Ἥλους» τοῦ Σταυ- ροῦ ἢ τὴ «Σινδόνη» ἢ τὸ «Μανδήλιο» καὶ νὰ μὴ περισώσῃ τὸ γραπτὸ κείμε- νο τῶν «Λογίων Ἰησοῦ». Ἴσα - ἴσα ποὺ αὐτὸ μάλιστα κατὰ τοὺς λεγόμενους Ἀποστολικοὺς χρόνους θὰ ἦταν καὶ τὸ μοναδικὸ βιβλίο ἀναγνώσματος στὶς ἱερὲς συνάξεις καὶ ὄχι ἡ Παλαιὰ Διαθήκη. Ἄποψή μου λοιπὸν εἶναι, ὅτι τὸ ὑπὸ τοῦ Παπία, ἐπισκόπου Ἱεραπόλεως τῆς Φρυγίας, συνταχθὲν ἔργο μὲ τὸν τίτλο «Κυριακῶν Ἐξηγήσεις» δὲν ἦτο γραπτὸ κείμενο ἢ βιβλίο μὲ τὰ λόγια τοῦ Ἰησοῦ, ποὺ κάθισε καὶ τὰ ἐξήγησε, ἀλλὰ ἦσαν τὰ λόγια καὶ οἱ πράξεις τοῦ Ἰησοῦ, ποὺ τὰ ἐπληροφορεῖτο διὰ ζώσης ἀπὸ τὶς ἐρωτήσεις ποὺ ὑπέ- βαλλε ὁ ἴδιος στοὺς ἐπισκέπτες του, πρεσβυτέρους. Ὁ ἐπὶ τῆς ἕδρας τῆς Πατρολογίας τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κα- θηγητής μου Παναγιώτης Χρήστου σχετικὰ μὲ τὸ προκείμενό μας μάλιστα θέ- μα λέγει ὅτι ἡ λέξη «λόγιον» ἐκλαμβάνεται ὑπὸ τὴν γενικὴν ἔννοια τῶν λε- �