ΔΑΥΛΟΣ/235, ’Ιούλιος 2001 15091 λήψεις τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων» (σελ. 14978). Στὸ σημεῖο αὐτὸ προσθέτω ἐνισχυτικῶς τὴν παρακάτω πολυσήμαντη σοφὴ διατύπωση τοῦ Δημόκριτου: «Τίποτα δὲν δημιουργεῖται ἀπὸ τὴν ἀνυπαρξία καὶ τίποτα δεν καταλήγει στὴν ἀνυπαρξία» [Μηδέν τε ἐκ τοῦ μὴ ὄντος γίγνεσθαι μηδὲ εἰς τὸ μὴ ὂν φθείρεσθαι] (Διογένης Λαέρτιος, «Βίοι Φιλοσόφων», IX, 44-45). Αὐτὴ εἶναι ἡ φύση καὶ γι’ αὐτὸ κάθε θεοκρατία εἶναι ἀφύσικη καὶ στέκει ἐναντίον τῆς φύσης καὶ ἐκτὸς πραγματικότητας. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀφύσικη «φύση» τῶν θεοκρατῶν καὶ γι’ αὐτὸ στέκουν ἄξιοι τῆς ἀφύσικης μοίρας τους. Εὐχαριστῶ Ἀλέξανδρος X. Μήτσιου Συγγραφέας - ἐρευνητὴς A.Π.Θ. Οἱ κινήσεις γιὰ τὴν ἀναβίωση τῆς Ἑλληνικῆς Θρησκείας Ἀγαπητὲ κ. διευθυντά, Ἐπειδὴ τελευταίως διάφορες κινήσεις ἀποσκοποῦν στὴν ἀναβίωση τῆς πατρώας θρησκείας, ἐγείροντας, ὅπως εἶναι φυσικό, ἐνστάσεις εἴτε καλοπροαίρετες εἴτε κακοπροαίρετες, θὰ ἤθελα νὰ ἀναφερθῶ ἐν ὀλίγοις ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ σοβαρωτάτου θέματος, τὸ ὁποῖο βεβαίως δὲν ἐξαντλεῖται μὲ μία ἐπιστολή. Τὸ ἐρώτημα τὸ ὁποῖο γεννᾶται κατὰ τὴ γνώμη μου εἶναι, ἂν ἡ πατρώα θρησκεία μὲ ὁποιαδήποτε ὀνομασία ἀποτελῇ προγονικὴ ἀξία ἢ ὄχι. Ἀπὸ ’κεῖ καὶ πέρα ὁ καθεὶς εἴτε κατὰ μόνας εἴτε ὁμαδικῶς μπορεῖ νὰ λατρεύσῃ τοὺς θεοὺς του, ὅπως αὐτὸς νομίζει καλύτερα, ἀποφεύγοντας ὅμως ἐγγενεῖς δυσχέρειες, ἀτέλειες καὶ ἄλλα συναφῆ, ὥστε μιὰ τέτοια προσπάθεια νὰ μὴν ἐκφυλισθῇ καὶ καταντήσῃ γραφικότητα. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο ἀναγκαιοῖ καὶ ἐπισημαίνεται εἶναι, ὅτι ἦλθε πλέον ὁ καιρὸς νὰ ἀπαλλαγοῦμε (ὅσοι δὲν ἔχουμε ἤδη ἀπαλλαγῆ) ἀπ’ τὸν ξενόφερτο Θεό, τὸν διὰ τῆς βίας ἐπιβληθέντα, ὁ ὁποῖος τόσα κακὰ προξένησε στὸν τόπο μας καὶ ποὺ ἀκόμα καὶ σήμερα ἐξακολουθεῖ νὰ καταδυναστεύῃ καὶ νὰ ταλανίζῃ χιλιάδες ἐγκλωβισμένες ψυχὲς καὶ ἀθῶες ὑπάρξεις. Τοῦτο ὅμως δὲν θὰ καταστῇ ποτὲ δυνατόν, ἂν, πρῶτον, θαρραλέα καὶ ἐνσυνείδητα δὲν ἀπαλλάξουμε τὸν ἐσωτερικό μας κόσμο ἀπ’ τὸν φόβο ἑνὸς «ἐπουράνιου εἰσαγγελέα», δεύτερον δέ, ἂν δὲν ἐντρυφήσουμε μὲ διάθεση, ἐνδιαφέρον καὶ ἔρωτα γνώσεως στὴν πατρογονική μας θρησκεία, ἡ ὁποία, ὅπως εἶναι γνωστό, οὐδέποτε ἐστάθηκε ἐμπόδιο στὴν πνευματικὴ ἀνέλιξη τῶν Ἑλλήνων. Τὸ ὅτι βρισκόμεθα ὑπὸ πνευματικὴ κατοχὴ ἐπὶ 17 περίπου αἰῶνες καὶ ὅτι θεϊστικὰ ὡς ἐκ τούτου σκεπτόμεθα κατ’ ἀπαράδεκτον ἀσια- χθέντων καὶ πραχθέντων ὑπὸ τοῦ Ἰησοῦ («Θρησκευτικὴ καὶ Ἠθικὴ Ἐγκυκλοπαίδεια», τόμος 10ος, σελ. 8). Καὶ ὅτι ὁ Παπίας ὑπῆρξε ὁ πρῶτος ἐκσκαφέας τοῦ μεταλλείου τῆς προφορικῆς παράδοσης, ἀφοῦ ἐνδιαφερόταν νὰ μάθῃ τὰ περὶ τοῦ Ἰησοῦ «ἀπὸ πρῶτο χέρι», ρωτώντας ἐνώπιος ἐνωπίῳ τοὺς ἐπισκεπτομένους αὐτὸν ἀποστόλους ἢ μαθητὰς αὐτῶν. Ἄλλωστε τὸ βεβαιώνει ὁ ἴδιος ὁ Παπίας. Τὸ κείμενο ποὺ ἀκολουθεῖ εἶναι τοῦ Παπία, παρμένο ἀπὸ τὸ «Πατερικὸν Ἐγχειρίδιον», τόμος A´ τοῦ 1966 τοῦ καθηγητοῦ Παναγιώτη Χρήστου. «1. Οὐκ ὀκνήσω δέ σοι καὶ ὅσα ποτὲ παρὰ τῶν πρεσβυτέρων καλῶς ἔμαθον καὶ καλῶς ἐμνημόνευσα συγκατατάξαι ταῖς ἑρμηνείαις, διαβεβαιούμενος ὑπὲρ αὐτῶν ἀλήθειαν. Οὐ γὰρ τοῖς τὰ πολλὰ λέγουσιν ἔχαιρον, ὥσπερ οἱ »5. πολλοί, ἀλλὰ τοῖς τ’ ἀληθῆ διδάσκουσιν, οὐδὲ τοῖς τὰς ἀλλοτρίας (cid:2)