15092 ΔΑΥΛΟΣ/235, ’Ιούλιος 2001 τικὸν τρόπον – ὅπως ἐπισημαίνει ὁ Παναγιώτης Κουβαλάκης («Δαυλός», τ. 228) – τοῦτο δὲν σημαίνει, οὔτε βεβαίως καὶ ἐξυπακούεται, ὅτι πρέπει νὰ συνεχίζεται μία τέτοια ἀνθελληνικὴ κατάσταση. Γιατί, ἂν συμβαίνῃ κάτι τέτοιο, ἀσφαλῶς εἴμεθα καὶ ἀνίκανοι καὶ ἀνήμποροι ψυχικῶς καὶ πνευματικῶς νὰ ὁμοιάσουμε πρὸς τοὺς ὄντως μεγάλους προγόνους μας. Καὶ τότε εἴμεθα ἄξιοι τῆς τύχης μας, ποὺ ἄλλοι καθορίζουν. Ὅμως φρονῶ, ὅτι τὸ γεγονὸς τῆς πολυαίωνης κατοχῆς δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ χρησιμοποιῆται συνεχῶς ὡς ἄλλοθι γιὰ τὴ σημερινὴ τουλάχιστον κακομοιριά, ἀβελτηρία, ὠχαδελφισμὸ καὶ τὴν ἐν γένει στέρηση τῆς ἑλληνικῆς παιδείας, στέρηση ἡ ὁποία ταλανίζει τὸ μέγιστο ποσοστὸ τῶν κατοίκων αὐτῆς τῆς χώρας. Τοῦτο, γιατί: πρῶτον, ἡ σιωπὴ ἔχει ἐπὶ τέλους σπάσει, ἡ μεγάλη προσφορὰ τοῦ «Δαυλοῦ» ἐπιμαρτυρεῖ καὶ ἀποδεικνύει τοῦτο· καί, δεύτερον, οἱ συνθῆκες σήμερα εἶναι πολὺ διαφορετικὲς ἀπὸ τὴν μαύρη ἐποχή, ποὺ ὁ ξενόφερτος καὶ μισέλληνας θεὸς ἔρριχνε τὴ βαρειά του σκιὰ πάνω στὴ χώρα μας. Εἶμαι λοιπὸν τῆς γνώμης, πὼς ἀναβίωση τῆς πατρώας θρησκείας τῶν Ἑλλήνων – αὐτὸ τὸ ὑπέροχο λατρευτικὸ σύστημα – γιὰ νὰ ἐπιτευχθῇ, εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀναβιώσῃ μέσα στὶς καρδιὲς καὶ στὴ σκέψη μας πρῶτα ἀπ’ ὅλα. Φρονῶ δέ, ὅτι ὁ Ἑλληνικὸς Πολυθεϊσμὸς μὲ ὁποιαδήποτε ὀνομασία εἶναι ἀναντιρρήτως – ἂς μοῦ ἐπιτραπῇ – ἐνσωματωμένος σὲ αὐτὸ ποὺ ὅλοι μας διακαῶς ἐπιθυμοῦμε καὶ γι’ αὐτὸ ἀγωνιζόμεθα, τὴν ἐπανελλήνιση. Ὅμως ἐπανελλήνηση, ἂν δὲν καταστοῦμε κοινωνοὶ τοῦ Διονυσιακοῦ καὶ Ἀπολλωνίου πνεύματος, ποὺ εἶναι καὶ ἠ πεμπτουσία τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολυθεϊσμοῦ, εἶναι δυνατή; Μὲ ἑλληνικοὺς χαιρετισμοὺς καὶ βαθύτατη ἐκτίμηση Διόδωρος Ἀθμονεὺς Ἐν πλῷ, Περσικὸς Κόλπος Ἀναπάντητο αἴτημα γιὰ τὴν θρησκευτικὴ μισαλλοδοξία Κύριε διευθυντά, Ἀρθρογραφῶ στὴν ἐφημερίδα τῆς Χαλκιδικῆς «Γνώμη» καὶ πολλὰ ἄρθρα μου εἶναι ἐπηρεασμένα ἀπὸ τὸ πνεῦμα τοῦ ἐξαίσιου περιοδικοῦ «Δαυλός», ποὺ τυχαῖα ἔμαθα τὴν ὕπαρξή του ἀπὸ πενταετίας. Κι ἀπὸ τότε εἶμαι συν- δρομητής. Διεξάγω πόλεμο κατὰ τῆς στενοκεφαλιᾶς καὶ τῆς θεοκρατίας κι ἔχω γι’ αὐτὸ μισηθῆ ἀπ’ τοὺς θρησκόληπτους καὶ φανατικούς, πολλοὶ ἀπ’ τοὺς ὁποίους ἐγκατέλειψαν τὶς στῆλες τῆς ἐφημερίδας. ἐντολὰς μνημονεύουσιν, ἀλλὰ τοῖς τὰς παρὰ τοῦ Κυρίου τῇ πίστει δεδομένας καὶ ἀπ’ αὐτῆς παραγινομένοις τῆς ἀληθείας. Εἰ δέ που καὶ παρηκολουθηκώς τις τοῖς πρεσβυτέροις ἔλθοι, τοὺς τῶν πρεσβυτέρων ἀνέκρινε λόγους. Τί Ἀνδρέας ἢ τί Πέτρος εἶπεν ἢ τί Φίλιππος ἢ τί Θωμᾶς ἢ Ἰάκωβος ἢ τί Ἰωαννης ἢ »10. Ματθαῖος ἢ τίς ἕτερος τῶν τοῦ Κυρίου μαθητῶν, λέγουσιν. Οὐ γὰρ τὰ ἐκ τῶν βιβλίων τοσοῦτόν με ὠφελεῖν ὑπελάμβανον, ὅσον τὰ παρὰ ζώσης φωνῆς μενούσης. »15. Καὶ τοῦτο ὁ πρεσβύτερος ἔλεγε: Μᾶρκος μὲν ἑρμηνευτὴς Πέτρου γενόμενος, ὅσα ἐμνημόνευσεν ἀκριβῶς ἔγραψεν, οὐ μέντοι τάξει, τὰ ὑπὸ τοῦ Χριστοῦ ἢ λεχθέντα ἢ πραχθέντα. Οὔτε γὰρ ἤκουσε τοῦ Κυρίου, οὔτε παρηκολούθησεν αὐτῷ, ὃς πρὸς τὰς χρείας ἐποιεῖτο τὰς διδασκαλίας, ἀλλ’ οὐχ ὥσπερ σύνταξιν τῶν Κυριακῶν πιούμενος λογίων, ὥστε οὐδὲν »20. ἥμαρται Μᾶρκος οὔτως ἔνια γράψας, ὡς ἐμνημόνευσεν. Ἑνὸς γὰρ ἐποιήσατο πρόνοιαν, τοῦ μηδὲν ὧν ἤκουσε παραλιπεῖν ἢ ψεύσασθαί τ’ (cid:2)