ΔΑΥΛΟΣ/235, ’Ιούλιος 2001 15093 Τώρα ὑπέβαλα ἐρώτημα σχετικὰ μὲ τὴν μισαλλοδοξία τῶν θρησκειῶν καὶ τῶν δογμάτων τῶν ἴδιων θρησκειῶν, χωρὶς κανεὶς κληρικὸς ἢ θεολογῶν νὰ μοῦ δώσῃ ἀπάντηση. Ὑποβάλλω καὶ σὲ σᾶς θερμὴ παράκληση νὰ ἀσχοληθῆτε μ’ αὐτὸ τὸ θέμα, γιὰ νὰ βοηθηθῇ ἡ ἀπομυθοποίηση τῶν ἑβραιογενῶν θρησκειῶν. Μὲ ἐκτίμηση Ἀθαν. Σμαραγδῆς Y.Γ. Εἶμαι φιλόλογος, λυκειάρχης καὶ διαμένω στὴν Ἀρναία Μὴ ψάχνουμε μακρυὰ τὶς αἰτίες τοῦ κακοῦ Κύριε διευθυντά, Εἶμαι φοιτητὴς τοῦ Τμήματος Πολιτικῶν Μηχανικῶν στὸ Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. Διαβάζω τακτικώτατα τὸ περιοδικό σας, μιᾶς καὶ ὁ ἀδελφός μου εἶναι συνδρομητὴς ἐδῶ καὶ μερικὰ χρόνια. Ἡ μεγαλύτερη διαφορὰ ποὺ ἔχω ἐπισημάνει μεταξὺ τοῦ «Δαυλοῦ» καὶ τῶν λοιπῶν περιοδικῶν εἶναι ὁ ἐπιστημονικὸς τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο προσεγγίζει τὰ διάφορα θέματα ποὺ ἀσχολεῖται. Σὲ ἕναν κόσμο, ὅπου ὁ καθένας προσπαθεῖ ἁπλᾶ νὰ κερδίσῃ τὴ μάχη τῶν ἐντυπώσεων προβάλλοντας εἰκασίες καὶ ἀβάσιμες θεωρίες, ἡ ἀπάντηση τοῦ «Δαυλοῦ» εἶναι ἡ διαρκὴς ἐνημέρωση τῶν ἀναγνωστῶν του μέσα ἀπὸ ἄρθρα ποὺ ὑπογράφουν διακεκριμένοι διανοούμενοι τόσο τῆς Ἑλλάδας ὅσο καὶ τοῦ ἐξωτερικοῦ. Δὲν εἶναι τυχαῖο ἄλλωστε, ποὺ πληθώρα ἐπιστημονικῶν βιβλίων, στὴν προσπάθειά τους νὰ ἀποκαταστήσουν τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια, ἡ ὁποία ἔχει βάναυσα βεβηλωθῆ ἀπὸ κάποιες σιωνιστικὲς δυνάμεις καὶ ὄχι μόνο, ἔχουν τὸ «Δαυλὸ» σὲ περίοπτη θέση στὴ βιβλιογραφία τους. Παρ’ ὅλα αὐτὰ εἶναι τόσο μεγάλη καὶ ἐπίμονη ἡ παραπληροφόρηση ποὺ δεχόμαστε καθημερινά, ὥστε τελικὰ ἀναρρωτιέσαι, ἂν ὁ Σωκράτης καὶ ὁ Πλάτων ἦταν ὄντως Ἕλληνες. Τὸ χείριστο ὅμως εἶναι, πώς, ὅποτε προσπάθησα νὰ προτρέψω τοὺς συμφοιτητές μου νὰ διαβάσουν ἱστορία, νὰ ψάξουν νὰ βροῦν ποῦ κρύβεται ἡ ἀλήθεια, ἀδιαφόρησαν. Ὁπότε μὴ ψάχνουμε μακριά, γιὰ νὰ βροῦμε τὶς αἰτίες τοῦ κακοῦ, ποὺ ἔχουν συρρικνώσει τὸν πάλαι ποτὲ ἀπέραντο Ἑλληνικὸ Πολιτισμό. Οἱ νέοι δὲν ἔχουν ἁπτὰ κίνητρα νὰ ἀσχοληθοῦν μὲ τὸν ἕνα καὶ μοναδικὸ σκοπό τους: τὴν ἀναζήτηση τῆς ἀλήθειας, τὴν ἀναζήτηση τῆς γνώσης., τὸν ἐμπλουτισμό της καὶ τὴν προώθησή της. Σᾶς εὐχαριστῶ γιὰ τὴν ὐπομονή σας καὶ σᾶς εὔχομαι ὅ,τι καλύτερο. Μὲ τιμὴ Παναγιώτης Λεμονάκης Λάρισα ἐν αὐτοῖς. Ματθαῖος μὲν οὖν ἑβραΐδι διαλέκτῳ τὰ λόγια συνεγράψατο, ἡρμήνευσε δ’ αὐτὰ ὡς ἦν δυνατὸς ἕκαστος.» Ἑπομένως γιὰ τὸν Παπία λόγια Ἰησοῦ ἦσαν τὰ παρὰ ζώσης φωνῆς καὶ μενούσης ὑπ’ αὐτοῦ πληροφορηθέντα καὶ ὄχι γραπτῶς εὑρεθέντα καὶ ὑπ’ αὐτοῦ ἑρμηνευθέντα. Μάλιστα διευκρινίζει, ὅτι ὁ Μᾶρκος ἔγραψε τὰ ὑπὸ τοῦ Ἰησοῦ λεχθέντα καὶ πραχθέντα ὄχι ὡς αὐτήκοος ἢ αὐτόπτης τοῦ Ἰησοῦ, ἀλλὰ ὅπως τἄκουσε ἀπὸ τὸν Πέτρο. Δηλαδὴ ὁ Μᾶρκος δὲν εἶχε μπροστά του κείμενο μὲ τὸν γενικὸ τίτλο «Λόγια Ἰησοῦ», ποὺ τὸ χρησιμοποίησε ὡς πρώτη ὕλη, γιὰ νὰ ἐπανθίσῃ τὸ εὐαγγέλιό του, καὶ ποὺ τὸ γνώρισε αὐτὸ τὸ κείμενο (Λόγια Ἰησοῦ) κι ὁ Παπίας κι ἔγραψε «Λογίων Κυριακῶν ἐξηγήσεις». Συνεπῶς καὶ ἡ τελευταία παράγραφος τοῦ κειμένου τοῦ Παπία, ὅτι ὁ Ματθαῖος «ἑβραΐδι διαλέκτῳ τὰ λόγια συνεγράψατο»,ἔχει τὴν ἴδια ἔννοια μὲ τὰ παραπάνω. Μὲ τιμὴ E. Ἀτταβύριος