ΔΑΥΛΟΣ/235, ’Ιούλιος 2001 15093 Τώρα ὑπέβαλα ἐρώτημα σχετικὰ μὲ τὴν μι- σαλλοδοξία τῶν θρησκειῶν καὶ τῶν δογμάτων τῶν ἴδιων θρησκειῶν, χωρὶς κανεὶς κληρικὸς ἢ θεολογῶν νὰ μοῦ δώσῃ ἀπάντηση. Ὑποβάλλω καὶ σὲ σᾶς θερμὴ παράκληση νὰ ἀσχοληθῆτε μ’ αὐτὸ τὸ θέμα, γιὰ νὰ βοηθηθῇ ἡ ἀπομυθοποίηση τῶν ἑβραιογενῶν θρησκειῶν. Μὲ ἐκτίμηση Ἀθαν. Σμαραγδῆς Y.Γ. Εἶμαι φιλόλογος, λυκειάρχης καὶ διαμένω στὴν Ἀρναία Μὴ ψάχνουμε μακρυὰ τὶς αἰτίες τοῦ κακοῦ Κύριε διευθυντά, Εἶμαι φοιτητὴς τοῦ Τμήματος Πολιτικῶν Μη- χανικῶν στὸ Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. Διαβά- ζω τακτικώτατα τὸ περιοδικό σας, μιᾶς καὶ ὁ ἀδελφός μου εἶναι συνδρομητὴς ἐδῶ καὶ μερικὰ χρόνια. Ἡ μεγαλύτερη διαφορὰ ποὺ ἔχω ἐπι- σημάνει μεταξὺ τοῦ «Δαυλοῦ» καὶ τῶν λοιπῶν περιοδικῶν εἶναι ὁ ἐπιστημονικὸς τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο προσεγγίζει τὰ διάφορα θέματα ποὺ ἀσχολεῖται. Σὲ ἕναν κόσμο, ὅπου ὁ καθένας προ- σπαθεῖ ἁπλᾶ νὰ κερδίσῃ τὴ μάχη τῶν ἐντυπώ- σεων προβάλλοντας εἰκασίες καὶ ἀβάσιμες θε- ωρίες, ἡ ἀπάντηση τοῦ «Δαυλοῦ» εἶναι ἡ διαρ- κὴς ἐνημέρωση τῶν ἀναγνωστῶν του μέσα ἀπὸ ἄρθρα ποὺ ὑπογράφουν διακεκριμένοι διανο- ούμενοι τόσο τῆς Ἑλλάδας ὅσο καὶ τοῦ ἐξωτε- ρικοῦ. Δὲν εἶναι τυχαῖο ἄλλωστε, ποὺ πληθώρα ἐπιστημονικῶν βιβλίων, στὴν προσπάθειά τους νὰ ἀποκαταστήσουν τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια, ἡ ὁποία ἔχει βάναυσα βεβηλωθῆ ἀπὸ κάποιες σιω- νιστικὲς δυνάμεις καὶ ὄχι μόνο, ἔχουν τὸ «Δαυλὸ» σὲ περίοπτη θέση στὴ βιβλιογραφία τους. Παρ’ ὅλα αὐτὰ εἶναι τόσο μεγάλη καὶ ἐπίμο- νη ἡ παραπληροφόρηση ποὺ δεχόμαστε καθη- μερινά, ὥστε τελικὰ ἀναρρωτιέσαι, ἂν ὁ Σω- κράτης καὶ ὁ Πλάτων ἦταν ὄντως Ἕλληνες. Τὸ χείριστο ὅμως εἶναι, πώς, ὅποτε προσπάθησα νὰ προτρέψω τοὺς συμφοιτητές μου νὰ διαβάσουν ἱστορία, νὰ ψάξουν νὰ βροῦν ποῦ κρύβεται ἡ ἀλήθεια, ἀδιαφόρησαν. Ὁπότε μὴ ψάχνουμε μακριά, γιὰ νὰ βροῦμε τὶς αἰτίες τοῦ κακοῦ, ποὺ ἔχουν συρρικνώσει τὸν πάλαι ποτὲ ἀπέραντο Ἑλληνικὸ Πολιτισμό. Οἱ νέοι δὲν ἔχουν ἁπτὰ κίνητρα νὰ ἀσχοληθοῦν μὲ τὸν ἕνα καὶ μονα- δικὸ σκοπό τους:τὴν ἀναζήτηση τῆς ἀλήθειας, τὴν ἀναζήτηση τῆς γνώσης., τὸν ἐμπλουτισμό της καὶ τὴν προώθησή της. Σᾶς εὐχαριστῶ γιὰ τὴν ὐπομονή σας καὶ σᾶς εὔχομαι ὅ,τι καλύτερο. Μὲ τιμὴ Παναγιώτης Λεμονάκης Λάρισα ἐν αὐτοῖς. Ματθαῖος μὲν οὖν ἑβραΐδι διαλέκτῳ τὰ λόγια συνεγράψατο, ἡρμήνευσε δ’ αὐτὰ ὡς ἦν δυνατὸς ἕκαστος.» Ἑπομένως γιὰ τὸν Παπία λόγια Ἰησοῦἦσαν τὰ παρὰ ζώσης φωνῆς καὶ μενούσης ὑπ’ αὐτοῦ πληροφορηθέντα καὶ ὄχι γραπτῶς εὑρεθέντα καὶ ὑπ’ αὐτοῦ ἑρμηνευθέντα. Μάλιστα διευκρινίζει, ὅτι ὁ Μᾶρκος ἔγραψε τὰ ὑπὸ τοῦ Ἰησοῦ λεχθέντα καὶ πραχθέντα ὄχι ὡς αὐτήκοος ἢ αὐτόπτης τοῦ Ἰησοῦ, ἀλλὰ ὅπως τἄκουσε ἀπὸ τὸν Πέτρο. Δηλαδὴ ὁ Μᾶρκος δὲν εἶχε μπροστά του κείμενο μὲ τὸν γενικὸ τίτλο «Λόγια Ἰησοῦ», ποὺ τὸ χρησιμοποίησε ὡς πρώ- τη ὕλη, γιὰ νὰ ἐπανθίσῃ τὸ εὐαγγέλιό του, καὶ ποὺ τὸ γνώρισε αὐτὸ τὸ κεί- μενο (Λόγια Ἰησοῦ) κι ὁ Παπίας κι ἔγραψε «Λογίων Κυριακῶν ἐξηγήσεις». Συνεπῶς καὶ ἡ τελευταία παράγραφος τοῦ κειμένου τοῦ Παπία, ὅτι ὁ Ματ- θαῖος «ἑβραΐδι διαλέκτῳ τὰ λόγια συνεγράψατο»,ἔχει τὴν ἴδια ἔννοια μὲ τὰ παραπάνω. Μὲ τιμὴ E. Ἀτταβύριος