Κάτι ξεκίνησε Εἶχα τὴν ἐντύπωση ὅτι ὁ «Δ» εἶναι «φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμω». Καὶ βέβαια ἡ «ἔρημος» δὲν εἶναι τὸ εὐρύτατο ἀναγνωστικὸ κοινό του, ποὺ 20 χρόνια τώρα τοῦ δείχνει τὴν ἐκτίμησή του. Ἡ ἔρημος εἶναι τὸ «ἐπίσημο κράτος», οἱ πανεπιστημιακοί, οἱ «εἰδικοί», οἱ «ἐπαγγελματίες». Κι ὅμως οἱ ἐρευνητὲς τοῦ «Δ» ἐπιμένουν νὰ «φωνάζουν», αὐτοὶ οἱ «ἐρασιτέχνες» (= οἱ ἐρωτευμένοι μὲ τὴ γνώση). Κι ὅμως κάτι ξεκίνησε. Σὲ τηλεοπτική του ἐκπομπὴ τὴν 23η Μαΐου ἐ.ἔ. ὁ πρύτανις τῶν γλωσσολόγων κ. Γ. Μπαμπινιώτης σὰν ἁρμόδια φωνή πῆρε θέση γιὰ πρώτη φορὰ κι ἔκλεισε τὴν πόρτα στοὺς «λατινογράφους» καὶ «παγκοσμιολάτρες». Πράγματι μετὰ ἀδοκήτου παρρησίας ἀντέκρουσε τὶς ὑπόγειες φωνὲς τῶν γνωστῶν - ἀγνώστων «προοδευτικῶν», ποὺ ἀπαιτοῦν τὴν ἀντικατάσταση τοῦ «παρῳχημένου» (sic) Ἑλληνικοῦ Ἀλφαβήτου ἀπὸ τὸ λατινικὸ (πρώτη καὶ ἐπίμονη προσπάθεια: τὰ Greeklish τοῦ Internet). Τὰ ἐπιχειρήματά του, ὅπως λ.χ. τὸ πανάρχαιον τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας («τρισχιλιετία» – μόνο;), ἡ ἱστορικὴ ὀρθογραφία ὡς δεδομένο γιὰ τὴν ἐτυμολόγηση τῶν λέξεων (ὄχι hrisos ἀλλὰ χρυσὸς < χρυσοῖο < kurusojo: ΓΓΒ, τουλάχιστον 4 χιλιετίες), ἡ ἑλληνικότητα τοῦ λεγόμενου «Λατινικοῦ» ἀλφαβήτου (πλήρης ἀντιγραφὴ τοῦ Χαλκιδικοῦ) ὡς καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ τοιούτου («εἶναι ἑλληνικὴ ἐφεύρεση»: sic), ὅλα αὐτὰ εἶναι σὰν νὰ ἐλήφθησαν ἀπὸ τὰ ἐκατοντάδες τεύχη τοῦ «Δ». Εἰδικώτερα τὰ παραδείγματα τοῦ κ. Γ. Μπαμπινιώτη ἀπὸ ξένες γλῶσσες, ποὺ διατηροῦν «μὲ εὐλάβεια» τὴν ἱστορικὴ ὀρθογραφία τους [Ἀγγλ. night (νάιτ), Γαλλ. eaux (ο)], ἀνεξαρτήτως τῆς προφορᾶς εἶναι τὰ ἴδια μὲ ἐκεῖνα σχετικῶν ἄρθρων τοῦ «Δ» (πρβλ. τ. 232, 233). Εὐχάριστη ἔκπληξη. Καὶ ἡ συνέχεια; Ὥρα, οἱ ἀνδρεῖοι τῆς ἐπιστήμης, «σὰν ἕτοιμοι ἀπὸ καιρό, σὰν θαρραλέοι» (Καβάφης), νὰ ξεκαθαρίσουν καὶ τὰ ὑπόλοιπα γλωσσικὰ θέματα. Λ.χ.: ❶ Μὴ συμβατικότητα τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας (αἰτιώδης σχέση μεταξὺ τῆς λέξεως καὶ τῆς ἔννοιας ποὺ ἀποδίδει ἡ λέξη). ❷ Αὐτοχθονία τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας. ❸ Ἀρχαιότητα τῆς Ἑλληνικῆς Γραφῆς. ❹ Ἀνάλυση/συσχέτιση τῶν πανάρχαιων ἑλληνικῶν γραφῶν (ΓΓΒ, ΓΓΑ, ἱερογλυφικὴ κ.ἄ.). ❺ Μετάβαση ἀπὸ τὰ συλλαβογράμματα στὰ γράμματα μὲ μορφικὴ μετάλλαξη (ἐφεύρεση τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἀλφαβήτου). ❻ Συλλαβικότητα τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας. ❼ Ἐπαναφορὰ τῶν τόνων - πνευμάτων ὡς στοιχείων τῆς ἱστορικῆς ὀρθογραφίας κ.ἄ. Καὶ ἐπιτέλους νὰ ξεκαθαρισθοῦν τὰ ἰδεολογικά: «Φοινικισμός», «Ἰνδοευρωπαϊσμός», «Ἀφροκεντρισμός» κ.λπ. Θαρσεῖτε! K. Καρμιράντζος Ἀρχιτέκτων ΕΜΠ