ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

235ΙΟΥΛΙΟΣ 2001

Τυπωμένη σελίδα
σελ. 15129 συμπερασμένος
Φύλλο στό PDF
44 ἀπό 81
Πηγή κειμένου
ψηφιακό κείμενο τοῦ PDF
Τεῦχος
δεῖτε τό τεῦχος
Τό PDF
Ἀνάγνωση PDF Λῆψις PDF

Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο

  1. Η τεχνολογία των θεών — ΛΑΖΑΡΗΣ, ΓΙΑΝΝΗΣ
    ἀρχή: σελ. 15129 συμπερασμένος · τέλος: δηλωμένο · τχ. 235

Κείμενο φύλλου

H ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΘΕΩΝ Τὰ σημερινὰ ἐπιτεύγματα ἐπιτρέπουν μιὰ ἄλλη ἑρμηνεία τῶν Ὁμηρικῶν περιγραφῶν τῆς ἰσχύος τῶν Ὀλυμπίων TA ΙΠΤΑΜΕΝΑ «APMATA» ΤΗΣ ΙΛΙΑΔΑΣ Στὸ παρὸν ἄρθρο θὰ γίνῃ μιὰ προσπάθεια προσεγγίσεως καὶ τεχνικῆς ἀναλύσεως τῶν μύθων ποὺ περιγράφει ὁ Ὅμηρος στὴν Ἰλιάδα κι ἀφοροῦν στὸν τεχνικὸ ἐξοπλισμὸ ποὺ εἶχαν στὴν κατοχή τους οἱ θεοί. Μέχρι πρὶν ἀπὸ μερικὲς δεκαετίες εἶχε κάποια λογικὴ ἡ ἀπόρριψις τῶν μύθων ὡς παραμυθιῶν. Πρὶν ἀπὸ ἕνα σχεδὸν αἰῶνα ἄρχισαν οἱ προσπάθειες γιὰ τὴν κατασκευὴ τῶν πρώτων ἀεροσκαφῶν. Δὲν ὑπῆρχαν ταχύπλοα σκάφη. Πρὶν ἀπὸ πενῆντα χρόνια δὲν ὑπῆρχαν λαίηζερς. Πρὶν ἀπὸ ἐλάχιστα χρόνια δὲν εἶχε ἀποκωδικοποιηθῆ τὸ DNA. Ἐφ’ ὅσον δὲν ὑπῆρχαν ἀεροσκάφη, τότε τὰ ἅρματα τῶν θεῶν στὴν Ἰλιάδα, ποὺ ἀνεβοκατέβαιναν στὸν οὐρανό, ἐξελαμβάνοντο ὡς ἀποκυήματα τῆς φαντασίας τοῦ ποιητοῦ. Σήμερα ὅμως μὲ τὴν ῥαγδαία τεχνολογικὴ ἐξέλιξι εἴμαστε σὲ θέση νὰ κάνουμε τὰ πρῶτα δειλὰ βήματα γιὰ τὴν κατανόησι τῆς ὑψηλῆς τεχνολογίας ἐκείνης τῆς μακρυνῆς ἀλλὰ καὶ χρυσῆς γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα ἐποχῆς, ἡ ὁποία καθαρὰ καὶ μὲ σαφήνεια περιγράφεται στὰ Ὁμηρικὰ ἔπη. Περιεχόμενο τῆς Ἰλιάδος. - Βασικὲς παρατηρήσεις Ἡ Ἰλιὰς ἀποτελεῖται ἀπὸ 15.692 στίχους διαιρεμένους σὲ 24 ῥαψῳδίες μὲ θέμα τὸν Τρωικὸ πόλεμο. Ἕνα ἀπὸ τὰ κύρια χαρακτηριστικὰ τῆς Ἰλιάδος εἶναι οἱ παρεμβάσεις καὶ ἡ μεγάλη συμμετοχὴ τῶν θεῶν στὰ δρώμενα. Οἱ θεοὶ παρεμβαίνουν στὶς διαφωνίες τῶν ἰσχυρῶν προσώπων, ἄλλοι ὑποστηρίζουν τοὺς Ἀχαιοὺς κι ἄλλοι τοὺς Τρῶες. Αὐτὸ ποὺ ἔχει καταφέρει νὰ ἐπιτύχῃ ὁ ποιητὴς εἶναι ἡ μὲ ἀριστοτεχνικὸ τρόπο «σύγκλισι» δύο ἐποχῶν: τῆς ἐποχῆς ποὺ ἐξελίσσεται τὸ ἔπος (2η ἢ κατ’ ἄλλους 4η χιλιετία π.X.) καὶ τῆς ἐποχῆς τῶν θεῶν (10η περίπου χιλιετία π.X.). Ὁ ποιητὴς στὶς περιγραφές του χρησιμοποιεῖ πάρα πολλὲς παρομοιώσεις, τόσο γλαφυρὲς κι ἐπιτυχημένες, ποὺ ὡρισμένοι ἐρευνητὲς ἔχουν ἐκφράσει ἀμφιβολίες ἀκόμη καὶ γιὰ τὸ ἄν ἦταν τυφλός. Ἄς δοῦμε δύο τυχαῖα παραδείγματα: «Στὸ μεταξὺ ὁ Στρατὸς ἔτρεχε νὰ μαζευτῇ. Ὅπως εἶναι τὰ σμήνη ἀπὸ πυκνὰ μελίσσια, ποὺ ὅλο καὶ καινούργια βγαίνουν ἀπὸ καμουφλαρισμένο βράχο καὶ τσαμπιὰ
πρωτογενές κείμενο, ὅπως ἀκριβῶς ἐξήχθη →