ΔΑΥΛΟΣ/236-237, Αὔγ. - Σεπτ. 2001 15171 ἄνω φρᾶσις ἄρχεται μετὰ ἀπὸ τὴν ἀποκρυπτογράφησι μὲ τὴν πρώτη ἀρχὴ τῆς Δημιουργίας τοῦ Σύμπαντος, τὴν φιλοσοφικὴ μονάδα καὶ μετὰ τὴν ὁλικὴν ἀποκρυπτογράφησι περατοῦται στὴν ἱερὰν δεκάδα. Ἐνδιαμέσως δὲ παρουσιάζονται ἔντονα κοσμολογικὰ στοιχεῖα τόσον ἀπευθείας ὅσο καὶ διὰ τῆς μεθόδου τῶν ἐπὶ μέρους συνδυασμῶν διὰ καταλλήλων προσθέσεων καὶ ἀφαιρέσεων τῶν κυρίων ἀριθμολέξεων τῆς ἄνω προτάσεως, ὄπως εἰσηγεῖται ὁ μελετητὴς κ. M. O. Εἶμαι στὴ διάθεσι τοῦ ἐρευνητῆ κ. Μιχάλη Ὀνησιφόρου νὰ βοηθήσω, ὅπως μπορῶ, στὴν ἀνακάλυψι τῶν πραγματικῶν Ἐλευσινίων Μυστηρίων. Μὲ ἐκτίμησι Ἱπποκράτης Π. Δάκογλου Πολιτικὸς μηχανικὸς ΕΜΠ Οἱ Βάσκοι ζήτησαν ἵδρυση Ἑλληνικοῦ Πανεπιστημίου, ἀλλὰ τὸ Ρωμαίικο κρατίδιο ἀπέρριψε τὸ αἴτημά τους Κύριε διευθυντά, Στὸ τεῦχος 233 τοῦ «Δαυλοῦ» μεταξὺ τῶν ἄλλων ἐδιάβασα γιὰ τὴν προσπάθεια ἡ ὁποία γίνεται ἀπὸ Βάσκους εὐρωβουλευτὲς καὶ μάλιστα γιὰ τέταρτη φορὰ πρὸς τὴν Εὐρωπαϊκὴν Ἕνωσι καὶ τὰ ἁρμόδια ὄργανά της, μὲ τὴν ὁποία ζητεῖται «νὰ καταστῇ κοινὴ σοφὴ γλῶσσα ὅλων τῶν Εὐρωπαίων ἐν Εὐρώπῃ ἡ ἀρχαία ἑλληνικὴ γλῶσσα». Φαίνεται ὅτι τὸ ἀρχαῖον Ἑλληνικὸ Πνεῦμα ἔχει ἐμποτίσει αὐτὸν τὸν λαὸ τῶν Βάσκων Ἱσπανῶν, οἱ ὁποῖοι, ἂν καὶ εἶναι γεωγραφικῶς μακριά μας, εἶναι πάντοτε στὸ πλευρὸ τῆς Ἑλλάδος. Οἱ ἄνω προτάσεις τῶν Βάσκων ἀποδεικνύουν ἀφ’ ἑνὸς μὲν τὴν βαθειά των μελέτη καὶ γνῶσι τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας καὶ Παιδείας καὶ ἀφ’ ἑτέρου ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα ἐξακολουθεῖ νὰ δίδῃ καὶ σήμερα τὸ φῶς της στὶς περισσότερες χῶρες τῆς Εὐρώπης ἀλλὰ καὶ παγκοσμίως. Αἰτία αὐτῆς τῆς ἐπιστολῆς μου ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἔκφρασι τοῦ θαυμασμοῦ μου γιὰ τὴν παιδεία τῶν Βά- σκων εἶναι νὰ ὑπενθυμίσω ὅτι οἱ Βάσκοι πρὸ ὀλίγων ἐτῶν εἶχαν κάμει πρότασι στὶς ἁρμόδιες ἑλληνικὲς ὑπηρεσίες νὰ ἱδρύσουν στὴν νῆσο Κέα (Τζιὰ) μὲ δαπάνες τους ἕνα διεθνοῦς κύρους Πανεπιστήμιο, στὸ ὁποῖο θὰ ἐδιδάσκετο ἀποκλειστικὰ καὶ μόνον ἡ Ἀρχαία Ἑλληνικὴ Γλῶσσα καὶ Παιδεία. Ἀλλ’ ἡ πρότασις αὐτὴ ἀπεκρούσθη προφανῶς ἀπὸ τὶς συνταγματικὲς ἀπαγορευτικὲς διατάξεις τοῦ ἄρθρ. 16, παρ. 5, ἐνῷ θὰ ἔδει γιὰ τέτοιο σπουδαῖο θέμα νὰ εἶχε εὑρεθῆ μία λύσις, ἔστω καὶ προσωρινή, ἀφοῦ τὸ Πανεπιστήμιο αὐτὸ δὲν θὰ εἶχε ἀνταγωνιστικοὺς σκοπούς μὲ τὰ δικά μας πανεπιστήμια, ἀλλὰ θὰ ἦταν διεθνοῦς ἐμβελείας καὶ κύρους, οἱ δὲ σπουδαστές του δὲν θὰ προήρχονταν μόνον ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα ἀλλὰ ἀπὸ ὅλον τὸν κόσμο. Ἂς ἀναρωτηθοῦμε, μήπως ὑπάρχει ἀκόμη χρόνος γιὰ τὴν ἵδρυσι ἑνὸς τέτοιου σπουδαίου πανεπιστημίου. Μετὰ τιμῆς Δημήτριος Χαρ. Σταμπέλος Πολιτικὸς ἐπιστήμων - δικηγόρος γενῆ τοῦ Ἥλιου. Καὶ αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ κτίστης τῆς πόλης μας εἶναι παιδί τοῦ Ἄρεως κατὰ τὴν παράδοση, ποὺ, ἂν καὶ παράδοξη, ἐπιβεβαιώνεται ἐν συνεχείᾳ ἀπὸ τοὺς οἰωνούς. Λένε δηλαδὴ ὅτι αὐτὸν τὸν ἀνέθρεψε λύκαινα. Ἐγὼ βέβαια γνωρίζω ὅτι ὁ Ἄρης, ποὺ οἱ κάτοικοι τῆς συριακῆς Ἐδέσσης ἀποκαλοῦν Ἄζιζο, προηγεῖται τοῦ Ἡλίου στὴν ἱερὴ πομπή, κάτι τὸ ὁποῖο γνωρίζω, ἀλλὰ θὰ τὸ ἀφήσω, γιατὶ τὸ προανέφερα. Γιατί ὅμως ὁ λύκος ταιριάζει περισσότερο στὸν Ἄρη παρὰ στὸν Ἥλιο; Καὶ ὅμως οἱ ἄνθρωποι ὠνόμασαν ἀπὸ τὸν θεὸ τὸν χρόνο τοῦ ἑνὸς ἔτους λυκάβαντα· καὶ ὄχι μόνον ὁ Ὅμηρος καὶ οἱ ἐπιφανέστεροι Ἕλληνες ἐπιστήμονες, ἀλλὰ καὶ ὁ ἴδιος ὁ θεὸς χρησιμοποιεῖ αὐτὸ τὸ ὄνομα (...). Θέλεις ὅμως νὰ σοῦ φέρω ἀκόμα μεγαλύτερη ἀπόδειξη, ὅτι ὁ οἰκιστὴς τῆς πόλης μας δὲν στάλθηκε μόνον ἀπὸ τὸν Ἄρη (...)». (Βλ. «Εἰς τὸν βασιλέα Ἥλιον πρὸς Σαλούστιον» 154 a-c.) Ἀναλύοντας λοιπὸν ὁ διανοούμενος ἡγέτης τὶς ἱστορικὲς καταγραφὲς καὶ παραδόσεις τῆς ἑλληνικῆς γενεαλογίας διατυπώνει τὴν διαπίστωσή του, ὅτι ὁ Ἥλιος εἶναι ἀρχηγὸς τῆς Ρώμης, διότι δὲν ἑδρεύει σ’ αὐτὴν μόνον ὁ Ζεύς, ὁ πατέρας τῶν πάντων, μαζὶ μὲ τὴν Ἀθηνᾶ καὶ τὴν Ἀφροδίτη, ἀλλὰ καὶ ὁ Ἀπόλλων καὶ ὁ Ἥλιος. Μάλιστα (cid:2)