15172 ΔΑΥΛΟΣ/236-237, Αὔγ. - Σεπτ. 2001 Ὁ κ. Χριστόδουλος καὶ ὁ Παπαφλέσσας Ἀγαπητὲ «Δαυλέ», Τὸ χριστιανικὸ κατεστημένο τῆς χώρας μας ἀπ’ τὴν ἡμέρα συμπορεύσεώς του μὲ τὸ Νεοελληνικὸ κράτος τὸ 1821 ἔχει καταφέρει νὰ ταυτίσῃ παρὰ φύσιν δύο τελείως διαφορετικὲς ἰδεολογίες, τὸν Ἑλληνικὸν ἐθνισμὸν καὶ τὴν Ἰουδαιοχριστιανικὴν θρησκείαν. Ὁ σημερινὸς ποιμενάρχης καὶ ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος ἔχει δηλώσει ἐπισήμως: «Ὅποιος δὲν πιστεύει στὸν Χριστόν, ἀποτελεῖ παράγοντα κοινωνικῆς ἀνωμαλίας». Ἐπίσης: «Ὅποιος δὲν εἶναι χριστιανὸς ὀρθόδοξος, δὲν εἶναι Ἕλλην». Ἡ ἀπάντηση ἔρχεται ἀπὸ τὸ 1823, λίγο μετὰ τὴν (ἀνεπίσημη) ἀνασύσταση τοῦ Ελληνικοῦ Κράτους, ἀπὸ ἕναν ἄλλον κληρικό, Ἕλληνα ὅμως στὴν ψυχήν, ποὺ προτίμησε νὰ θυσιαστῇ γιὰ τὴν πατρίδα του, ξεσηκώνοντας ταυτοχρόνως τὸ λαὸ στὴν ἐπανάσταση: «Ὁ ἐθνισμὸς δὲν στηρίζεται ἐπάνω εἰς θρησκευτικὰς βάσεις, ἀλλὰ θεμελιώνεται ἐπάνω εἰς τόσα καὶ τόσα κοινὰ ὅλου τοῦ Ἔθνους καὶ ὑλικὰ καὶ ἠθικὰ συμφέροντα, τὰ ὁποῖα ὠς ἄλλοι δεσμοὶ συνέχουσι καὶ κρατοῦσι εἰς ἓν ὅλον τὸ Ἔθνος. [...] Ἐὰν ῥίψωμεν τοὺς ὀφθαλμούς μας εἰς τὸν φωτισμένον κόσμον, βλέπομεν πολλὰ ἔθνη, ἕκαστον τῶν ὁποίων συνίσταται ἀπὸ θρησκευτὰς διαφόρων διδασκαλιῶν, οἵτινες μ’ ὅλον τοῦτο εἶναι εἰς ἓν Ἔθνος συνδεδεμένοι. Παραδείγματα τούτων ἔχομεν τὸ Ὁλλανδικόν, τὸ Γαλλικόν, τὸ Γερμανικόν κ.λπ., ἕκαστον τῶν ὁποίων συνίσταται ἀπὸ Εὐαγγελικούς, Καθολικοὺς καὶ ἄλλων διαφόρων διδασκαλιῶν χριστιανούς...[...]. Μόνον τὰ βάρβαρα ἔθνη ταυτίζουν τὴν θρησκείαν μὲ τὸν ἐθνισμὸν καὶ διὰ τοῦτο μικρὰ μόνη διαφορὰ θρησκευτικὴ εἶναι ἱκανὴ νὰ διαιρέσῃ ἕνα Ἔθνος [...] »Ἐν Τριπολιτσᾷ τῇ 9ῃ Ἰουνίου 1823. Ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν Γρηγόριος Δικαῖος Παπαφλέσσας. Προσωρινὴ Διοίκησις τῆς Ἑλλάδος, Ὑπουργεῖον Ἐσωτερικῶν. Πρὸς τοὺς Ἕλληνας τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης ἐπιστολή.» Ὁ μυημένος στὴ Φιλικὴν Ἐταιρεία καὶ ἀνεξίθρησκος Παπαφλέσσας, ὁ ἥρωας ποὺ εἶχε ἀποποιηθῆ τὸν μοναχισμὸ καὶ τὸ ἱερατικὸ ἀξίωμα, ἀφωρίσθηκε μαζὶ μὲ τοὺς ὑπολοίπους φιλικούς. Ὁ κ. Χριστόδουλος τὸ μόνο ποὺ ἐπιτυγχάνει σήμερα εἶναι ἡ δημιουργία θρησκευτικῶν μειονοτήτων καὶ ἡ παράβαση τοῦ νόμου περὶ ἀνεξιθρησκείας, μὲ ἀποτέλεσμα τὸν ἐθνικὸ διχασμὸ καὶ τὴν ἀποσταθεροποίηση τοῦ κράτους. Ὁ ὀρθόδοξος χριστιανικὸς πειθαναγκασμὸς (νηπιοβαπτισμός, ὁμαδικὲς βαπτίσεις ἀλλοδαπῶν, προσηλυτισμοὶ μέσῳ τῆς παιδείας, τῆς τηλεοράσεως, τῶν ταυτοτήτων κ.ἄ. πολλά) ἔχει ὁδηγήσει τὴ χώρα σ’ ἔνα μεσαιωνικὸ τριτοκοσμικὸ ἀντίγραφο τῆς Ἀνατολικῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας - Βυζαντίου μὲ ὅλη του τὴν παρακμή, καθὼς καὶ στὸν θρησκευτικὸ καὶ πολιτικὸ φανατισμό, κυρίαρχο στοιχεῖο τῆς ψυχοσυνθέσεως τοῦ λαοῦ. Μετὰ τιμῆς Βασίλειος Μαυρομμάτης Λαμπρινή, Ἀθήνα τὴν καταγωγὴ τῶν ἀπογόνων τοῦ Ῥωμύλου καὶ τοῦ Αἰνεία, τὴν ἀνάγει ὁ Ἰουλιανὸς στοὺς θεούς, ἀφοῦ ὁ Αἰνείας ἦταν γυιὸς τῆς Ἀφροδίτης, τῆς ὑπουργοῦ καὶ συγγενοῦς τοῦ Ἡλίου καὶ ὁ Ῥωμύλος, ὁ ἱδρυτὴς τῆς Ρώμης, ἦταν γυιὸς τοῦ Ἄρη (βλ. «Πολιτικὴ Θεολογία καὶ Ἰουλιανός», Ἀθῆναι 1998). Ἀναφερόμενος στὸν ἑβραιοχριστιανικὸ θεὸ ὁ Ἰουλιανος περαιτέρω γράφει: «Ἐπιπλέον ἔβλεπε μὲ ἀδιαφορία τοὺς ἀνθρώπους ἐπὶ δεκάδες χιλιάδες χρόνια, ἢ ἔστω χιλιάδες χρόνια, ὅπως ἐσεῖς ὑποστηρίζετε (ἐνν. οἱ Γαλιλαῖοι - χριστιανοί), νὰ λατρεύουν τὰ εἴδωλα, ὅπως ἐσεῖς τὰ ἀποκαλεῖτε· ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ποὺ κατοικοῦν ἐκεῖ ποὺ ἀνατέλλει ὁ ἥλιος ἕως ἐκεῖ ποὺ δύει καὶ ἀπὸ τὸν βορρᾶ μέχρι τὸν νότο, ἐκτὸς ἀπὸ ἕνα μικρὸ γένος, τὸ ὁποῖο δὲν ἔχει συνολικὰ οὔτε δύο χιλιάδες χρόνια ἱστορία καὶ ἔχει ἐγκατασταθῆ σὲ μία περιωρισμένη περιοχὴ τῆς Παλαιστίνης» («Κατὰ Γαλιλαίων», Λόγος A´, 106 d). Ἰδοὺ λοιπὸν ποιοί εἶναι οἱ νεοφώτιστοι ἀρνητὲς τῶν πανεθνικῶν οἰκουμενικῶς καταγεγραμμένων ἱστορικῶν μαρτυριῶν καὶ τῶν μακραίωνων πολιτισμικῶν παραδόσεων, καθὼς καὶ ὑποστηρικτὲς τῶν νεότευκτων ἀνιστόρητων ἑβραϊκῶν δοξασιῶν. Αὐτοὶ ἀκριβῶς ἀποτελοῦν, ὅπως βλέπουμε, τοὺς πρωτεργάτες εἰσηγητὲς τῶν ψευδῶν χρο(cid:2)