ΔΑΥΛΟΣ/236-237, Αὔγ. - Σεπτ. 2001 15173 Πολλὲς οἱ ἐκδόσεις τῶν «Ὀρφικῶν» στὶς εὐρωπαϊκὲς χῶρες Ἀξιότιμε κ. Λάμπρου, Πρὶν ἀρκετὰ χρόνια, ὅταν διάβαζα τὰ «Ὀρφικὰ» τοῦ Ἰωάννου Πασσᾶ, μοῦ εἶχε κάνει ἐντύπωσι τὸ σχόλιο τῆς σελίδος 131: «Τὸ ἐξώφυλλον τῆς στερεοτύπου ἐκδόσεως τῶν Ὀρφικῶν κατὰ τὸ 1829 εἰς τὴν Λειψίαν ἔχει ἐξαφανισθῆ»· καὶ λέγω ἐντύπωσι, διότι, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξαφανίζωνται βιβλία ποὺ ἔχουν ἐκδοθῆ ἀρκετὲς φορὲς καὶ συγκεκριμένως τὰ Ὀρφικά. Ἀπὸ τότε τὴν ἴδια φράσι εἶχα συναντήσει σὲ μερικὰ ἑλληνικὰ βιβλία, τῶν ὁποίων οἱ συγγραφεῖς, χωρίς, ὑποθέτω, νὰ ἔχουν ἐρευνήσει ἐὰν ὁ Πασσᾶς εἶχε δίκιο, τὸν ἀντέγραφαν. Ἐπίσης εἰς τὸ τεῦχος 233 τοῦ «Δ», Μάιος 2001, σελ. 15004, ὁ κ. Κων. Γεωργανᾶς γράφει σχετικῶς: «Ἀλλὰ καὶ ὅσα στερεότυπα ἐκ τῶν διασωθέντων ὑπῆρχον σὲ ἄλλες ἐκδόσεις καὶ τῆς Λειψίας περιέργως ἐξηφανίσθησαν ἀπὸ προσώπου γῆς... Ὡς μοῦ ἐγνώρισεν (ἐνν. ὁ Πασσᾶς), ἐκλήθη ὑπὸ γέροντος Κέλτου, ὅστις ἐξήγαγε συγκεκινημένος ἐκ τοῦ χρηματοκιβωτίου του καὶ ἐνεχείρισε ἀρίστην ἔκδοσιν Λειψίας τῶν Ὀρφικῶν τοῦ ἔτους 1829, τῆς ὁποίας ἔχει φωτοτυπίαν τοῦ ἐξωφύλλου στὴν σελ. 131 τῶν Ὀρφικῶν του». Γιὰ νὰ μὴν δημιουργοῦνται παρεξηγήσεις, ἀναφέρω μερικὲς ἐκδόσεις: G. Hermann, μὲ σχόλια τῶν H. Stephanus, A. Chr. Eschenbachius, J. M. Gesnerius, Th. Tyrwhittuis (Λειψία 1805), 952 σελίδες καὶ εἰσαγωγή· ὁ Πασσᾶς αὐτὴν τὴν ἔκδοσιν ἐχρησιμοποίησε· ἐπίσης τὰς ἐκδόσεις Georg. Olms (Hildesheim 1971), J. G. Schneider (Jena 1803), A. Büchsenschütz (Βερολ. 1852), E. Abel (Λειψία 1881, ἐπανέκδ. 1885), Otto Kern (Βερολ. 1922), J. O. Plassmann (1928, ἐπανέκδ. 1982), Georg Dottin (Παρίσι 1930), Wilhelm Quant (Βερολ. 1955, ἐπανέκδ. Δουβλ./Ζυρίχη 1973), G. Pugliese Carratelli (Mailand 1983), Hermann Fränkel (Oxonnii 1986), F. Vian (Παρ. 1987), Albertus Bernabé (Hildesheim 1988), Reinhold Glei - Stephanie Natyzel Glei (Darmstadt 1988). Μὲ φιλικοὺς χαιρετισμοὺς Νικόλαος Σταμ. Ἀσπιώτης Μουσικός, Wolfsburg, Γερμανία Σημείωση τοῦ κ. K. - E. Γεωργανᾶ: Χάριτας ὀφείλομε γιὰ τὶς πληροφορίες του στὸν ἀξιότιμο κ. Ἀσπιώτη περὶ τῶν ἐκδόσεων τῶν «Ὀρφικῶν» ἐν Εὐρώπη. Ὁ ἀείμνηστος Ἰ. Πασσᾶς ἀναζητήσας ἐν Εὐρώπῃ ἔκδοσι τῶν Ὀρφικῶν εἰδοποιήθη ὑπὸ γηραιοῦ Κέλτου, ποὺ τοῦ ἐνεχείρησε τὴν γνωστὴ ἔκδοσι Λειψίας, ὡς ἀναφέρεται. Ἡ σχετικὴ δυσχέρεια εὑρέσεως τῶν παλαιῶν ἐκδόσεων τῶν «Ὀρφικῶν» ἔπεισαν τὸν Ἰ. Πασσᾶ περὶ τῆς σπάνιος τῶν κειμένων. Προβὰς στὴν ἔκδοσι τῶν «Ὀρφικῶν» τὸ πρῶτον ἐν Ἑλλάδι τὸ 1984 ἡγνόει προφανῶς τὶς νεώτερες ἐκδόσεις 1983, 1986, 1987 καὶ δύο τοῦ 1988. Οἱ δυσκολίες ποὺ ἀντιμετώπισε στὴν ἐξεύρεσι τοῦ γνωστοῦ ἀντιτύπου προφανῶς τοῦ ἐδημιούργησαν τὴν ἐντύπωσι ἐξα- νολογήσεων καὶ τῆς κατασκευασμένης ἐπιστήμης, ἡ ὁποία ἐθελοτυφλώντας ἀπέναντι στὴν ἀλήθεια, ποὺ ὁ μακραίωνος οἰκουμενικὸς πολιτισμὸς τῶν ἐθνῶν μᾶς ἀποκαλύπτει, εἰσάγουν τὶς ὁλοκληρωτικοῦ καὶ θεοκρατικοῦ χαρακτῆρα ἀντιλήψεις, ποὺ ἀκόμη καὶ σήμερα τὸ συμβατικὸ ἐξουσιαστικὸ κατεστημένο καλλιεργεῖ (π.χ. τὸν σημιτοφοινικισμό, τὸν ἀφροκεντρισμό, τὸν ἰνδοευρωπαϊσμὸ καὶ ἄλλες ἀνυπόστατες ἰδεοληψίες). Ποιοί εἶναι ὅμως οἱ Ἑβραῖοι; Ἡ σχετικὴ ἱστορικὴ ἔρευνα τοῦ Ἰουλιανοῦ μᾶς παραδίδει τὰ ἑξῆς: «Ὡστόσο πάντοτε σέβομαι τὸν θεὸ τοῦ Ἀβραὰμ καὶ τοῦ Ἰσαὰκ καὶ τοῦ Ἰακώβ, οἱ ὁποῖοι, ὄντας οἱ ἴδιοι Χαλδαῖοι ἀπὸ γένος ἱερὸ καὶ μυημένο στὴν θεουργία, ἔμαθαν τὴν περιτομὴ παραμένοντας στὴν ξενιτειὰ μὲ τοὺς Αἰγύπτιους καὶ σεβάστηκαν ἕναν θεό, ὁ ὁποῖος εἶναι εὐμενὴς σὲ μένα καὶ σὲ αὐτοὺς ποὺ τὸν σέβονται ὅπως ἀκριβῶς ὁ Ἀβραὰμ» («Κατὰ Γαλιλαίων», Λόγος A´, 354 b.) Πρόκειται δηλαδὴ γιὰ ἕναν θεοκρατικῶν δεσμῶν πολυεθνικὸ συνονθύλευμα, κυρίως Χαλδαίων καὶ Αἰγυπτίων, τὸ ὁποῖο ὁ φιλόσοφος αὐτοκράτορας σέβεται ὡς τμῆμα λαὸ τῆς ἀπέραντης ἐπικρατείας του. Κατὰ τὸν Ἰουλιανὸ ἑπομένως ἔχουμε ἕναν οἰκου(cid:2)