15174 ΔΑΥΛΟΣ/236-237, Αὔγ. - Σεπτ. 2001 φανίσεώς των. Ἡ ἀλήθεια χάρις στὸν ἐπιστολογράφο ἀποκατέστη, καὶ προσωπικῶς τὸν εὐχαριστῶ. Κωνσταντῖνος - Εὐστάθιος Γεωργανᾶς Ἑλληνικὴ Γλῶσσαν. Οἱ ἀτυχεῖς αὐτὲς κοινότητες, ποὺ ἱδρύθηκαν μὲ τὸν μόχθο, μὲ τὸν ἱδρῶτα καὶ μὲ τὸ ὑστέ- ρημα τῶν ἀποδήμων, ἀφελληνίζονται, χωρὶς δυ- στυχῶς νὰ δύνανται νὰ ἀντιδράσουν.Τί νὰ ποῦν καὶ τί νὰ πράξουν, ὅταν ἀπὸ τὸ φυτώριο μᾶς παραδίδω- νται ἀγγλόφωνοι ἱερεῖς; Στὴν ΘεολογικὴΣχολὴ Βοστώνης καταργήθηκαν τὰ Ἑλληνικὰ Κύριε διευθυντά, Σύνολο τριάντα ἑπτὰ σπουδαστῶν ἀπεφοίτησαν τὸ τρέχον ἔτος ἀπὸ τὴΘεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Τιμίου Σταυροῦ τῆς Βοστώνης, εἰκοσιεπτὰ ἀπὸ τὴ Θεολο- γικὴΣχολὴ καὶ δέκα ἀπὸ τὸ Ἑλληνικὸ Κολλέγιο. Ἐκ τῶν εἰκοσιεπτὰ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοὐλάχιστον δέκα θὰ ἀκολουθήσουν τὴν ἱεροσύνη. Ἐλπίζομε καὶ ὁλοψύχως εὐχόμεθα, οἱ μέλλοντες ἱερεῖς ποὺ θὰ διο- ρισθοῦν σὲ ὁμογενειακὲς κοινότητες, νὰ εἶναι δί- γλωσσοι, γιὰ νὰ δυνηθοῦν νὰ ἐξυπηρετήσουν τὸν δί- γλωσσον Ἑλληνισμό, διότι, εἴτε μᾶς ἀρέσει εἴτε ὄχι, ἡ Ὁμογένεια εἶναι δίγλωσση. Εἶναι δὲ ὑψίστης σπου- δαιότητος καὶ οἱ θρησκευτικοί μας ταγοὶ νὰ εἶναι δί- γλωσσοι καὶ πλήρως ἐνημερωμένοι ὡς πρὸς τὴν πο- λιτιστική μας κληρονομιά. Γεγονὸς εἶναι ὅτι ἐπιχειρεῖται σταδιακὸς ἀφελληνι- σμὸς τῶν ἀκμαζουσῶν ἑλληνικῶν κοινοτήτων. Ἀντι- στάσεως μὴ οὔσης, ἀφελληνίζεται ἡ Ὁμογένεια ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ θέλουν καὶ ἐπιμένουν ἡ Ἑλληνικὴ Παιδεία νὰ εὑρίσκεται ὑπὸ τὴν αἰγίδα των. Πολλὰ λέγουν, πολ- λὰ γράφουν γιὰ τὴν Ἑλληνικὴ Παιδεία, οὐδὲν ὅμως πράττουν. Τυφλοὶ τὰ τ’ ὦτα τόν τε νοῦν, δὲν ἀντιλαμ- βάνονται ὅτι ἀφελληνισμὸς σημαίνει μαρασμὸ, ἐξα- φάνισι καὶ ἀφομοίωσι, μὲ ἀποτέλεσμα, ἀντὶ νὰ ἔχωμε Ἑλληνορθόδοξες κοινότητες, νὰ ἔχωμε ἁπλῶς ὀρθό- δοξες κοινότητες. Αὐτὸ εἶναι ποὺ ἐπιθυμοῦν; Ὁ ἄρτι διορισθεὶς πρόεδρος τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς ἐλπίζομε νὰ ἐπαναφέρῃ τὴν ἑλληνικότητα στὴ σχολή, γιὰ νὰ παύσῃ αὐτὴ νὰ εἶναι ἁπλῶς μία θεολο- γικὴ σχολὴ ὅπως τόσες ἄλλες. ἩἙλληνικὴ Γλῶσσα ἔχει τελείως ἐγκαταλειφθῆ σὲ βαθμὸ ἀπελπιστικὰ ἀνη- συχητικό. Δὲν θὰ εἶναι καθόλου ὑπερβολὴ, ἐὰν ἀνα- φερθῇ ὅτι οἱ ἱερατικῶς προϊστάμενοι πλείστων ὅσων ἑλληνικῶν κοινοτήτων εἶναι μόνο καὶ μόνο ἀγγλό- φωνοι. Καὶ αὐτὸ εἶναι δυστυχῶς μιὰ πραγματικότης, γιὰ τὴν ὁποία βεβαίως δὲν πταίουν οἱ νέοι αὐτοὶ ἱε- ρεῖς ποὺ – σκοπίμως ἆραγε; – δὲν διδάχθηκαν τὴν Δυστυχῶς αὐτὴ εἶναι ἡ ἀλήθεια, καὶ τὴν ἀγνοοῦν! Ἔχουν δὲ διπλῆν ἄγνοια, διότι ἀγνοοῦν τὴν ἀλήθεια καὶ ἀγνοοῦν ὅτι τὴν ἀγνοοῦν. Εἴθε ὁ νέος πρόεδρος τῆς Σχολῆς Π. Τριανταφύλλου νὰ ἐπαναφέρῃ τὴν ἑλληνικότητα σ’ αὐτήν. Θὰ εἶναι πρὸς ὄφελος καὶ τῆς Ἑλλάδος. Μετὰ τιμῆς Θεόδωρος A. Λύρας Ἰατρός, N. Ἰερσέη, ΗΠΑ μενικὸ πολιτισμὸ μὲ κορυφαίους τοὺς Ἕλληνες , ποὺ ἕλκει μία ἱστορία δεκάδων χι- λιάδων χρόνων. Σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ τὴν κραταιὰ καὶ δοκιμασμένη αὐτὴν παράδο- ση ἔρχεται ἕνα μικρὸ γένος μὲ ὕπαρξη λιγώτερη τῶν δύο χιλιάδων ἐτῶν, μὲ προγόνους ἀνήκοντες στὸ Χαλδαϊκὸ ἔθνος καὶ κύριο κορμὸ προερχόμενο ἀπὸ κάποια στρώμα- τα τῶν Αἰγυπτίων (βλ. «Πολιτικὴ θεολογία καὶ Ἰουλιανός», Ἀθῆναι, 1998). Ἐμφανῶς καὶ εὐκόλως γίνεται ἀντιληπτὸ ὅτι τὰ ἔργα τοῦ Ἰουλιανοῦ, ἀκόμη καὶ τὰ δημοσίως κυκλοφοροῦντα, διέπονται ἀπὸ πολυποίκιλο καὶ πολυσήμαντο πλοῦτο πλη- ροφοριῶν κάθε εἴδους ἐπιστημονικῆς καὶ πολιτισμικῆς ἀναζητήσεως. Ὁ Ἰουλιανὸς δὲν εἶναι ἔνας εὐκαιριακὸς διανοούμενος, ὅπως ἡ κοινὴ συμβατικὴ ἄποψη θέλει νὰ τὸν παρουσιάζῃ· εἶναι ἕνας πολυγραφώτατος καὶ ἀκαταπόνητος ἐρευνητὴς καὶ φι- λόσοφος, ὁ ὁποῖος ἔχοντας πρόσβαση σὲ ἐκκλησιαστικὲς βιβλιοθῆκες καὶ σὲ κρατικὰ ἀρχεῖα καὶ λαμβάνοντας μεγάλη μόρφωση στὰ καλύτερα ἐκπαιδευτικὰ ἱδρύματα τῆς ἐποχῆς του ἀξιοποιεῖ τὶς δυνατότητές του αὐτές, ὤστε νὰ διασῴσῃ, νὰ συνοψίσῃ καὶ νὰ δημοσιεύσῃ μὲ ὑπόβαθρο τὴν ἑλληνικὴ ἐπιστήμη καὶ στόχο τὴν ἐλεύθερη σκέψη ὁλόκληρο, εἰ δυνατόν, τὸ εὖρος καὶ τὸ βάθος τῆς Ἑλληνικῆς Γραμματείας. Ἀλέξανδρος X. Μήτσιου Ἐρευνητὴς Ἀριστοτελείου Παν/μίου Θεσ/νίκης