O ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ Ἀστυνομικὴ φιλανθρωπία Μὰ τί κάνει τέλος πάντων αὐτὸς ὁ δικός μου στὴν Κέρκυρα; Ἔχει βαλθῆ νὰ μοῦ κλείσῃ τὸ μαγαζί; Πώ, πώ! Τί κάνουμε τώρα; Πῶς νὰ κουκουλώσω αὐτὴν τὴν γκάφα; Ἦταν, βλέπεις, μπροστὰ καὶ οἱ τηλεοπτικὲς κάμερες, ποὺ ἐνίοτε μοῦ διαφεύγουν καὶ ξετρυπώνουν ἀπὸ κεῖ ποὺ δὲν τὶς ἔχω σπείρει. Πρέπει νὰ βρῶ ἕναν εὔσχημο τρόπο, γιὰ νὰ δικαιολογήσω πῶς τὸ «Χαμόγελο τοῦ Παιδιοῦ» ἔγινε «ὀδυρμὸς τοῦ παιδιοῦ» στὸ ὀρφανοτροφεῖο πρὶν ἀπὸ λίγο καιρό. Ἐπειδή, ἐὰν βγάλω κάποιους καὶ ποῦν ἁπλᾶ καὶ ξερὰ ὅτι διεκδικεῖ ἡ μητρόπολη τὸ χῶρο, γιὰ νὰ αὐξήσῃ τὰ βακούφια, μᾶλλον θὰ προκαλέσῃ ἀρνητικὲς ἐντυπώσεις. Θὰ σκεφτῶ κάτι πιὸ μυθιστορηματικό. Ἔ, στὸ ψέμα εἶμαι«μανούλα καμένη». Ἔτσι συντηροῦμαι ἐδῶ καὶ εἴκοσι αἰῶνες. Λοιπὸν θὰ πῶ ὅτι τὰ παιδιὰ ἔκαναν ἐκεῖ μέσα τελετὲς σατανολατρίας καὶ ὅτι ὁ Γιαννόπουλος εἶναι πρωθιερέας τοῦ Μπαθομέτ. Χμ! Ὄχι. Αὐτὴν τὴν καραμέλλα τὴν ἔχω παραπιπιλήσει καὶ κοντεύει νὰ λυώσῃ. Μέχρι καὶ τοὺς ἀπαίσιους ἀρχαίους Ἕλληνες παρουσίασα ὡς τέτοιους, χωρὶς νὰ ἔχουν Σατανᾶ. Ἄ! Θὰ πῶ ὅτι ὁ συγκεκριμένος χῶρος ὑπῆρξε ἡσυχαστήριο τοῦ ὁσίου Βαρσανουφίου (βοήθειά μας!), ὅταν ἐρχόταν ἀπὸ τὴν ἔρημο γιὰ ἀλλαγὴ περιβάλλοντος. Ἔτσι θὰ τὸν πάρουμε δικαιωματικά. Θὰ βάλω δυὸ - τρία σαΐνια νὰ θάψουν ἐκεῖ καμμιὰ εἰκόνα παλαιωμένη καὶ κάμποσα κόκκαλα, τὰ ὁποῖα ὅλως τυχαίως θὰ ἀνευρεθοῦν ἀργότερα. Δοκιμασμένο κόλπο καὶ ἀλάνθαστο, ἰδιαίτερα μάλιστα ὅταν πρόκειται γιὰ χώρους ἀρχαίων ναῶν. Κι ἂν παρ’ ἐλπίδα δὲν πιάσῃ, θὰ τὸ παρουσιάσω μὲ ἔγγραφα ὡς δωρηθὲν στὴν Ἐκκλησία ἀπὸ κάποια γεροντοκόρη. Τώρα, ὡς πρὸς τὸ ἐπεισόδιο, θὰ πῶ ἐν ἀνάγκῃ ὅτι οἱ ἀστυνομικοί, ποὺ συνέλαβαν τοὺς ὑπεύθυνους τοῦ συλλόγου, ἦταν θεόσταλτοι ἄγγελοι μεταμφιεσμένοι, ποὺ πῆγαν νὰ ἐλευθερώσουν τὰ παιδιὰ ποὺ ἔκλαιγαν λόγῳ τῆς ἀπομακρύνσεώς τους ἀπὸ τὸν δρόμο του Γιαχβέ. Θὰ πῶ ἀκόμα... Μὰ τί νὰ πῶ, ποὺ νὰ μοῦ πῇ ὁ παπᾶς στ’ αὐτὶ κι ὁ διάκος στὸ κεφάλι; Δουλεύω τοὺς πάντες, γιὰ νὰ μπορῶ νὰ δουλεύω. Εἰδάλλως πῶς νὰ ἐξηγήσω τὸ δυσθεώρητο ὕψος τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας. Πῶς νὰ δικαιολογήσω τοὺς τρόπους μὲ τοὺς ὁποίους ἀποκτήθηκαν τόσα πλούτη ἀπὸ τὴν κάστα τῶν ἁγίων ἐπισκόπων μας; Πῶς νὰ πῶ ὅτι τὸ κερὶ ποὺ ἀνάβουν ὡρισμένοι μετατρέπεται σὲ βενζίνη γιὰ Μερσεντὲς καὶ Κράυσλερ; Πῶς νὰ δικαιολογήσω τὶς ὁλοστρόγγυλες κοιλάρες καὶ τὰ μπιχλιμπιδᾶτα διαμάντια στὰ ἄμφια τῶν ἀνθρώπων τοῦ Θεοῦ; Πῶς νὰ ἐντάξω στὴ Χριστιανικὴ Ἠθικὴ τὶς ἀρετὲς τῆς «βούτας», τῆς «μάσας» καὶ τῆς «χάψας». Μεγάλος πονοκέφαλος, ἀδελφοί μου. Κι ἐνῷ πάω νὰ τὰ κουτσοκαταφέρω, συμβαίνουν περιστατικὰ σὰν τὸ παρὸν καὶ μοῦ τραβοῦν τὴ μάσκα ἀπὸ τὸ πρόσωπο. Εὐτυχῶς συνήθως προλαβαίνω καὶ τὴν ξαναφοράω. Ἐὰν κάποια στιγμὴ ὅμως δὲν προλάβω, τότε σίγουρα θὰ μείνω δίχως πρόσωπο, ἀφοῦ ὅλοι οἱ «δουλεμένοι» θὰ μὲ βουτήξουν καὶ θὰ μοῦ τὸ σπάσουν μὲ τὸ Σάρωθρον