ΙΠ-ΠΟΜΑΧ-OI ἢ ΠΟΜΑΚΟΙ Εἶναι οἱ (Ἱπ)πομάχοι, μὲ τὴν ὑψηλότερη συμβολὴ στὶς νίκες τοῦ Ἀλεξάνδρου H ΙΣΤΟΡΙΚΗ - ΓΛΩΣΣΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ TOY OPOY Ἡ λέξη «Πομάκοι» εἶναι ἑλληνική, γιατὶ προέρχεται ἀπὸ τό: ἱπ-πομάχ-οι. Αὐτοὶ ἦταν 1. τὸ ἰσχυρότατο ἱππικό, ποὺ ὠργάνωσαν ὁ φοβερὸς Φίλιππος καὶ ὁ φοβερώτερος γιός του, ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος καὶ μὲ τὴ συνδρομὴ τοῦ ὁποίου (ὡς πανίσχυρου τότε ὅπλου) κατενίκησαν τοὺς εἰσβολεῖς τοῦ ἑνιαίου χώρου τῆς πατρίδας μας, τοὺς Πέρσες. Ἂς λένε οἱ φίλοι μας οἱ Βούλγαροι ὅτι ἡ λέξη εἶναι «βουλγαρικὴ» καὶ ὅτι προέρχεται ἀπὸ τον ὅρο «πομάγκαμ», ποὺ σημαίνει «βοηθῶ». Αὐτὴ ἡ προέλευση ὑποβαθμίζει τοὺς ἀρχαιότατους Ἀγριᾶνες - Θρᾷκες (Ἕλληνες στὴν εὐρεία ἔννοια τοῦ ὅρου, γιατὶ πρόκειται γιὰ μεσογειακὴ φυλὴ κοινῆς καταγωγῆς μὲ τοὺς Ἕλληνες, ὅπως Ἕλληνες - Ἀθηναῖοι, Ἕλληνες - Σπαρτιᾶτες, Ἕλληνες Ἴωνες, Ἕλληνες - Μακεδόνες, Ἕλληνες - Πόντιοι, Ἕλληνες - Ἠπειρῶτες, Ἕλληνες - Θρᾷκες...). Μήπως οἱ φίλοι μας οἱ Βούλγαροι γλωσσολόγοι πρέπει νὰ μᾶς ἐξηγήσουν καὶ τὴν προέλευση τοῦ «πομάγκαμ»; Ἂς διαβάσουν παρακάτω γιὰ τὴν προέλευση καὶ αὐτῆς τῆς «βουλγαρικῆς» λέξης. Ἄκουσα σὲ μάθημα γλωσσολογίας τὸν ἁρμόδιο καθηγητὴ Ἀνδριώτη (αὐθεντία στὴν 2. ἐπιστήμη τῆς γλωσσολογίας) στὸ Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, ὅταν σπούδαζα ἐκεῖ, νὰ ἀναφέρῃ τὴν ἑξῆς ἱστορικὴ - ἐτυμολογικὴ προέλευση τοῦ ὅρου «Πομάκοι», ποὺ τὴν ἄκουσα νωρίτερα φυσικά, πρῶτα ἀπὸ τὸν πατέρα μου, Πόντιο δάσκαλο. Ἡ σύγχρονη λέξη «Πομάκοι», μᾶς εἶπε περίπου ὁ σοφὸς καθηγητής, ἔχει τὴν ἐξῆς ἱστορικὴ - γλωσσολογικὴ προέλευση: Οἱ Πομάκοι δὲν πρωτοεμφανίζονται τὸν 13ο ἢ 14ο αἰῶνα μ.X. Ἔχουν ἀρχαιότατη ἑλληνικὴ (θρᾳκικὴ) παράδοση: Ἡ γνωστὴ πληθυσμιακὴ μαθηματικὴ φόρμουλα Pt = P0 (1+ε)t μᾶς λέει πολλὰ γιὰ τὸ παρὸν καὶ τὸ παρελθόν τους, ὡς συνέχεια τῶν Πελασγῶν. Πρὶν ἀπὸ τοὺς Βούλγαρους (13ος αἰ. μ.X.) καὶ πρὶν ἀπὸ τοὺς Τούρκους (14ος αἰ. μ.X.) ὑπῆρχαν οἱ ἀρχαῖοι Θρᾷκες Ἀγριᾶνες στὴν Ὁμηρικὴ ἢ καὶ Προ-ὁμηρικὴ περίοδο. Οἱ Ἀγριᾶνες ἀναφέρονται ἀπὸ τὸν θετικώτατο ἱστορικὸ Θουκυδίδη (B. 96.3) καὶ κυρίως ἀπὸ τὸν Στράβωνα («Γεωγραφικά», Z, VII, καὶ ZV 12) καὶ τὸν Ἀρριανὸ («Ἀλεξάνδρου Ἀνάβασις», AVI, AV8, AI11, AV17) – ὁ τελευταῖος τοὺς ἀναφέρει μάλιστα πάνω ἀπὸ 50 φορὲς στὴν «Ἀνάβασιν» τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, συχνότητα ἀναφορᾶς ποὺ ἀποδεικνύει τὸν ἰσχυρὸ πολεμικὸ χαρακτῆρα καὶ τὸν ρόλο τους σὲ μία κορυφαία στιγμὴ τοῦ Ἑλληνισμοῦ, καθὼς καὶ τὴν ἀπόκρουση τῆς ἐπικείμενης ἢ σχεδιαζόμενης 3ης εἰσβολῆς τῶν Περσῶν. Οἱ Ἀγριᾶνες ἦταν ἰσχυρὸς καὶ πολεμικὸς λαός. Ὅταν ὅλοι οἱ Ἕλληνες μὲ τὴν ἡγεσία τοῦ Φιλίππου B´ ἑνώθηκαν τὸ 337 π.X. στὸ Κοινὸν τῶν Ἑλλήνων, γιὰ νὰ ἐκστρατεύσουν ἐναντίον τῶν Περσῶν, ποὺ δύο φορὲς εἰσέβαλαν καὶ κατέστρεψαν τὴν Ἑλλάδα (Ἰωνία, Αἰολίδα, Θρͅ ᾴκη, Μακεδονία, Θεσσαλία, Ἀττική - Ἀθήνα...), συστρατεύθηκαν καὶ αὐτοὶ μὲ τοὺς ἄλλους Ἕλληνες. Ὑπὸ τὴν ἠγεσία δὲ τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου ὡς ἱππομάχοι καὶ ἀκοντιστὲς μὲ τὴν ὀρεινὴ ψυχολογία καὶ ἐμπειρία τους πῆραν μέρος σὲ ὅλες τὶς τολμηρὲς ἐπιχειρήσεις (ἱππομα-