Ἡ γεωγραφική - κρατιστικὴ ἀντίληψη τῆς Ἑλλάδος καὶ οἱ ἐπικριτὲς τοῦ «Δαυλοῦ» Πρὸς τὴν κατεύθυνση τῆς τεκμηριωμένης ἀνάδειξης τῆς οἰκουμενικῆς ἑλληνικῆς παρουσίας καὶ δημιουργίας σὲ ἐπίπεδο πολιτικῆς, πολιτισμοῦ καὶ ἐπικοινωνίας σὲ ὅλα τὰ πέρατα τοῦ πλανήτη μας, ἔχει ἐπιμείνει καὶ ἐργασθῆ μὲ τρόπο πρωτότυπο καὶ πρωτοποριακὸ ἐπὶ πολλὰ ἔτη ὁ «Δαυλός». Ἡ σχετικὴ πληροφόρηση τοῦ κοινοῦ γίνεται βάσει θεμελιωμένης ἐπιχειρηματολογίας καὶ ἐπιστημονικῆς μελέτης, ποὺ διεξάγουν ἐντόπιοι καὶ ξένοι ἐρευνητές, γεγονὸς τὸ ὁποῖο γίνεται ὅλο καὶ περισσότερο ἀποδεκτὸ καὶ ἀναγνωρίζεται εὐρύτερα. Σίγουρα σὲ μία πρωτοποριακὴ διαδικασία τῆς ἐπιστημονικής ἀναζήτησης, προσέγγισης, ἀνάπτυξης καὶ τεκμηρίωσης χωροῦν σφάλματα, λάθη, ἀσάφειες καὶ παραλείψεις· εἶναι τὸ ἀναγκαῖο «ρίσκο» ἑνὸς τέτοιου ἐγχειρήματος. Ὡστόσο αὐτὰ ἀκριβῶς τὰ στοιχεῖα εἶναι ποὺ προωθοῦν, προσδιορίζουν καὶ προβάλλουν τὴ γνωστικὴ ἀναζήτηση καὶ τὴν πνευματικὴ διεύρυνση μέσῳ τῆς ἀλληλοσυμπληρώσεως τῶν ἐρευνῶν καὶ τῆς διαλεκτικῆς τῶν θεωριῶν. Καὶ ὅμως πάντα σχεδόν βρίσκονται ἀφορμές, προκειμένου οἱ κακοπροαίρετοι, οἱ κακόπιστοι καὶ ἐνίοτε οἱ ἑλληνοκάπηλοι νὰ ἐγείρουν ἀξιώσεις ὄχι δημιουργικοῦ ἀντιλόγου καὶ ἐποικοδομητικῆς κριτικῆς ἀλλὰ συλλήβδην ἀπορρίψεως, ἀποκλεισμοῦ καὶ ἀφορισμοῦ μὲ νοοτροπία φανατικὴ καὶ ἀφοριστική, ποὺ ἐν τέλει λειτουργεῖ εἰς βάρος τῆς ἐλεύθερης ἔκθεσης καὶ ἔκφρασης τῶν ἐπιστημονικῶν ἐρευνῶν. Πέραν ὅλων τῶν ἄλλων αἰτιῶν καὶ αἰτίων, ποὺ ὁδηγοῦν κάποιους γραφικοὺς στὴν κατάκριση τῆς μή - συμβατικῆς πρωτοποριακῆς ἔρευνας, ὑπάρχει καὶ ὁ ἁπλούστατος λόγος, ὅτι ἀδυνατοῦν νὰ κατανοήσουν τὴν Ἑλλάδα ὡς μία πολυσήμαντη καὶ πολυδιάστατη ἔννοια οἰκουμενικοῦ πλανητικοῦ πολιτισμοῦ, ἡ ὁποία σαφῶς δὲν περιορίζεται ἐντὸς τῶν τειχῶν τοῦ ὁμώνυμου κρατικοῦ σχηματισμοῦ, ἀλλὰ κατακλύζει ποικιλοτρόπως διαχρονικὰ καὶ ὑπερχωρικὰ τὴν ἀνθρώπινη ἐμφάνιση, παρουσία καὶ δημιουργία. Καὶ αὐτὰ ἀκριβῶς τὰ κρατικίστικα στεγανὰ εἶναι ποὺ περιορίζουν τὴν ἀντιληπτικὴ ἱκανότητα καὶ διανοητικὴ πρόσληψη αὐτῶν τῶν προκατειλημμένων ἐπικριτῶν, οἱ ὁποῖοι ἐσφαλμένως ταυτίζουν τὴν κρατικὴ ἐπικράτεια μὲ τὴν ἀπεριόριστη πολιτειακὴ καὶ κοινωνικὴ ἐπέκταση τοῦ Ἑλληνισμοῦ σὲ ὁλόκληρο τὸ εὖρος τῆς οἰκουμένης. Ἰδοὺ ἡ ἐπ’ αὐτοῦ διαφωτιστικὴ καὶ ἀποσαφηνιστικὴ κατάθεση τοῦ ἀείμνηστου Κορνήλιου Καστοριάδη: «Τὸ τρίτο σημεῖο ποὺ πρέπει νὰ θιγῇ εἶναι ἡ περίφημη ἔννοια τοῦ κράτους. Ἡ ἀρχαία ἑλληνικὴ πόλις δὲν μπορεῖ νὰ ὀνομασθῇ κράτος,μὲ τὴν ἔννοια ποὺ ἔχει ὁ ὅρος αὐτὸς σήμερα, δηλαδὴ τὴν ἔννοια ἑνὸς μηχανισμοῦ ἀνεξάρτητου καὶ ξέχωρου ἀπὸ τὴν κοινωνία. Ἡ ἀρχαία ἑλληνικὴ κοινότης εἶναι πόλις, πολιτεία καὶ ὄχι κράτος. Ὅταν οἱ Νεοέλληνες μὲ τὴ βοήθεια τῶν προστάτιδων δυνάμεων καὶ τῶν Βαυαρῶν ἔφτειαξαν τὸ σύγχρονο ἑλληνικὸ