Ἡ γεωγραφική - κρατιστικὴ ἀντίληψη τῆς Ἑλλάδος καὶ οἱ ἐπικριτὲς τοῦ «Δαυλοῦ» Πρὸς τὴν κατεύθυνση τῆς τεκμηριωμένης ἀνάδειξης τῆς οἰκουμενικῆς ἑλληνικῆς παρουσίας καὶ δημιουργίας σὲ ἐπίπεδο πολιτικῆς, πολιτι- σμοῦ καὶ ἐπικοινωνίας σὲ ὅλα τὰ πέρατα τοῦ πλανήτη μας, ἔχει ἐπι- μείνει καὶ ἐργασθῆ μὲ τρόπο πρωτότυπο καὶ πρωτοποριακὸ ἐπὶ πολ- λὰ ἔτη ὁ «Δαυλός». Ἡ σχετικὴ πληροφόρηση τοῦ κοινοῦ γίνεται βά- σει θεμελιωμένης ἐπιχειρηματολογίας καὶ ἐπιστημονικῆς μελέτης, ποὺ διεξάγουν ἐντόπιοι καὶ ξένοι ἐρευνητές, γεγονὸς τὸ ὁποῖο γίνεται ὅλο καὶ πε- ρισσότερο ἀποδεκτὸ καὶ ἀναγνωρίζεται εὐρύτερα. Σίγουρα σὲ μία πρωτοποριακὴ διαδικασία τῆς ἐπιστημονικής ἀναζήτησης, προσέγγισης, ἀνάπτυξης καὶ τεκ- μηρίωσης χωροῦν σφάλματα, λάθη, ἀσάφειες καὶ παραλείψεις· εἶναι τὸ ἀναγκαῖο «ρίσκο» ἑνὸς τέτοιου ἐγχειρήματος. Ὡστόσο αὐτὰ ἀκριβῶς τὰ στοιχεῖα εἶναι ποὺ προωθοῦν, προσδιορίζουν καὶ προβάλλουν τὴ γνωστικὴ ἀναζήτηση καὶ τὴν πνευ- ματικὴ διεύρυνση μέσῳ τῆς ἀλληλοσυμπληρώσεως τῶν ἐρευνῶν καὶ τῆς διαλε- κτικῆς τῶν θεωριῶν. Καὶ ὅμως πάντα σχεδόν βρίσκονται ἀφορμές, προκειμένου οἱ κακοπροαίρετοι, οἱ κακόπιστοι καὶ ἐνίοτε οἱ ἑλληνοκάπηλοι νὰ ἐγείρουν ἀξιώσεις ὄχι δημιουργι- κοῦ ἀντιλόγου καὶ ἐποικοδομητικῆς κριτικῆς ἀλλὰ συλλήβδην ἀπορρίψεως, ἀπο- κλεισμοῦ καὶ ἀφορισμοῦ μὲ νοοτροπία φανατικὴ καὶ ἀφοριστική, ποὺ ἐν τέλει λει- τουργεῖ εἰς βάρος τῆς ἐλεύθερης ἔκθεσης καὶ ἔκφρασης τῶν ἐπιστημονικῶν ἐρευνῶν. Πέραν ὅλων τῶν ἄλλων αἰτιῶν καὶ αἰτίων, ποὺ ὁδηγοῦν κάποιους γραφι- κοὺς στὴν κατάκριση τῆς μή - συμβατικῆς πρωτοποριακῆς ἔρευνας, ὑπάρ- χει καὶ ὁ ἁπλούστατος λόγος, ὅτι ἀδυνατοῦν νὰ κατανοήσουν τὴν Ἑλλάδα ὡς μία πολυσήμαντη καὶ πολυδιάστατη ἔννοια οἰκουμενικοῦ πλανητικοῦ πολιτισμοῦ, ἡ ὁποία σαφῶς δὲν περιορίζεται ἐντὸς τῶν τειχῶν τοῦ ὁμώνυ- μου κρατικοῦ σχηματισμοῦ, ἀλλὰ κατακλύζει ποικιλοτρόπως διαχρονικὰ καὶ ὑπερχωρικὰ τὴν ἀνθρώπινη ἐμφάνιση, παρουσία καὶ δημιουργία. Καὶ αὐτὰ ἀκριβῶς τὰ κρατικίστικα στεγανὰ εἶναι ποὺ περιορίζουν τὴν ἀντι- ληπτικὴ ἱκανότητα καὶ διανοητικὴ πρόσληψη αὐτῶν τῶν προκατειλημμένων ἐπι- κριτῶν, οἱ ὁποῖοι ἐσφαλμένως ταυτίζουν τὴν κρατικὴ ἐπικράτεια μὲ τὴν ἀπεριό- ριστη πολιτειακὴ καὶ κοινωνικὴ ἐπέκταση τοῦ Ἑλληνισμοῦ σὲ ὁλόκληρο τὸ εὖρος τῆς οἰκουμένης. Ἰδοὺ ἡ ἐπ’ αὐτοῦ διαφωτιστικὴ καὶ ἀποσαφηνιστικὴ κατάθεση τοῦ ἀεί- μνηστου Κορνήλιου Καστοριάδη: «Τὸ τρίτο σημεῖο ποὺ πρέπει νὰ θιγῇ εἶναι ἡ περίφημη ἔννοια τοῦ κράτους. Ἡ ἀρχαία ἑλληνικὴ πόλις δὲν μπορεῖ νὰ ὀνο- μασθῇ κράτος,μὲ τὴν ἔννοια ποὺ ἔχει ὁ ὅρος αὐτὸς σήμερα, δηλαδὴ τὴν ἔννοια ἑνὸς μηχανισμοῦ ἀνεξάρτητου καὶ ξέχωρου ἀπὸ τὴν κοινωνία. Ἡ ἀρχαία ἑλλη- νικὴ κοινότης εἶναι πόλις, πολιτεία καὶ ὄχι κράτος. Ὅταν οἱ Νεοέλληνες μὲ τὴ βοήθεια τῶν προστάτιδων δυνάμεων καὶ τῶν Βαυαρῶν ἔφτειαξαν τὸ σύγχρονο ἑλληνικὸ