ΜΕΤΕΟΡΙΣ)Μ ο | Η σφοδρὴ κι ὁλόπλευρη ἐπίθεση τῆς ἀπρόσωπης ἐξουσίας γενικὰ κατὰ τοῦ προσώπου, τῆς αὐτοδυναμίας κι αὐτοτέλειας τοῦ ἀτόμου, εἶναι βέβαια παλιὸ φἀινόμενο, ποὺ ἐξαπλώνεται ὅλο καὶ πιὸ πολὺ, προϊόντος τοῦ χρόνου, καὶ στὸ βαθμὸ ποὺ ἡ ἐξουσία, χάρη στὴν Τεχνολογία ποὺ στράτευσε στὴν ὑπηρεσία της καὶ τὶς ἀνεπτυγμένες πολιτικὲς «τεχνικές» της, ἔχει ἀποκτήσει φοβερὲς πράγματι δυνατότητες ἐκμηδενίσεως τῆς ἀτομικότητας. Τὸ θέμα αὐτὸ ἐδῷ ἐντοπίζεται σὲ μιὰ εἰδικὴ ὅσο καὶ ἄκρως χαρακτηριστικἢ πτυχή του, δηλαδὴ τὴν ἐξουδετέρωση τῆς οἰκονομικῆς αὐτοτέλειας καὶ αὐτοδυναμίας τοῦ ἀτόμου, ποὺ σήμερα πιὰ φαίνεται ὅτι ὁλοκληρώνεται κι ἐπιτυγχάνεται ὁριστικά. Εἶναι ὁλοφάνερο, ὅτι τουλάχιστον κατὰ τὴν 4θετία τοῦ Μεταπολέμου ὁ Καπιταλομαρξισμὸς ἔχει σταδιακὰἁ τόσο πολὺ θέσει ὑπὸ τὸν ἔλεγχό του τὴν ἀτομικὴ οἰκονομικὴ αὐτοτέλεια, ὥστε στὴν πραγματικότητα νὰ μὴν ὑπάρχη καμμιὰ κατηγορία ἐπαγγελματιῶν, εἰσοδηματιῶν, ἐπιστημόνων, καλλιεργητῶν, παραγωγῶν πάσης φύσεως ἀγαθῶν, ὑπαλλήλων καὶ γενικὰ δημιουργῶν ὑλικῶν ἤ ̓πνευματικῶν ἔργων, ποὺ ἡ οἰκονομική τους ἐπιβίωση νὰ μὴν ἐξαρτᾶται ἀποκλειστικὰ ἤ ἐν μέρει, ἄμεσα ἤ ἔμμεσα, ἀπὸ τὴν ἔγκριση ἤ ἀνοχή τῆς ἐξουσίας. Τῷ ὄντι, εἴτε βιομήχανος εἴτε γεὠργὸς εἴτε ἰδιοκτήτης γῆς ἤ ἀστικῶν ἀκινήτων εἴτε ἔμπορος εἴτε συγγραφεύς, καλλιτέχνης, διανοούμενος γενικὰ εἴτε ὁτιδήποτε ἄλλο εἶναι κανείς, εἶναι ἕρμαιο τῆς οἰκονομικῆς καταπιέσεως τοῦ σύγχρονου Κράτους, ἀστικοκαπιταλιστικοῦ ἤ μαρξιστικοῦ, ποὺ μὲ χίλιους τρόπους, θετικοὺς ἤ ἀρνητι- κούς, ποὺ κλιμακώνονται ἀπὸ τὴ ληστρικὴ φορολογία μέχρι τὶς ἐλεγχόμενες δανειοδοτήσεις ἤ ἐπιδοτήσεις, κι ἀπὸ τὶς νομικὲς παρεμβάσεις μέχρι τὶς δυναμικὲς «πριμοδοτήσεις», ὑποδουλώνει καθ ̓ ὁλοκληρίαν τὸ οἰκονομικὰ ---δημιουργικὰ δρῶν ἄτομο καὶ συναρτὰ καίρια τὴν τύχη του καὶ τὴν προκοπή του ἀπὸ τὴν ἐξουσιαστικὴ ἀνοχὴ ἤ τὴν ἐξουσιαστικὴ ἐχθρότητα. Ὅπως ἔχουν διαμορφωθεῖ σήμερα τὰ πράγματα, τὰ μόνα «οἰκονομικῶς ἀνεξάρτητα» ἄτομα εἶναι πιὰ μερικοὶ περιθωριακοί, παρίες, ὡρισμένα εἴδη «Χίππυδων» ἤ ἀλητῶν, ποὺ ἔχοντας ἀποδεχθῆ ἕνα εἶδος κτηνώδους ζωῆς δὲν ἔχουν ἀνάγκη «προσφυγῆς» σὲ οἰκονομική τους ὑποδούλωση στὴν ἐξουσία, γιὰ νὰ «σταθοῦν» κοινωνικὰ καὶ οἶκονομικά. ΠΞθ.ι εἶναι ἐξώφθαλμο, ὅτι μοναδικὸς στόχος τῆς ἀπόλυτης αὐτῆς παγκυριαρχίας τῆς ἐξουσίας στὸν οἱκονομικὸ τομέα εἶναι ἡ ἐκμηδένιση τῆς ἐλευθερίας. Εξουσία -- ὄχι ἡ ἔναρχη ὁμάδα, γιὰ νὰ ἐξηγούμεθα, ἆλλὰ ἡ διαστροφή της --- κι ἐλευθερία εἷναι στὴν πραγματικότητα πράγματα ποὺ θανάσιμα ἀντιμάχονται μεταξύ τους. Ἐξουδετερώνοντας μὲ τοὺς φόρους, τὴν ὑπαλληλοποίηση καὶ τὶςλοιπὲς οἰκονομικὲς «λαβές» της τὸ οἰκονομικὰ ἀνεξάρτητο ἄτομο τὸ ὑποχρεώνει νὰ συρθῆ ἱκέτης μπροστὰ στὸ Κράτος, νὰ τοῦ «δοθῆ», νὰ ὑποταχθῆ, νὰ ἐνταχθῆ, νὰ «νομιμοφρονήση», νὰ γίνη τέλος πάντων κι αὑτὸ εἴτε ἕνα ἕμμεσο ἐξάρτημα εἴτε ἕνα ἄμεσο κομμάτι μέσα στὸν γενικώτερο ἐξουσιαστικὸ σχηματισμό. ̓Αλλιῶς δὲν ἔχει πιθανότητες νὰ ἐπιζήση, τὸ περιμένει ἡ οἰκο-