Ἄν ξαναζοῦσε ὁ Πλάτων... ...ΠΩΣ ΘΑ ΕΒΛΕΠΕ THN NEKPO-ΑΡΧΑΙΟΛΑΤΡΙΑ «Πῶς θά ἦταν ἡ Ἀμερική, ἄν οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες κλασικοί δέν εἶχαν τέτοια διάδοση; Ἡ σκέψη αὐτή ταράζει τόν ὕπνο μου.» (Ἔζρα Πάουντ) Τὸ νὰ ἔχῃ κανεὶς ἱστορικὴ συνείδηση ὑπῆρξε πάντα τὸ ἀσφαλέστερο μέ- σον, γιὰ νὰ διασχίσῃ τὴν ἔρημο τοῦ αἰώνια ἄγνωστου μέλλοντος. Ἰδι- αίτερα σὲ «κρίσιμες» ἐποχές, σὲ περιόδους – «μεταίχμια» σὰν τὴ σημε- ρινή, τὸ νὰ κυττάξῃ κανεὶς πίσω, πρὸς τὶς ῥίζες του, εἶναι ἡ sine qua nonπροϋπόθεση γιὰ τὴν ἑρμηνεία τοῦ παρόντος καὶ τὴν κατανόηση τοῦ«οὔπω ὄντος». Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς Ἀναγέννησης ὁ Δυτικός Κόσμος ἐμπνεύστηκε, μιμήθηκε, κατόπιν μετέπλασε, παρῴδησε, ἀκό- μα καὶ ὑπονόμευσε τὸν ἀρχαῖο Ἑλληνικό Πολιτισμό. Ἀλήθεια ἐπίσης εἶναι ὅτι ἡ Δύση, ἀκόμα καὶ αὐτὴ τῆς Ἀναγέννησης, ὑπῆρξε θεμελιωμένη κυρίως στὸν Χριστιανισμὸ καὶ κατὰ ἕνα ποσοστὸ στὴ Ρωμαϊκὴ κρατικὴ παράδοση. Ἡ Ἑλλά- δα δὲν ἦταν ποτὲ ἡ κυρίαρχη ἐπίδραση –σὰν τὸνΧριστιανισμό ἢ τὴ Ρώμη – καὶ κατὰ συνέπεια ἡ Κλασικὴ Σκέψη ἦταν πάντα διαθέσιμη, γιὰ νὰ χρησιμοποιηθῇ ὡς μέσον ἐλέγχου τῶν ἰσχυουσῶν ἀξιῶν τοῦ Δυτικοῦ Κόσμου. Ἡ ἱστορικὴ αὐτὴ πραγματικότητα εἶναι ἡ αἰτία ἀφ’ ἑνὸς τῶν τόσων παραχαράξεων καὶ πλαστο- γραφήσεων τοῦ ἀρχαίου Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ ἀπὸ τοὺς Δυτικοὺς καὶ ἀφ’ ἑτέ- ρου τῆς αἰώνιας ζωντάνιας τοῦ Κλασικοῦ Πνεύματος. Ἰδιαίτερα οἱ Ἕλληνες ἱστορικοί, ἱστοριοδίφες καὶ ἐρευνητὲς εἶχαν ν’ ἀντι- μετωπίσουν κάθε φορὰ μπροστά τους καὶ τὸν ἐλλοχεύοντα κίνδυνο τῆς μου- σειακῆςἀντιμετώπισης τοῦ Ἑλληνικοῦ Πνεύματος. Ὑπονομευμένοι οἱ Νε- οέλληνες ἀπὸ τὸ σύμπλεγμα κατωτερότητας ἔναντι τῶν Δυτικῶν ἐξ αἰτίας τῶν 400 χρόνων τῆς τουρκοκρατίας ἀντιμετώπιζαν τὰ ἐπιτεύγματα τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων ὡς βεβηλωμένους φαραωνικοὺς τάφους. Ἡ προγονο- πληξία καὶ ἡ στεῖρα ἀρχαιολατρία ὑπῆρξαν τὸ σῆμα κατατεθὲν τοῦ νεοελ- ληνικοῦ κρατιδίου ἀπὸ τὴ Βαυαροκρατία καὶ ἐντεῦθεν. Ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ ἀντιλαμβανόταν ὡς «Ἀρχαία Ἑλλάδα» ὁ δυτικοευρωπαϊκὸς νεοκλασικισμὸς δὲνἦταν ἡ πραγματικὴ ἀρχαία Ἑλλάδα ἀλλὰ μιὰ φαντασίωση Εὐρωπαίων φιλελλήνων διαφωτιστῶν. Χαρακτηριστικὸ καὶ ἐνδεικτικὸ παρά- δειγμα αὐτῆς τῆς ἱστορικῆς πλάνης ἀποτελεῖ ἡ λεγόμενη «νεοκλασικὴ» ἀρχιτε- κτονική. Ὡς γνωστόν, οἱ Βαυαροὶ καὶ ὁ Ὄθων γέμισαν τὴν τότε Ἀθήνα τοῦ 1840 μὲ «νεοκλασικὰ» κτήρια, θεωρώντας ὅτι ἔτσι νεκρανασταίνουν τὴν ἀρχαία ἑλλη- νικὴ ἀρχιτεκτονική. Δὲν γνώριζαν βέβαια ὅτι τὰ ἀρχαῖα ἀθηναϊκὰ σπίτια ἔμοι- αζαν μὲ τὰ λεγόμενα «τουρκόσπιτα» μὲ τὰ «λιακωτὰ» - «χαγιάτια», τὶς ἐσωτε- ρικὲς αὐλὲς (αἴθρια) καὶ τὰ «γκάγκαρα»... Ἔτσι γκρεμίζοντας τὰ «τουρκόσπιτα» τῶν «γκάγκαρων» καὶ ἐγκαινιάζοντας νεοκλασικά, ἀντὶ νὰ νεκρανασταίνουν τὴν ἀρχαία παράδοση, τὴν σκότωναν ἐξ ἀγνοίας, προκειμένου νὰ δώσουν σάρκα καὶ ὀστᾶ στὶς φαντασιώσεις τοῦ Ρομαντισμοῦ τοῦ 19ου αἰῶνα. Οἱ Νεοέλληνες βέ- βαια, σὲ ἀκόμη μεγαλύτερη ἄγνοια ζώντας, ἀκολούθησαν πιστὰ τοὺς Δυτικοὺς