ΜΕΤΕΟΡΙΣ)Μ ο | Η σφοδρὴ κι ὁλόπλευρη ἐπίθεση τῆς ἀπρόσωπης ἐξουσίας γενικὰ κατὰ τοῦ προσώπου, τῆς αὐτοδυνα- µίας κι αὐτοτέλειας τοῦ ἀτόμου, εἶναι βέβαια παλιὸ φἀινόμενο, ποὺ ἐξαπλώ- νεται ὅλο καὶ πιὸ πολὺ, προϊόντος τοῦ χρόνου, καὶ στὸ βαθμὸ ποὺ ἡ ἐξουσία, χάρη στὴν Τεχνολογία ποὺ στράτευσε στὴν ὑπηρεσία της καὶ τὶς ἀνεπτυγμέ- νες πολιτικὲς «τεχνικές» της, ἔχει ἀ- ποκτήσει φοβερὲς πράγματι δυνατότη- τες ἐκμηδενίσεως τῆς ἀτομικότητας. Τὸ θέµα αὐτὸ ἐδῷ ἐντοπίζεται σὲ μιὰ εἰδικὴ ὅσο καὶ ἄκρως χαρακτηριστικἢ πτυχή του, δηλαδὴ τὴν ἐξουδετέρωση τῆς οἰκονομικῆς αὐτοτέλειας καὶ αὐ- τοδυναµίας τοῦ ἀτόμου, ποὺ σήµερα πιὰ φαίνεται ὅτι ὁλοκληρώνεται κι ἐπι- τυγχάνεται ὁριστικά. Εἶναι ὁλοφάνε- ρο, ὅτι τουλάχιστον κατὰ τὴν 4θετία τοῦ Μεταπολέμου ὁ Καπιταλομαρξι- σμὸς ἔχει σταδιακὰἁ τόσο πολὺ θέσει ὑ- πὸ τὸν ἔλεγχό του τὴν ἀτομικὴ οἰκονο- μικὴ αὐτοτέλεια, ὥστε στὴν πραγµατι- κότητα νὰ μὴν ὑπάρχη καμμιὰ κατη- γορία ἐπαγγελματιῶν, εἰσοδηματιῶν, ἐπιστημόνων, καλλιεργητῶν, παραγω- γῶν πάσης φύσεως ἀγαθῶν, ὑπαλλή- λων καὶ γενικὰ δημιουργῶν ὑλικῶν ἤ ᾿πνευματικῶν ἔργων, ποὺ ἡ οἰκονομική τους ἐπιβίωση νὰ μὴν ἐξαρτᾶται ἀπο- κλειστικὰ ἤ ἐν μέρει, ἄμεσα ἤ ἔμμεσα, ἀπὸ τὴν ἔγκριση ἤ ἀνοχή τῆς ἐξου- σίας. Τῷ ὄντι, εἴτε βιομήχανος εἴτε γε- ὠργὸς εἴτε ἰδιοκτήτης γῆς ἤ ἀστικῶν ἀκινήτων εἴτε ἔμπορος εἴτε συγγρα- φεύς, καλλιτέχνης, διανοούμενος γενι- κὰ εἴτε ὁτιδήποτε ἄλλο εἶναι κανείς, εἶναι ἕρμαιο τῆς οἰκονομικῆς καταπιέ- σεως τοῦ σύγχρονου Κράτους, ἀστικο- καπιταλιστικοῦ ἤ μαρξιστικοῦ, ποὺ μὲ χίλιους τρόπους, θετικοὺς ἤ ἀρνητι- κούς, ποὺ κλιµακώνονται ἀπὸ τὴ λη- στρικὴ φορολογία µέχρι τὶς ἐλεγχόμε- νες δανειοδοτήσεις ἤ ἐπιδοτήσεις, κι ἀπὸ τὶς νομικὲς παρεμβάσεις μέχρι τὶς δυναμικὲς «πριμοδοτήσεις», ὑποδου- λώνει καθ᾽ ὁλοκληρίαν τὸ οἰκονομικὰ ---δημιουργικὰ δρῶν ἄτομο καὶ συναρ- τὰ καίρια τὴν τύχη του καὶ τὴν προκο- πή του ἀπὸ τὴν ἐξουσιαστικὴ ἀνοχὴ ἤ τὴν ἐξουσιαστικὴ ἐχθρότητα. Ὅπως ἔχουν διαμορφωθεῖ σήµερα τὰ πράγ- ματα, τὰ μόνα «οἰκονομικῶς ἀνεξάρ- τητα» ἄτομα εἶναι πιὰ μερικοὶ περιθω- ριακοί, παρίες, ὡρισμένα εἴδη «Χίππυ- δων» ἤ ἀλητῶν, ποὺ ἔχοντας ἀποδε- χθῆ ἕνα εἶδος κτηνώδους ζωῆς δὲν ἔ- χουν ἀνάγκη «προσφυγῆς» σὲ οἰκονο- μική τους ὑποδούλωση στὴν ἐξουσία, γιὰ νὰ «σταθοῦν» κοινωνικὰ καὶ οἶκο- νομικά. ΠΞϑ.ι εἶναι ἐξώφθαλμο, ὅτι µονα- δικὸς στόχος τῆς ἀπόλυτης αὐτῆς παγκυριαρχίας τῆς ἐξουσίας στὸν οἱ- κονομικὸ τοµέα εἶναι ἡ ἐκμηδένιση τῆς ἐλευθερίας. Εξουσία -- ὄχι ἡ ἔ- ναρχη ὁμάδα, γιὰ νὰ ἐξηγούμεθα, ἆλ- λὰ ἡ διαστροφή της --- κι ἐλευθερία εἷ- ναι στὴν πραγματικότητα πράγματα ποὺ θανάσιμα ἀντιμάχονται μεταξύ τους. Ἐξουδετερώνοντας μὲ τοὺς φό- ρους, τὴν ὑπαλληλοποίηση καὶ τὶςλοι- πὲς οἰκονομικὲς «λαβές» της τὸ οἰκο- νομικὰ ἀνεξάρτητο ἄτομο τὸ ὑποχρε- ώνει νὰ συρθῆ ἱκέτης μπροστὰ στὸ Κράτος, νὰ τοῦ «δοθῆ», νὰ ὑποταχθῆ, νὰ ἐνταχθῆ, νὰ «νομιμοφρονήση», νὰ γίνη τέλος πάντων κι αὑτὸ εἴτε ἕνα ἕμ- μεσο ἐξάρτημα εἴτε ἕνα ἄμεσο κομμά- τι µέσα στὸν γενικώτερο ἐξουσιαστικὸ σχηματισμό. ᾽Αλλιῶς δὲν ἔχει πιθανό- τητες νὰ ἐπιζήση, τὸ περιμένει ἡ οἰκο-