ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Πῶς ἡ Ἑλληνικὴ Μυθολογία γίνεται «Λούκυ Λοὺκ» Κύριε διευθυντά, Ἤδη σὲ παλαιότερη ἐπιστολὴ πρὸς τὸ περιοδικό σας («Δαυλός», τ. 194, Φεβρ. 1998) εἶχα ἐπισημάνει τοὺς κινδύνους ἀπὸ τὴν ἐπιχειρούμενη θεαματοποίηση τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς Μυθολογίας, ποὺ προωθεῖ ἡ παγκόσμια βιομηχανία τοῦ θεάματος μέσα ἀπὸ τὸν κινηματογράφο, τὴν τηλεόραση κ.ο.κ. Φαίνεται ὅμως πὼς τὸ θέμα ἀρχίζει νὰ λαμβάνῃ ἰδιαίτερες διαστάσεις, καθὼς μετατρέπεται ἀπὸ ἀκαλαίσθητο ξενικὸ ἐφεύρημα σὲ προτεινόμενο πολιτιστικὸ καὶ ἀναπτυξιακὸ πρότυπο γιὰ τὴ σημερινὴ κοινωνική μας πραγματικότητα. Συγκεκριμένα στὶς στῆλες τῆς κυριακάτικης «Καθημερινῆς» (10/6/2001, σελ. 4) φιλοξενήθηκε συνέντευξη τοῦ ὑπουργοῦ Ἀνάπτυξης κ. N. Χριστοδουλάκη, στὴν ὁποία μεταξὺ ἄλλων διαβάσαμε καὶ τὴ σχετικὴ ἐξαγγελία γιὰ τὴ δημιουργία ἑνὸς θεματικοῦ πάρκου στὴν Ἀνάβυσσο μὲ ἀντικείμενο τὴν Ἑλληνικὴ Μυθολογία, ποὺ σκοπὸ θὰ ἔχῃ τὴν προσέλκυση τουριστῶν ὑψηλοῦ εἰσοδήματος. Ἡ ἐξαγγελία αὐτὴ συνώψιζε τὸ γενικώτερο πνεῦμα της στὰ ἑξῆς: «Ὅλες οἱ χῶρες ἔχουν κάνει [σ. θεματικὰ πάρκα]. Ἡ Πορτογαλία γιὰ παράδειγμα ἔστησε τέτοιο πάρκο μὲ θέμα τὸν Λούκυ Λούκ. Ἐμεῖς μιλᾶμε γιὰ μυθολογικὸ πάρκο, ὥστε νὰ μᾶς συνδέσῃ καὶ μὲ τοὺς Ὀλυμπιακοὺς Ἀγῶνες τοῦ 2004.» Μὲ μιὰ πρώτη ματιὰ διαφαίνεται ἀπὸ τὰ παραπάνω τὸ ἄσκοπο καὶ ἄκαιρο αὐτῆς τῆς σύγκρισης ἀνάμεσα σ’ ἕνα προϊὸν μυθοπλασίας – ὅπως τὸ προαναφερόμενο παράδειγμα – καὶ σ’ ἕνα ἀδιάσπαστο μέρος τῆς ἀρχαίας πολιτιστικῆς κληρονομιᾶς, ποὺ εἶναι ἡ Μυθολογία. Ἡ προοπτικὴ ὅμως μεταχείρισης τῆς Μυθολογίας κατὰ τρόπο ἀνάλογο πρὸς τὰ ὑπόλοιπα θεματικὰ πάρκα καὶ ὑπὸ τὸ πρόσχημα μιᾶς δῆθεν ἑλληνοκεντρικῆς αὐθεντίας, ποὺ ὑποτίθεται ὅτι ἐξασφαλίζει ἡ ἀναφορικότητα τοῦ θέματος στὸ χῶρο, δὲν μοιάζει νὰ ἐξιλεώνῃ ποιοτικὰ τὸ μέγεθος τοῦ προβλεπόμενου ἀτοπήματος – ἀντιθέτως τὸ ἀναδεικνύει –, μιᾶς καὶ ἡ ὅλη ὑπόθεση προσεγγίζεται ἀπὸ τὴν ἀρχὴ μὲ τὰ λανθασμένα κριτήρια τῆς κερδοσκοπίας καὶ τῆς θεαματοποίησης. Ἡ προκήρυξη ἀπ’ τὴν ἄλλη διεθνοῦς διαγωνισμοῦ γιὰ τὴν ἀνάθεση τοῦ ἔργου δὲν φαίνεται νὰ διασφαλίζῃ τὴν ἀποτελεσματικότητα τοῦ ἐγχειρήματος ὡς πρὸς τὸ πνευματικὸ μέρος – τὸ ἀντίθετο μάλιστα, ἂν κρίνουμε ἀπ’ τὰ μέχρι τώρα ἔξωθεν πα- Περὶ σωτηρίας τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας ἀπὸ τὴν Χριστιανικὴ Θρησκεία Κύριε διευθυντά, Ὁ Χριστιανισμὸς ἰσχυρίζεται ὅτι «διέσωσε τὸν Ἑλληνισμό, γιατὶ διέσωσε τὴν Ἑλληνικὴ Γλῶσσα». Ποία ἦταν ἡ πρόθεσις καὶ ἡ δρᾶσις τοῦ Χριστιανισμοῦ ἔναντι του Ἑλληνισμοῦ, οἱ ἀναγνῶστες τοῦ «Δαυλοῦ» καλῶς γνωρίζουν. Ἐξεταστέον ἐδῶ τὸ ἐὰν «διέσωσε» τὴν Ἑλληνικὴ Γλῶσσα. Σύμφωνα μὲ τὴν ἑλληνικὴ γραμματικὴ τὸ ρῆμα «διέσωσε»εἶναι «ἐνεργητικῆς διαθέσεως», ὅπερ σημαίνει βούλησι καὶ ἐνέργεια τοῦ ὑποκειμένου (Χριστιανισμοῦ) νὰ διασώσῃ τὴν Ἑλληνικὴ Γλῶσσα. Παρακάμπτοντες τὸ εὔλογο ἐρώτημα «ἀπὸ ποιούς ἐκινδύνευε ἡ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα;» ἂς θέσωμε τὸ ἕτερο εὔλογο ἐρώτημα: Γιατὶ νὰ διασώσῃ τὴν Ἑλληνικὴ Γλῶσσα, ἀφοῦ ἐπεδίωξε καὶ ἐπέτυχε (ἔτσι τοὐλάχιστον ἐνόμισε) τὴ συντριβὴν ὅλων τῶν λοιπῶν πολιτισμικῶν στοιχείων τοῦ Ἑλληνισμοῦ (θρησκεία , ἐπιστῆμες, τέχνες, φιλοσοφία, ἀθλητισμὸς κ.λπ.), ἀκόμα δὲ νὰ ἐξοστρακίσῃ καὶ τὸ ὄνομα Ἕλλην,τὸ ὁποῖο καὶ κατέστη ὕβρις; Ἡ ἀπάντησις εἶναι (cid:2)