Ο ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ Γλυπτικὸν μαστούρωμα Ποιός Ἡνίοχος τῶν Δελφῶν; Ποιά Ἀφροδίτη τῆς Μήλου; Ποιός Δισκοβόλος τοῦ Μύρωνος; Πᾶνε πιὰ αὐτά! Τὰ κλείδωσα στὸ χρονοντούλαπο καὶ πέταξα τὸ κλειδὶ στὴν ἀποχέτευση. Ἄλλαξαν οἱ καιροί, παλιορρωμιοί! Ἐδῶ νὰ δῆτε τὴν ἀποθέωση τῆς σύγχρονης Τέχνης. Ὄχι, θὰ σᾶς ἄφηνα νὰ βαυκαλίζεστε μὲ τὰ ἔργα τῶν ἀφωρεσμένων προγόνων σας καὶ νὰ ξεφύγετε ἀπὸ τὶς ντιρεκτίβες ποὺ ἐπιβάλλω στὴν Αἰσθητική σας. Γιὰ κάντε λοιπὸν μιὰ βολτίτσα στὴν πλατεία Κοτζιᾶ, νὰ θαυμάσετε τὸ νέο μου κατόρθωμα. Ναί, αὐτὸ εἶναι, ἀνάμεσα στὰ συντριβάνια, ἀπέναντι ἀπὸ τὸ παλαιὸ Δημαρχεῖο τοῦ πάλαι ποτὲ (εὐτυχῶς!) «κλεινοῦ ἄστεως». Πῶς; Τί ἐννοεῖτε δηλαδὴ ρωτώντας «τί εἶναι αὐτὸ τὸ τουρλουμπούκι;». Ἔ, ὄχι καὶ τουρλουμπούκι ὁ Θησέας! Μάλιστα, αὐτὸς εἶναι, ὅπως ἀκριβῶς τὸν ἐνέπνευσαν στὴν ἀξιότιμη γλύπτρια ποὺ τὸν φιλοτέχνησε, ὅπως ἄλλωστε καὶ στὸν ἄκρως φιλότεχνο δήμαρχο, ποὺ ἔθεσε τὸ ὄνομά του στὴν πλάκα κάτω ἀπὸ τὸ δικό της. Εἴδατε λοιπὸν ὁ Θησέας μου τί κάλλος, τί ρωμαλεότητα καί τί ἡρωισμό ἀποπνέει; Ἔ, πῶς δὲν τὸν εἴδατε, θὰ μὲ τρελλάνετε; Μέσα ἀπὸ τὸ σύμπλεγμα τῶν κώνων, τῶν μηνίσκων καὶ τῶν σφαιρῶν δὲν ἀντιλαμβάνεστε τὸ μεγαλεῖο του; Οὔ, νὰ μοῦ χαθῆτε, ἄσχετοι. Ἔ, βέβαια! Ποῦ νὰ καταλάβετε ἐσεῖς τὸ βαθὺ καὶ συμβολικὸ νόημα τῆς στρουκτουραλιστικῆς Τέχνης. Φθάνει ὥς ἐκεῖ τὸ μυαλό σας; Ἐσεῖς ἔχετε κολλήσει στὶς Καρυάτιδες καὶ στὴν Ἀθηνᾶ Πρόμαχο. Ἰδέα δὲν ἔχετε ἀπὸ ἀνώτερο γοῦστο. Καὶ σὰν νὰ μὴν ἔφθανε αὐτό, νά ’σου κάθε τόσο κι ἐκεῖνος ὁ Γλάρος στὸν «Δαυλό», νὰ προσπαθῇ μὲ τὰ περὶ τέχνης ἀρθρίδιά του νὰ σᾶς ἀνοίξῃ τὰ μάτια (ποὺ ἐγὼ πασκίζω νὰ σᾶς βγάλω). Ἀντὶ νὰ μοῦ πῆτε κι εὐχαριστῶ, ποὺ σᾶς ἔφτειαξα τὸ ἄγαλμα ἑνὸς ἡρωικοῦ προγόνου σας, τὸ χλευάζετε κι ἀπὸ πάνω. Ἔ, ναὶ λοιπόν ἔτσι ἦταν ὁ Θησέας κι ἄς λέῃ ὅ,τι θέλει ἡ παράδοση. Ὅσον ἀφορᾷ δὲ στοὺς ἄθλους του, δὲν τοὺς ἔπραξε, ὅπως φαντάζεστε. Οὔτε τὸ σφαιρικὸ δαχτυλάκι του δὲν κούνησε. Ἁπλῶς ἔτσι ὅπως ἦταν φρικαλέος καὶ τὸν ἀντίκρυσαν ὁ Σίνης, ὁ Σκύρων, ὁ Προυκρούστης, ὁ Μινώταυρος καὶ οἱ ὑπόλοιποι, τὰ τίναξαν ἀπὸ τὴν τρομάρα τους, χωρὶς νὰ προλάβουν νὰ βγάλουν ἄχνα. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀλήθεια, καὶ ὄχι τὰ μυθεύματα ποὺ σᾶς δίδαξαν στὸ σχολεῖο. Γι’ αὐτὸ λοιπὸν ἀπὸ τοῦδε κι ἐφεξῆς θὰ ἀκολουθῆτε τὴ γραμμὴ Αἰσθητικῆς ποὺ χαράσσω ἐγώ. Κι ἄν θέλετε περισσότερα δείγματα τῆς Τέχνης μου, πηγαίνετε καὶ στὴν πλατεία Καραϊσκάκη νὰ δῆτε τὸν «ἀγγελό» μου, ἀλλὰ καὶ στὸ Μετρὸ νὰ θαυμάσετε τὰ ἀριστουργήματα τῶν στρατευμένων καλλιτεχνῶν μου. Καὶ μακρυὰ τὸ βλέμμα ἀπὸ τὶς προθῆκες μὲ τὰ ἀνασκαφικὰ εὑρήματα, γιατὶ θὰ σᾶς φάω. Ἔτσι μπράβο! Βαθμιαῖα θὰ διαμορφώσω τὶς ἀντιλήψεις σας καὶ θὰ καλοδεχτῆτε ὅλες τὶς καλλικατζοῦρες μου. Ἐλπίζω μόνο νὰ κάνω γρήγορα, γιατί, ἐὰν ἀφυπνισθῆτε, θὰ μοῦ συμβῇ ὅ,τι συνέβη καὶ στὸ μνημεῖο τοῦ «Ὁλοκαυτώματος» στὸ Θησεῖο: κι ἐμένα καὶ τὰ ἔργα μου θὰ μᾶς σαρώσῃ ἐκ βάθρων τὸ Σάρωθρον