Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ Εἰς ἀπάντησιν τῆς ἐπικριτικῆς, γιὰ τὸ ἄρθρο τοῦ κ. Σ. Γ. Γ. Παναγιωτάτου μὲ τίτλο «Ἢ µέτρησις τῆς φλυαρίας στὴ λογοτεχνία δι᾽ ἀριθμῶν», ἐπιστολῆς τῆς ποιήτριας κ. Βενε- τίας Καπετανάκη (ποὺ δημµοσιεύσαµε στὸ προηγούμενο 300 τεῦχος τοῦ «4αυλοῦ») ὁ συντάκτης τοῦ ἐν λόγω ἄρθρου μᾶς ἀπέστειλε τὴν ἀκόλουθη ἐπιστολή: ᾿Αξιότιμε Κύριε Διευθυντά, ᾿Απὸ δέος στὸ χῶρον ποὺ τοῦ ἐξασφαλίσατε ἀδιαμφισβήτητη περιωπήν, κύρος, βαρύτητα, θὰ εἶμαι ὅσο μοῦ ἐπιτρέπεται λακωνικός... Ποὺ ἡ κ. Καπετανάκη ὑποχρεώνεται ἤδη εἰς ἀναυδίαν καὶ ἐνεότητα δὲν τὸ ἐπεδίωξα ἐγώ --- δὲν θὰ σᾶς ξαναγράψει... Ἡ ἀναίρεσις ὅλων ὅσων φθέγγεται («Δαυλός», 30/1984, σελ. 1470) φράσι πρὸς φράσιν: Β. Κ.: «.... ἡ ποίηση δὲν ἐπιδέχεται ἀνάλυση.». ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ: «᾿Ανάλυσις» (στὴ λογοτεχνία, σὲ λογοτεχνικὸ κείµενο) σηµαίνει λεπτομερῆ ἐξέτασιν, ἐξήγησιν, ἀνάπτυξιν: ἄλλως διάκρισι τῶν στοι- χείων ἐκ τῶν ὁποίων ἁπαρτίζεται ὁ γραπτὸς λόγος καὶ ἀκριβῆ ἀξιολόγησιν ἑ- κάστου, καθὼς καὶ τοῦ ὅλου. ᾽Απὸ φιλοσοφικῆς σκοπιᾶς σηµαίνει τὴν ἐκ τῆς μελέτης τῶν ἐπὶ μέρους συναγωγὴ νόμων. Αὐτά, λοιπόν, ἡ κ. Καπετανάκη τὰ... καταργεῖ. Καὶ μαζί, αὐτονόητο, [τὴν φιλολογική] κριτικὴ ἀνάλυσιν, Μπιελίνσκι, Σαίντ Μπέβ... Γιατὶ ὄχι; Ἐδῶ ποὺ φθάσαμε... Β. Κ.: «... ὁ κ. Παναγιωτᾶτος εἶναι ποιητὴς κατὰ βάσιν, πολὺ καλὸς μάλι- στα». : ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ: Χαίρω ποὺ μαθαίνω τὶ εἶμαι κατὰ βάσιν --- μὰ δὲν μοῦ πέ- φτει λόγος. Β.Κ.: «... ἡ τέχνη μας δὲν πρέπει ν᾿ ἀναλύεται. ..». ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ: (Γιὰ τὸ «μας» τὶ νὰ εἰπῶ!... Οὐ μπλέξεις). Εἶναι γνωστό, πὼς ὄργανα καὶ διαδικασίες μέτρησης τῆς τέχνης δὲν ὑπάρχουν. Τὸ ἔχω ὑπο- γραμμίσει, οἱ μετρήσεις μου ἀφοροῦν ἀποκλειστικὰ στὴν τεχνικὴ τῆς ποίη- σης ---«Δαυλός», 2971984, σελ. 1412: «Δὲν ἐπιμένω, τὸ ξαναλέω, ἡ τέχνη μᾶς διαφεύγει πάντα --- μαζὶ καὶ ἡ χρυσῆ τομὴ ἀνάμεσα οὐσιαστικὰ καὶ «προδιορι- στικά - δηλωτικά». Στὴν ἴδια σελίδα: «... ἀκριβῶς τὸ ὅτι ὁ Καβάφης βεβαιώ- νεται μείζων ποιητής, τὸ ὅτι ἔκαμε μεγάλη τέχνη, καλύπτει ὅ,τι «μικρό» περίξε- χει ἡ ποίησί του --- στὸ μέτρο ποὺ μόνο μέσα σὲ μιὰ μεγάλη τέχνη μποροῦν νὰ «χωνεύονται» μεγάλες ἐλλείψεις, ὑστερήσεις, ἀτέλειες τῆς τεχνικῆς...». Στὴν ἴδια σελίδα: «... κάνοντας τιτανική, γιγάντια τέχνη, τότε... τὶ στὴν εὐχὴ σοῦ χρειάζονται «τεχνικὲς» καὶ δὲ ξέρω τὶ ἄλλο;» Ἐπίσης, στὸ μελέτημά μου. «Τὸ γλωσσικὸν ἕκταμα τοῦ Καβάφη μὲ ἀριθμοὺς», («Τριφυλιακὴ Ἑστία», 5471983, σελ. 573), γράφω: «Νὰ ὅμως ποὺ, ἐνῶ ὄντως ἡ τέχνη μᾶς διαφεύγει, ἡ ἀναζή- τήσις, καταγραφὴ καὶ ἀνάλυσις τῶν στοιχείων τῆς τεχνικῆς τῆς ποίησης ρίχνει κάποιο φῶς στὸ χῶρο καὶ στὶς διεργασίες τῆς ἀσύλληπτης λειτουργίας τής...». Β. Κ.: «.... ἔφτασε ὁ κ. Παναγιωτᾶτος νὰ γίνει... στατιστικολόγος τῶν Ἑλλήνων ποιητῶν». ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ: «Στατιστική» εἶναι κλάδος τῶν ἐφηρμοσμένων μαθηματι- κῶν, ἀλλὰ καὶ ἡ μεθοδικὴ κατάταξις τῶν διαφόρων φαινομένων (....) καὶ ἡ ἐκ τῆς συγκρίσεως αὐτῶν συναγωγὴ συμπερασμῶν. "Αν ὄντως «ἔφτασα νὰ εἷ-