ΠΕΡΙ ΤΗΝ ΑΝΑΒΙΩΣΗ ΤΟΥ ΔΩΔΕΚΑΘΕΟΥ Ἡ «μεταμοντέρνα» ἐκδοχὴ τῆς Ἀρχαίας Ἑλλάδας ¶ρὶν ἀρκετὰ χρόνια (1993) εἴχαμε δημοσιεύσει ἕνα ἄρθρο στὸν «Δαυλὸ» (τ. 134, σελ. 7763-7771), ποὺ ἀναφερόταν σὲ μιὰ προσπάθεια ἀναβίωσης ἀρχαίων θρησκειῶν, ἡ ὁποία εἶχε ἀρχίσει νὰ ἀναφύεται στὴν Εὐρώπη καὶ μόλις τότε ἔκανε τὰ πρῶτα της βήματα στὸν ἑλλαδικὸ χῶρο. Ὁ διεθνὴς αὐτὸς «νεοπαγανισμός», γιὰ τὸν ὁποῖον εἴχαμε κάνει λόγο σ’ ἐκεῖνο τὸ ἄρθρο, σήμερα πλέον στὴν Ἑλλάδα καὶ ἐν ὄψει τῆς Ὀλυμπιάδας τοῦ 2004 ἀναζητεῖ τὴν ἐπίσημη ἔκφρασή του στὸν Δωδεκαθεϊσμὸ ὡς... «ἀνεγνωρισμένη ὑπὸ τοῦ κράτους θρησκεία». Πέραν τοῦ προφανοῦς φολκλορικοῦ χαρακτῆρα τοῦ πράγματος στὸ παρὸν ἄρθρο –ὅπως καὶ σ’ ἐκεῖνο τοῦ 1993– ἡ ἀναφορά μας δὲν εἶναι ἑστιασμένη στὰ ἐξωτερικὰ χαρακτηριστικὰ τοῦ ἐγχειρήματος τῆς ἀναβίωσης τοῦ Δωδεκαθεϊσμοῦ, ἀλλὰ στὴν οὐσία τοῦ ὅλου ζητήματος μὲ ἕναν ἀναλυτικὸ τρόπο. Στὸ παλιό μας ἄρθρο τοῦ 1993 εἴχαμε ἐπισημάνει ὅτι οἱ διάφορες κινήσεις τοῦ «νεοπαγανισμοῦ» διέστρεφαν ἐξ ἀγνοίας τὸν ἱστορικὸ πυρῆνα τῆς Ἑλληνικῆς Θρησκείας. Στὸ παρόν μας ἄρθρο θὰ προσπαθήσουμε νὰ καταδείξουμε τὴν ἱστορικότητα τοῦ Δωδεκαθεϊσμοῦ καὶ τὸν ἀντιιστορικὸ καὶ τελικὰ ἀνιστόρητο χαρακτῆρα κάθε προσπάθειας ἀναβίωσής του. Γιὰ νὰ γίνουν κατανοητὰ τὰ παραπάνω, θεωροῦμε ἀναγκαῖο προηγουμένως νὰ κάνουμε μιὰ σύντομη ἱστορικὴ ἀνασκόπηση περὶ τὴν εἰκόνα τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδας ποὺ εἶχαν διαμορφώσει οἱ Εὐρωπαῖοι ἀπὸ τὴν Ἀναγέννηση μέχρι σήμερα. Τὸ ἱστορικὸ τῆς «ἐπανανακάλυψης» τῆς Ἑλλάδος Τὴν ὥρα ποὺ κατέρρεε τὸ Βυζάντιο, γιὰ πολλοὺς καὶ ποικίλους –ἱστορικοὺς πάντως– λόγους στὴ Δύση ἀνέτελλε ἡ ἐποχὴ τῆς Ἀναγέννησης, ἡ ὁποία ἀνεκάλυπτε ἐκ νέου τὴν ἀρχαία Ρώμη καὶ μέσῳ αὐτῆς μοιραῖα καὶ τὴν Ἑλλάδα. Στὸν ἴδιο τὸν ἑλληνικὸ χῶρο, ἄν ἐξαιρέσῃ κανεὶς τὴν πρωτεύουσα τῆς παραπαίουσας αὐτοκρατορίας Κωνσταντινούπολη, ἡ ἀρχαία (προχριστιανικὴ) Ἑλλάδα τοῦ παρελθόντος δὲν σήμαινε πολλὰ πράγματα. Χαρακτηριστικὴ εἶναι ἡ μαρτυρία τοῦ περιηγητοῦ Κυριάκο ντὲ Πιτζικόλλι, ὁ ὁποῖος τὸ 1437 ἀναζήτησε τοὺς Δελφοὺς καὶ οἱ κάτοικοι τοῦ χωριοῦ Καστρὶ (τὸ ὁποῖο ἦταν κτισμένο πάνω στὰ ἐρείπια τοῦ Ναοῦ τοῦ Ἀπόλλωνα) δὲν ἤξεραν τί-