Ἡ μόνη πνευματικὴ «μαγιὰ» Τὸ τεῦχος ποὺ κρατᾶτε στὰ χέρια σας εἶχε στοιχειοθετηθῆ ἕξι ἡμέρες, προτοῦ οἱ παράφρονες τῆς ἱστορικὰ ἀποθνήσκουσας Θεοκρατίας ὀργιάσουν μέσα στὸν ποταμὸ τοῦ αἴματος ποὺ πήγασε ἀπὸ τὸν θρησκευτικὸ φανατισμὸ τὴν 11η Σεπτεμβρίου. Δὲν ἦταν «προφητικὸ» («προφητεῖες» δὲν γίνονται κάτω ἀπὸ τὸν ἑλληνικὸ οὐρανό, εἶναι κι αὐτὲς ἕνα ἀπὸ τὰ δηλητηριώδη προϊόντα τῆς ἀσιατικῆς ἐρήμου). Ἦταν πόρισμα τῆς σύνθεσης τοῦ Χθὲς καὶ τοῦ Σήμερα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἀναπότρεπτα παράγεται τὸ Αὔριο (ἀπὸ «τὰ τ’ ἐόντα πρὸ τ’ ἐόντα τὰ τ’ ἐσσόμενα», ἐπὶ τῶν ὁποίων στηρίχθηκε ἡ Μαντική, ἡ ἐπιστήμη τοῦ Ἀπόλλωνος, τοῦ θεοῦ ποὺ τόσο «ἠγάπησε τὴν ἀλη´θειαν», ὅπως γράφει ὁ ἀρχιερέας του Πλούταρχος στὸ «Περὶ τοῦ E τοῦ ἐν Δελφοῖς»). M’ ἄλλα λόγια ἦταν ἔλλογη πρόβλεψη - συνέπεια τῆς σταθερῆς κεντρικῆς ἰδέας τοῦ περιοδικοῦ αὐτοῦ, ἀπὸ τότε ποὺ ἐκδόθηκε πρὶν 20 ἀκριβῶς χρόνια, ὅτι δὲν ὑπάρχει παρὸν καὶ μέλλον γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα, ἂν δὲν γνωρίζῃ τὸ ἀληθινὸ παρελθόν της, ποὺ ἐπαναλαμβάνεται κουραστικὰ στὶς σελίδες μας, ὅπως γνωρίζουν οἱ ἀναγνῶστες μας. ὉΓιαχβισμὸς μὲ τὰ τρία γνήσια ἰδεολογικὰ τέκνα του, τὸν Ἰουδαϊσμό, τὸν Χριστιανισμὸ καὶ τὸν Ἰσλαμισμό, λειτουργεῖ παντοῦ καὶ πάντοτε μὲ τὸν ἴδιο τρόπο εἴτε διὰ τῆς γενοκτονίας ἕξι ἐθνῶν ἀπὸ τὸν Ἰησοῦ τοῦ Ναυῆ εἴτε διὰ τῆς γενοκτονίας τῶν κατοίκων τῆς κοιτίδας τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους (Θηβῶν, Ἐλευσίνας, Μεγάρων, Κορίνθου, Ἄργους, Σπάρτης καὶ Ὀλυμπίας – οἱ Ἀθηναῖοι γλύτωσαν προσωρινά, διότι κήρυξαν πανστρατιὰ) ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς τοῦ Ἁγίου Θεοδοσίου τοῦ Μεγάλου ἢ τῶν ὁμοίων του εἴτε διὰ τῆς σφαγῆς ἑκατομμυρίων «ἀπίστων» ἀπὸ τὸ 622 μ.X., τὸ ἔτος τῆς Ἐγίρας τοῦ Μωάμεθ, ἕως σήμερα ἀπὸ τοὺς πιστούς του. Καὶ πρὸ παντὸς εἶναι ὁ μόνιμος ἐμπνευστής, σημαιοφόρος καὶ ὁδηγὸς τῶν ἐχθρῶν τοῦ Πολιτισμοῦ – ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς ἐκτελεστὲς τοῦ Διατάγματος «Ἔς ἔδαφος φέρειν» τοῦ 392 μ.X. κατὰ τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπιστήμης καὶ Τέχνης μέχρι τοὺς Ταλιμπάν, ποὺ ἐξαφάνισαν τὸ 2001 μ.X. ἀπὸ προσώπου γῆς τὸ προϊσλαμικὰ ἔργα τέχνης στὸ Ἀφγανιστὰν (βλ. «Δαυλόν», τ. 230, 231, 232). Τὸ μήνυμα γιὰ τοὺς ἔχοντες ἁπλῶς κάποια ἀόριστη ἰδέα γιὰ τὴν ἀναγκαιότητα τῆς ἑλληνικότητας ὡς μοναδικοῦ μέλλοντος μιᾶς ἑνωμένης πολιτισμένης ἀνθρωπότητας εἶναι σαφές: Τὰ παιχνίδια τοῦ ἐναγκαλισμοῦ μὲ ἕνα ἀπὸ τὰ προαναφερθέντα τέκνα τοῦ (διαλυόμενου λόγῳ τῆς ἐξαπλώσεως τῆς ἑλληνικότητας σ’ ὅλο τὸν πλανήτη καὶ γι’ αὐτὸ σπασμωδικὰ καὶ ἀπελπισμένα ἀντιδρῶντος) Ἀσιατικοῦ Σκότους, ἔστω σὰν ἀντίβαρο πρὸς τὰ δύο ἄλλα, εἶναι θανατηφόρο κυριολεκτικὰ καὶ ἱστορικά. Ἡ μίξη τοῦ ἄταφου πτώματος τῆς Θεοκρατικῆς Ἀλογίας μὲ τὸν Ἑλληνικὸ Λόγο, ποὺ ἐπιχειρήθηκε ἀπὸ τὸ σκοτεινὸ κομμάτι τῆς ἐξουσίας ποὺ μεταπολεμικὰ ἐπέδραμε καὶ ἐλέγχει τώρα πολιτικὰ καὶ ἰδεολογικὰ τὶς ΗΠΑ, ἔφτειασε τὴ σημερινὴ «κομμένη μαγιά», μὲ τὴν ὁποία δὲν μπορεῖ νὰ παρασκευασθῇ ἡ σούπα τῆς δῆθεν παγκοσμιότητας τῶν μαγείρων της. Καὶ καταλήγουμε μὲ τὴν ἐπανάληψη τοῦ τελικοῦ μηνύματος τοῦ πρώτου ἀρθριδίου τοῦ τεύχους αὐτοῦ (ποὺ εἶχε γραφτῆ στὶς 28 Αὐγούστου): Ἡ γενεσιουργός, ἡ γόνιμη, ἡ μοναδικὴ πνευματικὴ «μαγιὰ» γιὰ τὴν ἱστορικὴ ζύμωση μιᾶς νέας ἑνιαίας ἀνθρωπότητας εἶναι ὁ Ἑλληνικὸς Πολιτισμός. Ὅσοι δὲν τὸ καταλαβαίνουν αὐτὸ αὐτόματως ἀποβάλλονται ἀπὸ τὸ ἱστορικὸ γίγνεσθαι. Δ.I.Λ. 11-9-01