15332 ΔΑΥΛΟΣ/239, Νοέμβριος 2001 πίας καὶ ἀπεριόριστης ἀγάπης πρὸς ὅλες τὶς κατευὅτι ἡ ἐπιλογὴ τῆς συγκεκριμένης φωτογραφίας εἶναι θύνσεις. Ἔφερε βέβαια τὸ μοναχικὸ σχῆμα, τὸ ὁποῖο πολὺ ἀτυχής. Ἐλπίζω τοὐλάχιστον ὅτι ὁ ἄνθρωπος ποὺ καὶ σεβόταν, αὐτὸ ὅμως δὲν τὴν ἐμπόδιζε νὰ ἔχῃ τὸ ἔκανε αὐτὴ τὴν ἐπιλογή, ἀφοῦ διασταυρώσει τὶς πληἀπροκατάληπτο, τὴν παντελῆ ἔλλειψη ἔστω καὶ ἴχνους ροφορίες μου, θὰ κάνῃ κάποια μνεία, γιὰ νὰ ἐπανορφανατισμοῦ, τὴ σιωπηλή, ἀνιδιοτελῆ προσφορὰ σὲ θώσῃ τὸ λάθος του. Κανένας μας δὲν διαθέτει τὸ ἀλάὅλα σχεδὸν τὰ μέρη τοῦ πλανήτη, τὴν ἠθελημένη ἀκτηθητο, καὶ θὰ τὸν τιμήσῃ ἰδιαίτερα, ἂν ὁ δημοσιογράφος μοσύνη, τὴ μεγάλη ἀγάπη πρὸς τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ τὸ παραδεχθῇ. φιλοσοφία καὶ πολιτισμό, στὰ ὁποῖα ἀναφερόταν συΜὲ μεγάλη ἐκτίμηση Εὔη Τσούχλαρη χνά, τὸ ἀδογμάτιστο. Ἐπειδὴ εἶχα τὴν εὐτυχία νὰ συναναστραφῶ ἀπὸ κοΚαθηγήτρια, Ντράφι Πικερμίου ντὰ αὐτὴ τὴ σπάνια λαμπερὴ προσωπικότητα, πιστεύω Y.Γ. Παρακαλῶ ἡ ἐπιστολή μου αὐτὴ νὰ δημοσιευθῇ. Σημείωση «Δ»:Ἡ δημοσίευση μιᾶς φωτογραφίας δὲν ἀποτελεῖ «λάθος», ὅπως τὸ θεωρεῖ ἡ ἐπιστολογράφος. Οἱ φωτογραφίες δὲν περιέχουν διαστρεβλώσεις, ψεύδη ἢ ἰδεοληψίες, δείχνουν τὰ πράγματα, ὅπως εἶναι. Ἑπομένως τὸ νὰ μᾶς ἀρέσῃ ἢ ὄχι μία φωτογραφία ὀφείλεται ἀποκλειστικὰ σ’ ἐμᾶς κι ὄχι σ’ αὐτήν. Ἡ δημοσιευθεῖσα φωτογραφία ἄλλωστε δὲν ἀποσκοποῦσε σὲ τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὸ νὰ δείξῃ χειροπιαστὰ καὶ αὐθεντικὰ τὴν κάλυψη τῆς κεφαλῆς τῶν γυναικῶν, ὅπως τὴν ἐντέλλεται ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Οἱ ἀρετὲς τῆς φωτογραφιζόμενης μοναχῆς Γαβριηλίας, ποὺ ἀναφέρει ἡ ἐπιστολογράφος, δὲν ἀμφισβητοῦνται στὴ λεζάντα τῆς φωτογραφίας, οὔτε ἄλλως πως θίγεται ἡ μνήμη τῆς συγκεκριμένης καλόγριας. Ἡ ἀπόδοση τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος στὴ γυναῖκα Ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, λος μέσα στὴ μετάφραση τῶν O´ τῆς Παλαιᾶς ΔιαθήΣτὸ τεῦχος 236-237 τοῦ περιοδικοῦ σας, στὴ σελίδα κης. Τὸ ἄλλο σκέλος ἔχει τὴν ἀρχή του στὴν Ἀθήνα, 15199, παρουσιάζεται ἄρθρο τοῦ κ. Τσίτσου μὲ τίτλο ἀπὸ τὴν ἡμέρα ποὺ ἡ Ἀσπασία ἔγινε γυναῖκα τοῦ Πεἡ «Θέση τῆς Γυναίκας στὴ Χριστιανικὴ Διδασκαλία, ρικλῆ [...]. Τὴν ἐποχὴ τοῦ Πυθαγόρα οἱ γυναῖκες ἦταν Πρότυπο τὸ Ὑποχείριο στὸν Ἄνδρα», καὶ θὰ ἤθελα ἱέρειες μέσα στὸ σπίτι. Ἕνα ἰνδικὸ γνωμικὸ λέει ὅτι, νὰ συνεισφέρω τὰ ἑξῆς: ὅπου ἡ γυναῖκα εἶναι σεβαστή, ἐκεῖ κατοικοῦν οἱ θεΤὸ ἐν λόγῳ πρόβλημα δὲν ἀρχίζει μὲ τὸν φερόμενο οί. ὡς ἀπόστολο τῶν Ἐθνῶν Παῦλο, ἀλλὰ ἔχει τὸ ἕνα σκέἙπομένως ἡ ἀπόδοση τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτή- Θεσπιεῖς στὶς Θερμοπύλες ἢ οἱ Ἀθηναῖοι στὸ Μαραθῶνα δὲν ἔπραξαν κάτι τέτοιο. Τὸ ἐμβατήριο «ἴτε, παῖδες Ἑλλήνων»δὲν ἀναφέρει τίποτα γιὰ τοὺς πολῖτες ἢ τὸ πολίτευμα. Ἀναφέρει ὅτι οἱ πολῖτες (τοὺς ὁποίους δὲν ὀνομάζει ἔτσι, καθ’ ὅτι ἡ μάχη δὲν εἶναι γιὰ ἕνα πολιτικὸ κατασκεύασμα, τὴν πόλη-κράτος, ἀλλὰ γιὰ τὴν Ἑλλάδα καὶ τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος) διαθέτουν ἐξαιρετικὰ συγκεκριμένες ὀντότητες πρὸς ὑπεράσπιση: Βωμούς, πατρίδα, τεμένη, ἑστίες, πολλὰ μὲ θρησκευτικὴ χροιά, ἀλλὰ ὅλα μὲ σαφέστατη σύνδεση μὲ τὴ γῆ. Ἂν ὁ Καστοριάδης ὡς ἀριστερίζων εἶχε πρόβλημα μὲ τὸ θέμα τῆς ὡριοθετημένης πατρικῆς γῆς, καὶ ὁ Θουκυδίδης τοῦ δίνει ἐπιχειρήματα, δὲν σημαίνει ὅτι ἔτσι σκέφτονταν οἱ Ἀρχαῖοι Ἕλληνες (καὶ σαφῶς δὲν καθιστᾶ «ἀδογμάτιστο» τὸν Καστοριάδη, ποὺ ἐξ ἴσου σαφῶς μπορεῖ νὰ χαρακτηριστῇ – ἂν καὶ κάπως ὑπερβολικὰ – πανεπιστήμων). Ὅσοι εἶπαν τὴ βαρειὰ κουβέντα στὸ Θεμιστοκλῆ καταλάβαιναν ὅτι πατρίδα καὶ πόλις ἔχουν ἀδιαμφισβήτητη «γήινη» ὑπόσταση (καὶ τὸ λένε οἱ Ἀθηναῖοι ἀντιπρόσωποι στὴ Σπάρτη τὴν παραμονὴ τοῦ Πελοποννησιακοῦ Πολέμου τὸ 432 π.X. σύμφωνα μὲ τὴν περιγραφὴ τοῦ ἴδιου τοῦ Θουκυδίδη.) Τὸ ἴδιο θεώρησαν καὶ οἱ Ἀθηναῖοι, ποὺ ἐξαγριώθηκαν τὸ 430 π.X. ἐξ αἰτίας τοῦ σχεδίου τοῦ Περικλῆ νὰ ἐγκαταλείψῃ τὴν ὕπαιθρο μὲ τὰ σπίτια, τοὺς ναοὺς καὶ τὶς ἑστίες τους καὶ τοὺς οἰκογενειακούς τους τάφους στὴν ἀρχὴ τοῦ B´ Πελοποννησιακοῦ Πολέμου. Τὸ βλέπουμε στὸν Ξενοφῶντα στὰ «Ἑλληνικὰ» πρὸ τῆς β´ μάχης τῆς Μαντινείας. Ὅλοι πεθαίνουν γιὰ τὴν πατρίδα πολεμώντας μαζὶ μὲ τοὺς συμπολῖτες τους καὶ ὄχι γιὰ τοὺς συμπολῖτες τους. Ὁ ἀθηναϊκὸς ὅρκος τὸ δείχνει σαφῶς καὶ περίτρανα. Γίνεται στὰ προϊόντα τῆς ἀττικῆς γῆς. «Οὐκ ἐλάττω» δὲν σημαίνει μὲ λιγώτερους κατοίκους. Σημαίνει μὲ λιγώτερη ἔκταση καὶ λιγώτερη ἀρχὴ/ἐξουσία. Ὁ Θουκυδίδης, αἱρετικὸς συγγραφέας μετὰ τὴν ἧττα, σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ ἡ Δημοκρατία ἀμφισβητεῖται (cid:2)