15332 ΔΑΥΛΟΣ/239, Νοέμβριος 2001 πίας καὶ ἀπεριόριστης ἀγάπης πρὸς ὅλες τὶς κατευ- θύνσεις. Ἔφερε βέβαια τὸ μοναχικὸ σχῆμα, τὸ ὁποῖο καὶ σεβόταν, αὐτὸ ὅμως δὲν τὴν ἐμπόδιζε νὰ ἔχῃ τὸ ἀπροκατάληπτο, τὴν παντελῆ ἔλλειψη ἔστω καὶ ἴχνους φανατισμοῦ, τὴ σιωπηλή, ἀνιδιοτελῆ προσφορὰ σὲ ὅλα σχεδὸν τὰ μέρη τοῦ πλανήτη, τὴν ἠθελημένη ἀκτη- μοσύνη, τὴ μεγάλη ἀγάπη πρὸς τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ φιλοσοφία καὶ πολιτισμό, στὰ ὁποῖα ἀναφερόταν συ- χνά, τὸ ἀδογμάτιστο. Ἐπειδὴ εἶχα τὴν εὐτυχία νὰ συναναστραφῶ ἀπὸ κο- ντὰ αὐτὴ τὴ σπάνια λαμπερὴ προσωπικότητα, πιστεύω ὅτι ἡ ἐπιλογὴ τῆς συγκεκριμένης φωτογραφίας εἶναι πολὺ ἀτυχής. Ἐλπίζω τοὐλάχιστον ὅτι ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἔκανε αὐτὴ τὴν ἐπιλογή, ἀφοῦ διασταυρώσει τὶς πλη- ροφορίες μου, θὰ κάνῃ κάποια μνεία, γιὰ νὰ ἐπανορ- θώσῃ τὸ λάθος του. Κανένας μας δὲν διαθέτει τὸ ἀλά- θητο, καὶ θὰ τὸν τιμήσῃ ἰδιαίτερα, ἂν ὁ δημοσιογράφος τὸ παραδεχθῇ. Μὲ μεγάλη ἐκτίμηση Εὔη Τσούχλαρη Καθηγήτρια, ΝτράφιΠικερμίου Y.Γ. Παρακαλῶ ἡ ἐπιστολή μου αὐτὴ νὰ δημοσιευθῇ. Σημείωση «Δ»:Ἡ δημοσίευση μιᾶς φωτογραφίας δὲν ἀποτελεῖ «λάθος», ὅπως τὸ θεωρεῖ ἡ ἐπιστολογράφος. Οἱ φωτογραφίες δὲν περιέχουν διαστρεβλώσεις, ψεύδη ἢ ἰδεοληψίες, δείχνουν τὰ πράγματα, ὅπως εἶναι. Ἑπομένως τὸ νὰ μᾶς ἀρέσῃ ἢ ὄχι μία φωτογραφία ὀφείλεται ἀποκλει- στικὰ σ’ ἐμᾶς κι ὄχι σ’ αὐτήν. Ἡ δημοσιευθεῖσα φωτογραφία ἄλλωστε δὲν ἀποσκοποῦσε σὲ τί- ποτε ἄλλο ἀπὸ τὸ νὰ δείξῃ χειροπιαστὰ καὶ αὐθεντικὰ τὴν κάλυψη τῆς κεφαλῆς τῶν γυναικῶν, ὅπως τὴν ἐντέλλεται ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Οἱ ἀρετὲς τῆς φωτογραφιζόμενης μοναχῆς Γαβριη- λίας, ποὺ ἀναφέρει ἡ ἐπιστολογράφος, δὲν ἀμφισβητοῦνται στὴ λεζάντα τῆς φωτογραφίας, οὔτε ἄλλως πως θίγεται ἡ μνήμη τῆς συγκεκριμένης καλόγριας. Ἡ ἀπόδοση τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος στὴ γυναῖκα Ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, Στὸ τεῦχος 236-237 τοῦ περιοδικοῦ σας, στὴ σελίδα 15199, παρουσιάζεται ἄρθρο τοῦ κ. Τσίτσου μὲ τίτλο ἡ «Θέση τῆς Γυναίκας στὴ Χριστιανικὴ Διδασκαλία, Πρότυπο τὸ Ὑποχείριο στὸν Ἄνδρα», καὶ θὰ ἤθελα νὰ συνεισφέρω τὰ ἑξῆς: Τὸ ἐν λόγῳ πρόβλημα δὲν ἀρχίζει μὲ τὸν φερόμενο ὡς ἀπόστολο τῶν Ἐθνῶν Παῦλο, ἀλλὰ ἔχει τὸ ἕνα σκέ- λος μέσα στὴ μετάφραση τῶν O´ τῆς Παλαιᾶς Διαθή- κης.Τὸ ἄλλο σκέλος ἔχει τὴν ἀρχή του στὴν Ἀθήνα, ἀπὸ τὴν ἡμέρα ποὺ ἡ Ἀσπασία ἔγινε γυναῖκα τοῦ Πε- ρικλῆ [...]. Τὴν ἐποχὴ τοῦ Πυθαγόρα οἱ γυναῖκες ἦταν ἱέρειες μέσα στὸ σπίτι. Ἕνα ἰνδικὸ γνωμικὸ λέει ὅτι, ὅπου ἡ γυναῖκα εἶναι σεβαστή, ἐκεῖ κατοικοῦν οἱ θε- οί. Ἑπομένως ἡ ἀπόδοση τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτή- Θεσπιεῖς στὶς Θερμοπύλες ἢ οἱ Ἀθηναῖοι στὸ Μαραθῶνα δὲν ἔπραξαν κάτι τέτοιο. Τὸ ἐμβατήριο «ἴτε, παῖδες Ἑλλήνων»δὲν ἀναφέρει τίποτα γιὰ τοὺς πολῖτες ἢ τὸ πολίτευμα. Ἀναφέρει ὅτι οἱ πολῖτες (τοὺς ὁποί- ους δὲν ὀνομάζει ἔτσι, καθ’ ὅτι ἡ μάχη δὲν εἶναι γιὰ ἕνα πολιτικὸ κατασκεύασμα, τὴν πόλη-κράτος, ἀλλὰ γιὰ τὴν Ἑλλάδα καὶ τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος) διαθέτουν ἐξαιρετικὰ συγκεκριμένες ὀντότητες πρὸς ὑπεράσπιση: Βωμούς, πατρίδα, τεμένη, ἑστίες, πολλὰ μὲ θρησκευτικὴ χροιά, ἀλλὰ ὅλα μὲ σαφέστατη σύνδεση μὲ τὴ γῆ. Ἂν ὁ Καστοριάδης ὡς ἀριστερίζων εἶχε πρόβλημα μὲ τὸ θέμα τῆς ὡριοθετημένης πατρικῆς γῆς, καὶ ὁ Θουκυδίδης τοῦ δίνει ἐπιχειρήματα, δὲν σημαίνει ὅτι ἔτσι σκέφτονταν οἱ Ἀρχαῖοι Ἕλληνες (καὶ σαφῶς δὲν καθιστᾶ «ἀδογμάτιστο» τὸν Καστοριάδη, ποὺ ἐξ ἴσου σαφῶς μπορεῖ νὰ χαρακτηριστῇ – ἂν καὶ κάπως ὑπερβολικὰ – πανεπιστήμων). Ὅσοι εἶπαν τὴ βαρειὰ κουβέντα στὸ Θεμιστοκλῆ καταλάβαιναν ὅτι πατρί- δα καὶ πόλις ἔχουν ἀδιαμφισβήτητη «γήινη» ὑπόσταση (καὶ τὸ λένε οἱ Ἀθηναῖοι ἀντιπρόσωποι στὴ Σπάρ- τη τὴν παραμονὴ τοῦ Πελοποννησιακοῦ Πολέμου τὸ 432 π.X. σύμφωνα μὲ τὴν περιγραφὴ τοῦ ἴδιου τοῦ Θουκυδίδη.) Τὸ ἴδιο θεώρησαν καὶ οἱ Ἀθηναῖοι, ποὺ ἐξαγριώθηκαν τὸ 430 π.X. ἐξ αἰτίας τοῦ σχεδίου τοῦ Περικλῆ νὰ ἐγκαταλείψῃ τὴν ὕπαιθρο μὲ τὰ σπίτια, τοὺς ναοὺς καὶ τὶς ἑστίες τους καὶ τοὺς οἰκογενειακούς τους τάφους στὴν ἀρχὴ τοῦ B´ Πελοποννησιακοῦ Πολέμου. Τὸ βλέπουμε στὸν Ξενοφῶντα στὰ «Ἑλληνικὰ» πρὸ τῆς β´ μάχης τῆς Μαντινείας. Ὅλοι πεθαίνουν γιὰ τὴν πατρίδα πολεμώντας μαζὶ μὲ τοὺς συμπολῖτες τους καὶ ὄχι γιὰ τοὺς συμπολῖτες τους. Ὁ ἀθηναϊκὸς ὅρκος τὸ δείχνει σαφῶς καὶ περίτρανα. Γίνεται στὰ προϊόντα τῆς ἀττικῆς γῆς. «Οὐκ ἐλάττω» δὲν σημαίνει μὲ λιγώτερους κατοίκους. Σημαίνει μὲ λιγώτερη ἔκτα- ση καὶ λιγώτερη ἀρχὴ/ἐξουσία. ὉΘουκυδίδης, αἱρετικὸς συγγραφέας μετὰ τὴν ἧττα, σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ ἡ Δημοκρατία ἀμφισβητεῖται �