Ἡ παγκόσμια Ἑλληνικὴ Σκέψη ἐνάντια στὴν παραγωγὴ ἠλιθίων ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΜΙΣΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ Εἶναι πολὺ λυπηρὸ σήμερα, στὸν εἰκοστὸ πρῶτο αἰῶνα, ἁπλᾶ καὶ μόνο νὰ προφέρουμε τὴ λέξη ἠλίθιος καὶ πιὸ λυπηρὸ ἀκόμα νὰ ξέρουμε ὅτι ὄχι μόνον αὐτὴ ἀνταποκρίνεται στὴν πραγματικότητα γιὰ ἕνα μεγάλο ἀριθμὸ ἀνθρώπων, ἀλλά, καὶ τὸ τραγικώτερο, ὅτι οἱ ἠλίθιοι κατασκευάζονται ἀπὸ τὰ σεβαστὰ κατεστημένα μας, πού, ἂν μποροῦμε νὰ τὰ δοῦμε καθαρὰ, θὰ τὰ βλέπαμε ὡς μιὰ διοικητικὴ ἀπὸ χαρτί, διατάξεις καὶ ὅρους Βιομηχανία Ἠλιθίων, ποὺ ὄχι μόνον ὑπάρχει τώρα, ἀλλὰ ἄρχισε νὰ ὑπάρχῃ καὶ νὰ ἀναπτύσσεται ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ γιὰ πολλοὺς λόγους ἔλειψε ἀπ’ τὴν ἱστορικὴ σκηνὴ ἡ Ἑλληνικὴ Σκέψη. Θεοκρατικοὶ καὶ ἐξουσιαστικοὶ ἐξουσιασμοί, τὶς περισσότερες φορὲς σφιχταγκαλιασμένοι σὲ ἕνα σῶμα, πῆραν τὰ ἡνία τῆς παιδείας, στοιχειώδους, μέσης, ἀνώτερης καὶ ἀνώτατης καὶ ἐγκαθίδρυσαν ἕναν σκοταδιασμό. Θρησκευτικοὶ καὶ ἐξουσιαστικοὶ πάλι ἄγγελοι γιὰ τοὺς δικούς τους καθαρὰ ὁ καθένας λόγους ἄρχισαν κάτω ἀπὸ τὴν ἀφορμὴ τῆς ἀναζήτησης τῆς «χρήσιμης» γνώσης νὰ ἐκφράζουν ἀπόψεις, ποὺ μείνανε στὴν ἱστορία σὰν τὰ μεγάλα ἀνθελληνικὰ σλόγκαν. Παραδείγματος χάριν ὁ ἀρχιτέκτονας Μπέντζαμιν Λατρόμπ τὸ 1789 παραπονιότανε ὅτι ἡ Ἰλιάδα τοῦ Ὁμήρου «δὲν μεταδίδει καμμιὰ πληροφορία, ποὺ νὰ μπορῇ ποτὲ νὰ εἶναι πρακτικὰ χρήσιμη». Ὁ Τόμας Πάιν θεωροῦσε τὴ μελέτη τῶν Ἑλληνικῶν ἄσκοπη καὶ ὄχι πρακτική. Ὁ Μπέντζαμιν Ρὰς τὸ 1811, ἕνας ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ὑπέγραψαν τὴ Διακήρυξη τῆς Ἀνεξαρτησίας στὴν Ἀμερικὴ καὶ ἱδρυτὴς κολλεγίου, κατέληξε στὸ συμπέρασμα ὅτι, «ἂν κάθε ἑλληνικὸ καὶ λατινικὸ βιβλίο – ἐξαιρούμενης τῆς Καινῆς Διαθήκης – καιγόταν στὴν πυρά, ὁ κόσμος θὰ γινότανε σοφώτερος». Ὁ Νῶε Οὐέμπστερ εἶπε: «Ποιό τὸ κέρδος γιὰ ἕναν ἔμπορο, ἕνα μηχανικό, ἕναν ἀγρότη ἀπὸ τὴ γνωριμία του μὲ τὶς γλῶσσες τῶν Ἑλλήνων καὶ τῶν Ρωμαίων;» Ἕνας συγγραφέας τὸ 1778 εἶπε: «Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς νέους μας κοπανᾶνε τὸ κεφάλι τους μὲ τὴν Ἰλιάδα, ἐνῷ θά ’πρεπε νὰ χρησιμοποιοῦν τὰ χέρια τους, γιὰ νὰ καθαρίζουνε τοὺς βάλτους καὶ ν’ ἀποστραγγίζουνε τὰ ἕλη μας».