Ὁ Ἰησοῦς τοῦ Ναυῆ καὶ ὁ προφήτης Ἠλίας πρῶτοι διδάξαντες τὶς σφαγὲς ἀλλοπίστων Ἡ βαρβαρότητα καὶ ὁ σκοταδισμός, ἀντὶ νὰ ἐκλείψουν στὴν ἐποχή μας, ἀπειλοῦν μὲ ἀφανισμὸ τὸν κόσμο. Ἡ μισαλλοδοξία καὶ ἡ πνευματικὴ τύφλωση ποὺ φέρει – δὲν ἀποτελεῖ ἴδιον τοῦ ἀνθρώπου –, αἰῶνες, χιλιετίες ὁλάκερες πρὸ τῆς ἐμφανίσεως τῶν βιβλικῶν θρησκειῶν ἦταν κάτι τὸ ἀδιανόητο στὶς ἀνθρώπινες κοινωνίες. Ὁ Ἐμμ. Ροΐδης σημειώνει: «Ὁ φανατισμὸς ἀνεφάνη εἰς τὸν κόσμον μετὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ, καὶ μόνους τοὺς χριστιανοὺς κατεδίωξαν οἱ Ρωμαῖοι, διότι δὲν ἀπετέλουν ἔθνος ἔχον ἰδίαν θρησκείαν, ἀλλ’ αἵρεσιν καταφρονοῦσαν πάντα τὰ ἄλλα θρησκεύματα καὶ δημοσίᾳ πολλάκις ὑβρίζουσαν τὴν λατρείαν καὶ κρημνίζουσαν τὰ εἴδωλα τῶν πολιούχων τῆς Ρώμης θεῶν.» ¶ηγαία ἔκφραση τῆς μισαλλοδοξίας καὶ τοῦ φανατισμοῦ ἡ συστηματικὴ ἐξολόθρευση τῶν ἀλλοπίστων, ἡ τρομερὴ τακτικὴ τῆς γενοκτονίας. Καὶ, ὡς γνωστόν, πρῶτο θῦμα της τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος. Ὁ Γιάννης Ἀβραμίδης, ἐπιμελούμενος τοῦ ἔργου τοῦ Λιβανίου, ἀναφέρει στὰ προλεγόμενά του (Λιβάνιος, «Ὑπὲρ τῶν ἑλληνικῶν ἱερῶν», ἐκδόσεις «Θύραθεν», 1998). «Στὴν “ἐνταῦθα Ἑλλάδα” μὲ τὴν προτροπὴ τῆς Κωνσταντινούπολης εἰσέβαλαν οἱ ὀρδὲς τῶν νεοφώτιστων χριστιανῶν Γότθων καθοδηγούμενες ἀπὸ ὁμάδες φανατικῶν καλόγερων. Τότε, τὸ ἔτος δηλαδὴ 397 μ.X., ἔγινε στὴν Πελοπόννησο ἡ μεγαλύτερη γενοκτονία ποὺ γνώρισαν ποτὲ οἱ Ἕλληνες. Ἔτσι ἄνοιξε ὁ δρόμος γιὰ τὴν ἐπιβολὴ τοῦ “νέου δόγματος”. Ὅπως γράφει ὁ Ζώσιμος: “πρὸς βοήθεια τῶν Ἑλλήνων ἔσπευσε ἀπὸ τὴν Ἰταλία ἕνας Βάνδαλος (!) στρατηγὸς τοῦ ρωμαϊκοῦ στρατοῦ, ὁ Στηλίχων”. Ὅμως ἔφτασε πολὺ ἀργά· ἤδη εἶχε σφαγῆ ἀνηλεῶς ἢ ἐξανδραποδιστῆ ὁ μὴ χριστιανικὸς πληθυσμὸς ὅλων τῶν πόλεων τῆς Πελοποννήσου. Ὅλοι ὅσοι δὲν πρόλαβαν νὰ καταφύγουν στὰ βουνὰ τῆς Λακωνίας καὶ τῆς Ἀρκαδίας, ἡβηδὸν (δηλ. ὡς καὶ οἱ ἔφηβοι) ἐσφάγησαν.»