Ὁ Ἰησοῦς τοῦ Ναυῆ καὶ ὁ προφήτης Ἠλίας πρῶτοι διδάξαντες τὶς σφαγὲς ἀλλοπίστων Ἡ βαρβαρότητα καὶ ὁ σκοταδισμός, ἀντὶ νὰ ἐκλείψουν στὴν ἐποχή μας, ἀπειλοῦν μὲ ἀφανισμὸ τὸν κόσμο. Ἡ μισαλλοδο- ξία καὶ ἡ πνευματικὴ τύφλωση ποὺ φέρει – δὲν ἀποτελεῖ ἴδιον τοῦ ἀνθρώπου –, αἰῶνες, χιλιετίες ὁλάκερες πρὸ τῆς ἐμφανί- σεως τῶν βιβλικῶν θρησκειῶν ἦταν κάτι τὸ ἀδιανόητο στὶς ἀνθρώπινες κοινωνίες. Ὁ Ἐμμ. Ροΐδης σημειώνει: «Ὁ φα- νατισμὸς ἀνεφάνη εἰς τὸν κόσμον μετὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ, καὶ μόνους τοὺς χριστιανοὺς κατεδίωξαν οἱ Ρωμαῖοι, διότι δὲν ἀπετέλουν ἔθνος ἔχον ἰδίαν θρησκείαν, ἀλλ’ αἵρεσιν κα- ταφρονοῦσαν πάντα τὰ ἄλλα θρησκεύματα καὶ δημοσίᾳ πολ- λάκις ὑβρίζουσαν τὴν λατρείαν καὶ κρημνίζουσαν τὰ εἴδωλα τῶν πολιούχων τῆς Ρώμης θεῶν.» ¶ηγαία ἔκφραση τῆς μισαλλοδοξίας καὶ τοῦ φανατισμοῦ ἡ συστηματικὴ ἐξολόθρευση τῶν ἀλλοπίστων, ἡ τρομερὴ τακτικὴ τῆς γενοκτονίας. Καὶ, ὡς γνωστόν, πρῶτο θῦμα της τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος. Ὁ Γιάννης Ἀβρα- μίδης, ἐπιμελούμενος τοῦ ἔργου τοῦ Λιβανίου, ἀναφέρει στὰ προλε- γόμενά του (Λιβάνιος, «Ὑπὲρ τῶν ἑλληνικῶν ἱερῶν», ἐκδόσεις «Θύραθεν», 1998). «Στὴν “ἐνταῦθα Ἑλλάδα” μὲ τὴν προτροπὴ τῆς Κωνσταντινούπολης εἰσέ- βαλαν οἱ ὀρδὲς τῶν νεοφώτιστων χριστιανῶν Γότθων καθοδηγούμενες ἀπὸ ὁμάδες φανατικῶν καλόγερων.Τότε, τὸ ἔτος δηλαδὴ 397 μ.X., ἔγινε στὴν Πελοπόννησο ἡ μεγαλύτερη γενοκτονία ποὺ γνώρισαν ποτὲ οἱ Ἕλληνες. Ἔτσι ἄνοιξε ὁ δρόμος γιὰ τὴν ἐπιβολὴ τοῦ “νέου δόγματος”. Ὅπως γράφει ὁ Ζώσιμος: “πρὸς βοήθεια τῶν Ἑλλήνων ἔσπευσε ἀπὸ τὴν Ἰταλία ἕνας Βάνδαλος (!) στρατηγὸς τοῦ ρωμαϊκοῦ στρατοῦ, ὁ Στηλί- χων”. Ὅμως ἔφτασε πολὺ ἀργά· ἤδη εἶχε σφαγῆ ἀνηλεῶς ἢ ἐξανδραπο- διστῆ ὁ μὴ χριστιανικὸς πληθυσμὸς ὅλων τῶν πόλεων τῆς Πελοποννή- σου. Ὅλοι ὅσοι δὲν πρόλαβαν νὰ καταφύγουν στὰ βουνὰ τῆς Λακωνίας καὶ τῆς Ἀρκαδίας, ἡβηδὸν (δηλ. ὡς καὶ οἱ ἔφηβοι) ἐσφάγησαν.»