Οἱ ἐφαρμογές της στὴν Πολιτική, τὴν Τέχνη, τὴν Ἐπιστήμη καὶ τὴ Φιλοσοφία Πολλὰ εἶναι τὰ στοιχεῖα - παράγοντες ποὺ συνετέλεσαν στὴ (ξανα)ἄνθηση τοῦ ἐκπληκτικοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ ἀπὸ τὸν 7ο ἕως τὸν 4ο αἰῶνα. Καὶ εἶναι τρομερὰ δύσκολο νὰ συγκεντρωθοῦν/ἀναλυθοῦν, ὥστε νὰ κατανοήσουμε αὐτὸν τὸν πανανθρώπινο καὶ διαχρονικὸ πολιτισμό, μὲ σκοπὸ τὴν ἐπαναφορὰ τῶν ἀρχῶν του. Ἕνα ἀπ’ αὐτὰ τὰ στοιχεῖα εἶναι ἡ κατανόηση καὶ χρήση ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες τῶν Συμπαντικῶν Νόμων (Ἀνάγκη) καὶ δὴ τῆς Τετρακτύος. Ναί, σωστὰ διαβάσατε! Γιατὶ ἡ Τετρακτὺς δὲν εἶναι μόνο μυστικὴ λέξη ἀλλὰ καὶ σύμβολο, νόμος καὶ τρόπος ζωῆς. Εἶναι τὸ κλειδὶ ποὺ χρησιμοποίησαν οἱ ἀρχαῖοι ἐπιστήμονες - φιλόσοφοι, γιὰ νὰ ἀνοίξουν τὴν πύλη τῶν συμπαντικῶν γνώσεων, τῶν γνώσεων τῶν «παμπαλαίων» (Πλάτων, «Θεαίτητος» 181 b) Ἂς ξεκινήσουμε ἀπὸ τὴν ἐτυμολόγηση ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ ΚΑΙ ΕΡΕΥΝΗΤΕΣ. ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ ΚΑΙ ΕΡΕΥΝΗΤΕΣ. τῆς λέξεως. Ἡ «τετρακτὺς» προέρχεται ἀπὸ τὴ ρίζα τετρ- ἤτοι <τετρὰς<τέτταρες καὶ τὴ κατάληξη -κτυς (= ἀποτελεῖται) ὅπως λ.χ. «ἁρπακτύς», καὶ σημαίνει ἁπλούστατα «κάτι ποὺ ἀποτελεῖται ἀπὸ 4 ἰσότιμα μέρη». Τί τὸ σπουδαῖο λοιπόν; Τὴ λέξη αὐτή, ποὺ χρησιμοποιεῖτο σπάνια, ὁ Πυθαγόρας τὴν ἔθεσε ὡς βάση στὸν «ἱερώτατον ὅρκον» τῶν μαθητῶν του. Ὁ ἴδιος βέβαια δὲν ἔγραψε τίποτα καὶ εἶχε ἀπαγορεύσει τὴ δημοσιοποίηση τῶν «Ἀκουσμάτων» του. Πολὺ ἀργότερα ἐγράφησαν τὰ «Χρυσᾶ Ἔπη», ὅπου καὶ ὁ ὅρκος: «ναὶ μὰ τὸν ἁμετέρᾳ ψυχᾷ παραδόντα τετρακτύν, παγὰν ἀενάου φύσεως ριζώματ’ ἔχουσαν» (= πηγὴ τῶν στοιχείων - ἀρχῶν λειτουργίας ποὺ κατευθύνει / διευθετεῖ τὴν ἀέναον φύση). Πολλοὶ ἐρευνητὲς ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα μέχρι σήμερα προσπάθησαν ἀνεπιτυχῶς νὰ ἐξηγήσουν τὴν Τετρακτὺν (T.), ἀφοῦ χάθηκε ἡ ἀρχικὴ ἑρμηνεία. Τὰ λεξικὰ τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας1 δίνουν τὴν καθιερωμένη ἐξήγηση (= τὸ ἄθροισμα τῶν 4 πρώτων (;) ἀριθμῶν, δηλ. 1+2+3+4=10, «θεῖον» ἀριθμόν πηγὴν τῆς Δημιουργίας. [Σημ.: Ποιᾶς δημιουργίας; Οἱ Ἕλληνες