ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ
239ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2001
Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο
- Κατής < κατίζειν < καθήσθαι - Μια "τούρκικη" λέξη, που όμως είναι πανάρχαια ελληνική — —
Πρωτογενές κείμενο, χωρίς καμία ἐπέμβαση
Κατῆς < κατίζειν < καθῆσθαι
ΜΙΑ «ΤΟΥΡΚΙΚΗ» §Ε•Ι, ΠΟΥ ΟΜΩΣ
ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ
Στὸ ἐγκυκλοπαιδικὸ Λεξικὸ «Ἐλευθερουδάκη» στὸ σχετικὸ λῆμμα
ἀναφέρεται: «“Καδῆς”(ὁ, πληθ. καδῆδες, λ. Ἀραβική). Παρὰ τοῖς
Μουσουλμανικοῖς λαοῖς ἱεροδίκης, ἤτοι δικαστὴς δικάζων ἐπὶ τῇ βά-
σει τοῦ θρησκευτικοῦ δικαίου (σερηάτ), τοῦ ἀποκαλυφθέντος ὑπὸ τοῦ
Θεοῦ εἰς τὸν προφήτη Μωάμεθ καὶ περιεχομένου ἐν τῷ Κορανίῳ».
Ἀνάλογα ἀναφέρονται καὶ στὸ μακροσκελὲς ἄρθρο στὴ Μεγάλη
Ἑλληνικὴ Ἐγκυκλοπαιδεία «Δρανδάκη». Κατὰ τὸ Μέγα Λεξικὸ τῆς
Ἑλληνικῆς Γλώσσης «Δ. Δημητράκου» «ἡ λέξις καδῆς (ὁ) (τουρκ.)
δημ.(οτικὴ) κ(οινῶς) κατῆς ἱεροδίκης π.(αρὰ) Τούρκοις, δικαστὴς δι-
κάζων ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ θρησκευτικοῦ δικαίου· 2) συνεκδοχικῶς ὁ
εἰρηνοδίκης.» Τέλος σὲ μυστηριακὰ παλαιότερα καὶ σύγχρονα ἱππο-
τικὰ συστήματα συναντᾶται ὁ βαθμὸς τοῦ ἱππότου kadosh(καδώς). Ἡ
λέξις ἐνομίζετο ἑβραϊκὴ σημαίνουσα «δικαστής».
Ὡς ἐρευνητής, συνειδητοποιήσας ἀπὸ πολλοῦ τὴ μοναδικότητα τῆς Ἑλλη-
νικῆς Γλώσσης στὸν πλανήτη, τῶν λοιπῶν ἐμφανιζομένων γλωσσῶν οὐσῶν πα-
ρεφθαρμένων ἑλληνικῶν διαλέκτων, ὡς διεπίστωσαν ἐν μέρει: ὁ Ἑβραῖος δικη-
γόρος ἐρευνητὴς συγγραφεὺς Joseph Isaac Jahudaστὸ βιβλίο του «Hebrew is
Greek», ὁ καθηγητὴς γλωσσολογίας τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Χαϊδελβέργης Nors
Josephson στὸ βιβλίο τοῦ «Greek Linguistic Elements in the Polynesian Languages
- Hellenicum Pacificum» καὶ ἄλλοι, ἤμουν ἕτοιμος νὰ ἀναγνωρίσω τὴν ἑλληνική
τους προέλευσι. Πράγματι μέσῳ ἀποσπασμάτων ἀρχαιοελληνικῶν κειμένων τῶν
Ἡροδότου, Πλουτάρχου καὶ Πλάτωνος, ποὺ ἀσφαλῶς δὲν εἶναι τὰ μόνα καὶ λα-
ογραφικῶν στοιχείων καὶ παραδόσεων καὶ τῆς ἐμπειρίας μου ἐκ τῶν ἑλληνικῶν
κειμένων κατέληξα στὰ κατωτέρω ἐν τέλει ἀναλυθησόμενα συμπεράσματα, ποὺ
ἀποκαλύπτουν τὴν περί Δικαιοσύνης προϊστορίαν.
Ὁ Ἡρόδοτος στὴν «Ἱστορία» του (A97) γράφει: «πλέονος δὲ αἰεὶ γινομένου
τοῦ ἐπιφοιτῶντος, οἷα πυνθανομένων τὰς δίκας ἀποβαίνειν κατὰ τὸ ἐόν, γνοὺς
ὁ Δηιόκης ἐς ἑωυτὸν πᾶν ἀνακείμενον οὔτε κατίζεινἔτι ἤθελε ἔνθα περ πρότε-
ρον προκατίζωνἐδίκαζε οὐτ’ ἔφη δικᾶν ἔτι· οὐ γὰρ οἱ λυσιτελέειν τῶν ἑωυτοῦ
ἐξημεληκότα τοῖσι πέλας δι’ ἡμέρης δικάζειν οἱ ἐκ τῆς αὐτῆς κώμης Μῆδοι
ὁρῶντες αὐτοῦ τοὺς τρόπους δικαστήν μιν ἑωυτῶν αἱρέοντο»). [Δηλ. ἐκεῖνοι