ΕΙΚΟΣΙ ΧΡΟΝΙΑ «ΔΑΥΛΟΣ» Ὅταν κυκλοφόρησε τὸ πρῶτο τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ» (Ἰανουάριος 1982), ἡ ψυχροπολεμική ἐποχὴ ἦταν σὲ πλήρη ἐξέλιξη. Τὸ τεῖχος τοῦ μίσους χώριζε τοὺς δύο ἀποτυχημένους κόσμους καὶ μόνο ἡ ἰσορροπία τοῦ τρόμου, ποὺ ἐξασφάλιζε μιὰ ἀνεξέλεγκτη τεχνολογία, ἀπέτρεπε τὴν ̓ σύγκρουση τῶν δύο ἀντιπάλων -οἱ ὁποῖοι ἀντλοῦσαν ἀπὸ τὴν ἴδια πηγὴ τὴν ὕπαρξή τους. Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη κυκλοφοροῦσε ἕνα πλῆθος «πολιτικῶν», «ἰδεολογικῶν», «προοδευτικῶν», «ἐπαναστατικῶν» ἀλλὰ καὶ «ἐναντίων» («ἐναντία τ ̓ αὐτὰ») ἐκδόσεων. Κανένας τότε δὲν μποροῦσε νὰ προθλέψῃ, ὅτι ὁ ψυχροπόλεμος ἔμπαινε στὴν τελευταία δεκαετία τῆς ὑπάρξεώς του καὶ πὼς λίγο πρὶν λήξῃ ἡ δεκαετία αὐτὴ μὲ τὴν «αὐτοκατάργηση» τοῦ ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ θὰ ἐπήρχετο ἡ μονοκρατορία-πλανηταρχία. ὋὉ «Δαυλός» ἔφερε «καινὰ δαιμόνια». Μιλοῦσε γιὰ «ἑλληνικότητα» καὶ ἄρχισε νὰ γράφῃ πράγματα «παράδοξα» καὶ «ἀπαράδεχτα» τόσο γιὰ τὰ ἰσχύοντα τότε ἰδεολογικὰ κατασχευἄσματα τῆς πολύμορφης ἐξ-ουσίας ὅσο καὶ γιὰ τὸ ἐπιστημονικὸ κατεστημένο. Ενδεικτικά σημειώνω πρωτοποριακὰ σὲ παγκόσμια χλίμαχα θέματα, τὰ ὁποῖα δημοσιεύθηχαν στὶς 15.500 σελίδες τῶν 240 τευχῶν τοῦ «Δαυλοῦ» -ποὺ θὰ ἀποτελοῦν ἀντικείμενα περαιτέρω ποοσεγγίσεων ἀπὸ τὴν ἱστορικὴ ἔρευνα στὰ ἑπόμενα χρόνια- καὶ ἀναφέρονται: . στὴν διαπίστωση ὃ ὅτι τὸ ἰσχῦον τότε διπλὸ πρόσωπο τῆς Διεθνοῦς Ἐξουσίας εἶναι ἑνιαῖο καὶ ἕνα καὶ στὴν πρόόλεψη ὅτι ὁ ὑπαρκτὸς σοσιαλισμὸς ἦταν πλέον ἱστορικὰ νεκρός: » στὴν ὕπαρξη προχατακλυσμιαίου οἰκουμενικοῦ πολιτισμοῦ μὲ δάση τὴν Αἰγηίδα καὶ τὴν παγχόσμια ἐξάπλωση τοῦ ̓Ελληνισμοῦ στοὺς προκατακλυσμιαίους ἀλλὰ καὶ στοὺς προϊστοριχοὺς χρόνους" στὴν Ἑλληνικὴ Γλῶσσα ὡς μητέρα ὅλων τῶν γλωσσῶν καὶ ὡς μοναδιχὴ μὴ συμθατικὴ γλῶσσα τοῦ κόσμου’ 4 στὴν ἑλληνικὴ γραφὴ ὡς ἀρχαιότερη γραφὴ τῆς Γῆς (Σπήλαιο Κύχλωπος 'Αλοννήσου, λιμναῖα εὑρήματα λίμνης Καστοριᾶς κ.λπ.): ο στὴν ἀπάτη τῆς «Ἰνδουευρωπαϊκῆς» ὡς δῆθεν «Μητέρας - Γλώσσας» τῶν εὐρωπαϊκῶν γλωσσῶν" » στὴν ἑλληνικότητα ὡς μοναδικὴ δάση τοῦ σημερινοῦ παγκοσμίου πολιτισμοῦ" » στὸν καταστροφικὀ ρόλο τοῦ Χριστιανισμοῦ ἔναντι τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ: » στὸν Βυζαντινὸ ἀνθελληνισμό: ὁ στὴν ἄγρια σύγκρουση Ἑλληνισμοῦ-Χριστιανισμοῦ, στὴν ἐπιθολὴ τοῦ Μεσαίωνα ἀπὸ τὸν δεύτερο καὶ τὴν ἀνυπαρξία τοῦ «Ἑλληνοχριστιανισμοῦ»" 4 στὴν δολοφονία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους ἀπὸ τὸ Ἑλλαδικό-Ρωμαίικο κρατίδιο: ὁ στὸν σημερινὸ ἀλλὰ καὶ ἀρχαῖο σιωνιστικὸ μισελληνισμὸ καὶ τὰ ἔργα του («Μαύρη ̓Αθηνᾶ» τοῦ Μπερνὰλ καὶ ἄλλα ἐν οἷς καὶ ἡ «Παλαιὰ Διαθήκη»). Γιὰ τὴν ἱστορία ἀξίζει, ἀλλὰ καὶ πρέπει νὰ ἀναφερθῇ, ὅτι ἡ ὑποδοχὴ τοῦ «Δαυλοῦ» ἀπὸ τὰ ἰδεολογικὰ «συντηρητικἁ» καὶ «προοδευτικἀ» ̓χατεστημένα ἀκολούθησε τὴν ἑξῆς πορεία: Στὰ πρῶτα στάδια τῆς ἐκδόσεως τοῦ περιοδικοῦ ἴσχυσε ἡ σιωπὴ καὶ ἡ «ἄγνοια» τῆς ὑπάρξεώς του, «πρὸς ἀπάντησιν» τῶν θεμάτων στὰ ὁποῖα ἀνεφέρετο. Σύντομα τὴν «ἄγνοια» ἀκολούθησαν (χωρὶς δέδαια τὴν δυνατότητα παραθέσεως ἐπιχειρημάτων χαὶ δημοσιεύσεως ἀντιλόγου) χαραχτηρισμοὶ φάσχοντες καὶ ἀντιφάσκοντες (τὸ περιοδικὸ ἐχαρακτηρίζετο ἀναλόγως «ἐθνικιστικό», «ἀναρχικό», «ἀντιεπιστημονικό», «φασιστικό», «ρατσιστικό», «ἀντισιωνιστικό», «ἀντιχριστιανικό», «ἀνθελληνιχὸ» κ.ἄ.). Μετὰ τὴν πτώση τοῦ Ὑπαρκτοῦ Σοσιαλισμοῦ, ὅταν ἄρχισε τὸ πάντρεμα τῶν δογμάτων, παρουσιάστηκαν πολλοὶ μιμητὲς τοῦ «Δαυλοῦ», ἄλλοι καλοπροαίρετοι καὶ ἄλλοι «ἐμπορευόμενοι» (μιὰ καὶ ἡ Ἑλληνικότητα ἄρχισε νὰ «πουλάῃ», ὁπότε ἄρχισε καὶ ὁ πόνος γιὰ τὴ γλῶσσα μας, γιὰ τὴν ἱστορία μας, γιὰ τὴν «ἰδιαιτερότητα καὶ ἀνωτερότητα» τοῦ πολιτισμοῦ μας). μιμήσεις ποὺ στὶς καλύτερες περιπτώσεις ὑστεροῦσαν «παρασάγγας» τοῦ πρωτοτύπου’ καὶ τέλος ἐκδόσεις ἐντύπων- «ἰμιτασιὸν» τοῦ «Δ» χρηματοδοτούμενες «ἁρμοδίως», γιὰ νὰ ἀλλοιώνοῦν τὴν καθαρότητα τοῦ λόγου τοῦ ποὺ ἀρθρώνεται στὶς σελίδες τοῦ Περιοδικοῦ αὐτοῦ. Ἐλευθέριος Ε. Μαρματσούρης