ΕΙΚΟΣΙ ΧΡΟΝΙΑ «ΔΑΥΛΟΣ» Ὅταν κυκλοφόρησε τὸ πρῶτο τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ» (Ἰανουάριος 1982), ἡ ψυχροπολεμική ἐποχὴ ἦταν σὲ πλήρη ἐξέλιξη. Τὸ τεῖχος τοῦ μίσους χώριζε τοὺς δύο ἀποτυχημένους κόσμους καὶ μόνο ἡ ἰσορροπία τοῦ τρόμου, ποὺ ἐξασφάλιζε μιὰ ἀνεξέλεγκτη τεχνολογία, ἀπέτρεπε τὴν ᾿ σύγκρουση τῶν δύο ἀντιπάλων -οἱ ὁποῖοι ἀντλοῦσαν ἀπὸ τὴν ἴδια πηγὴ τὴν ὕπαρξή τους. Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη κυκλοφοροῦσε ἕνα πλῆθος «πολιτικῶν», «ἰδεολογικῶν», «προοδευτικῶν», «ἐπα- ναστατικῶν» ἀλλὰ καὶ «ἐναντίων» («ἐναντία τ᾽ αὐτὰ») ἐκδόσεων. Κανένας τότε δὲν μποροῦσε νὰ προθλέψῃ, ὅτι ὁ ψυχροπόλεμος ἔμπαινε στὴν τελευταία δεκαετία τῆς ὑπάρξεώς του καὶ πὼς λίγο πρὶν λήξῃ ἡ δεκαετία αὐτὴ μὲ τὴν «αὐτοκατάργηση» τοῦ ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ θὰ ἐπήρχετο ἡ μονοκρατορία-πλανηταρχία. ὋὉ «Δαυλός» ἔφερε «καινὰ δαιμόνια». Μιλοῦσε γιὰ «ἑλληνικότητα» καὶ ἄρχισε νὰ γράφῃ πράγματα «παράδοξα» καὶ «ἀπαράδεχτα» τόσο γιὰ τὰ ἰσχύοντα τότε ἰδεολογικὰ κατασχευ- ἄσματα τῆς πολύμορφης ἐξ-ουσίας ὅσο καὶ γιὰ τὸ ἐπιστημονικὸ κατεστημένο. Ενδεικτικά ση- µειώνω πρωτοποριακὰ σὲ παγκόσμια χλίμαχα θέµατα, τὰ ὁποῖα δημοσιεύθηχαν στὶς 15.500 σελίδες τῶν 240 τευχῶν τοῦ «Δαυλοῦ» -ποὺ θὰ ἀποτελοῦν ἀντικείμενα περαιτέρω ποοσεγγί- σεων ἀπὸ τὴν ἱστορικὴ ἔρευνα στὰ ἑπόμενα χρόνια- καὶ ἀναφέρονται: . στὴν διαπίστωση ὃ ὅτι τὸ ἰσχῦον τότε διπλὸ πρόσωπο τῆς Διεθνοῦς Ἐξουσίας εἶναι ἑνιαῖο καὶ ἕνα καὶ στὴν πρόόλεψη ὅτι ὁ ὑπαρκτὸς σοσιαλισμὸς ἦταν πλέον ἱστορικὰ νεκρός: » στὴν ὕπαρξη προχατακλυσµιαίου οἰκουμενικοῦ πολιτισμοῦ μὲ δάση τὴν Αἰγηίδα καὶ τὴν πα- γχόσμια ἐξάπλωση τοῦ ᾿Ελληνισμοῦ στοὺς προκατακλυσµιαίους ἀλλὰ καὶ στοὺς προϊστορι- χοὺς χρόνους" στὴν Ἑλληνικὴ Γλῶσσα ὡς μητέρα ὅλων τῶν γλωσσῶν καὶ ὡς μοναδιχὴ μὴ συμθατικὴ γλῶσσα τοῦ κόσμου’ 4 στὴν ἑλληνικὴ γραφὴ ὡς ἀρχαιότερη γραφὴ τῆς Γῆς (Σπήλαιο Κύχλωπος 'Αλοννήσου, λι- μναῖα εὑρήματα λίμνης Καστοριᾶς κ.λπ.): ο στὴν ἀπάτη τῆς «Ἰνδουευρωπαϊκῆς» ὡς δῆθεν «Μητέρας - Γλώσσας» τῶν εὐρωπαϊκῶν γλωσσῶν" » στὴν ἑλληνικότητα ὡς μοναδικὴ δάση τοῦ σημερινοῦ παγκοσμίου πολιτισμοῦ" » στὸν καταστροφικὀ ρόλο τοῦ Χριστιανισμοῦ ἔναντι τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ: » στὸν Βυζαντινὸ ἀνθελληνισμό: ὁ στὴν ἄγρια σύγκρουση Ἑλληνισμοῦ-Χριστιανισμοῦ, στὴν ἐπιθολὴ τοῦ Μεσαίωνα ἀπὸ τὸν δεύτερο καὶ τὴν ἀνυπαρξία τοῦ «Ἑλληνοχριστιανισμοῦ»" 4 στὴν δολοφονία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους ἀπὸ τὸ Ἑλλαδικό-Ρωμαίικο κρατίδιο: ὁ στὸν σημερινὸ ἀλλὰ καὶ ἀρχαῖο σιωνιστικὸ μισελληνισμὸ καὶ τὰ ἔργα του («Μαύρη ᾿Αθηνᾶ» τοῦ Μπερνὰλ καὶ ἄλλα ἐν οἷς καὶ ἡ «Παλαιὰ Διαθήκη»). Γιὰ τὴν ἱστορία ἀξίζει, ἀλλὰ καὶ πρέπει νὰ ἀναφερθῇ, ὅτι ἡ ὑποδοχὴ τοῦ «Δαυλοῦ» ἀπὸ τὰ ἰδεολογικὰ «συντηρητικἁ» καὶ «προοδευτικἀ» ᾿χατεστημένα ἀκολούθησε τὴν ἑξῆς πορεία: Στὰ πρῶτα στάδια τῆς ἐκδόσεως τοῦ περιοδικοῦ ἴσχυσε ἡ σιωπὴ καὶ ἡ «ἄγνοια» τῆς ὑπάρξεώς του, «πρὸς ἀπάντησιν» τῶν θεμάτων στὰ ὁποῖα ἀνεφέρετο. Σύντομα τὴν «ἄγνοια» ἀκολού- θησαν (χωρὶς δέδαια τὴν δυνατότητα παραθέσεως ἐπιχειρημάτων χαὶ δημοσιεύσεως ἀντιλό- γου) χαραχτηρισμοὶ φάσχοντες καὶ ἀντιφάσκοντες (τὸ περιοδικὸ ἐχαρακτηρίζετο ἀναλόγως «ἐθνικιστικό», «ἀναρχικό», «ἀντιεπιστημονικό», «φασιστικό», «ρατσιστικό», «ἀντισιωνιστι- κό», «ἀντιχριστιανικό», «ἀνθελληνιχὸ» κ.ἄ.). Μετὰ τὴν πτώση τοῦ Ὑπαρκτοῦ Σοσιαλισμοῦ, ὅταν ἄρχισε τὸ πάντρεµα τῶν δογμάτων, πα- ρουσιάστηκαν πολλοὶ μιμητὲς τοῦ «Δαυλοῦ», ἄλλοι καλοπροαίρετοι καὶ ἄλλοι «ἐμπορευόμε- νοι» (μιὰ καὶ ἡ Ἑλληνικότητα ἄρχισε νὰ «πουλάῃ», ὁπότε ἄρχισε καὶ ὁ πόνος γιὰ τὴ γλῶσσα μας, γιὰ τὴν ἱστορία µας, γιὰ τὴν «ἰδιαιτερότητα καὶ ἀνωτερότητα» τοῦ πολιτισμοῦ µας). µι- µήσεις ποὺ στὶς καλύτερες περιπτώσεις ὑστεροῦσαν «παρασάγγας» τοῦ πρωτοτύπου’ καὶ τέ- λος ἐκδόσεις ἐντύπων- «ἰμιτασιὸν» τοῦ «Δ» χρηματοδοτούµενες «ἁρμοδίως», γιὰ νὰ ἀλλοιώ- νοῦν τὴν καθαρότητα τοῦ λόγου τοῦ ποὺ ἀρθρώνεται στὶς σελίδες τοῦ Περιοδικοῦ αὐτοῦ. Ἐλευθέριος Ε. Μαρματσούρης